จวบจนสายฝนบางเบาลงสองร่างที่โอบรัดกกกอดก็ค่อยๆ คลายออกจากกันลู่เจิงส่งเสื้อผ้าที่ยังเปียกชื้นอยู่เล็กน้อยให้หญิงสาวได้สวมใส่ หากแต่เสิ่นอวี้เหยากลับมีสีหน้าไม่สู้ดีนัก“ฮูหยินท่านไม่สบายหรือ”“ข้าแค่รู้สึกเหนียวตัว” เสิ่นอวี้เหยาเอ่ยพลางขมวดคิ้วมองดูตนเองที่เปรอะเปื้อนไปด้วยโคลน “มีที่ไหนพอให้ข้าล้างตัวได้บ้างไหม”พรานป่าหนุ่มใหญ่ปรายตามองสตรีตรงหน้า เสิ่นอวี้เหยาจะอย่างไรก็เป็นฮูหยินของตระกูลเสิ่น เติบโตมาบนความสุขสบายและเพรียกพร้อม วันนี้ไม่เพียงแต่ลำบากปีนเขา ยังต้องพบกับพายุฝนจนมอมแมมไปทั้งตัว ย่อมทำให้นางรู้สึกไม่ดีเป็นธรรมดา“เดินไปไม่ไกลนัก มีบ่อน้ำพุอยู่ ที่นั่นไม่เพียงน้ำใสสะอาด ยังมีสรรพคุณคลายอาการปวดเมื่อย และไม่ต้องกังวลเรื่องน้ำป่าด้วย” แววตาและน้ำเสียงของเขาดูอ่อนโยนและใส่ใจอย่างชัดเจน เสิ่นอวี้เหยาที่สังเกตเห็นความผิดปกตินี้จึงอดไม่ได้ที่จะยิ้มกว้างด้วยความพึงพอใจ“เช่นนั้นเจ้าพาข้าไปได้ไหม”“ย่อมได้” ไม่เพียงแค่เอ่ยบอก แต่ลู่เจิงยังเดินเข้ามาช้อนตัวคนอุ้มเข้าแนบอก พาเดินลัดเลาะไปบนพื้นที่ชื้นแฉะ“ลู่เจิง ข้าเดินเองได้”“หลังฝนตก พวกแมลงมักออกมาจากรังไต่ไปตามพื้นและต้น
ปรับปรุงล่าสุด : 2026-05-11
เข้าสู่ระบบ
