All Chapters of ยอดภรรยา 3 สามี : Chapter 41 - Chapter 50

“อีกนิดเจ้าค่ะ อ่า...คุณชายรองท่านขยับเร็วๆ เลยเจ้าค่ะ อื้ม... ซี๊ด... ข้าจะทนไม่ไหวแล้ว”หลิวเฉินผิงได้ยินนางอ้อนวอนเสียงหวานราวจะขาดใจก็มีแรงฮึกเหิมทุ่มสุดแรงโจมตีจนลู่ฟางเหนียงตัวสั่น หลิวเฉินผิงคลอนร้องครวญเสียงต่ำอีกราวครึ่งเค่อแรงปรารถนายามเช้าทั้งหมดจะไหลมารวมที่ท้องน้อยแล้วปลดปล่อยในกายนางทุกหยาดหยดพร้อมกับนางที่ตอดรัดหลั่งรินชโลมแก่นกายเขาเช่นกัน“เหนียงเหนียง พอก่อนวันนี้ข้ามีนัดเจรจากับสกุลกวง”หลิวเฉินผิงเอ่ยห้ามปรามเมื่อลู่ฟางเหนียงเริ่มขยับส่ายสะโพกไปมากระตุ้นเขาอีกครั้ง ทว่าเข้าห้ามปรามนางแล้วอย่างไร หากลู่ฟางเหนียงยังกินไม่พอนางไม่เคยยินยอมปล่อยเขาเลยสักครา สุดท้ายเขาก็ถูกนางจับควบขี่กลืนกินกำลังเขาไปอีกสามรอบนางจึงยอมปล่อยเขา ครั้งนี้นับว่านางเมตตาเขาแล้วจริงๆ...................................................................................หลังจากที่คุณชายใหญ่และคุณชายรองออกไปตรวจกิจการการค้า ลู่ฟางเหนียงก็ได้รับอนุญาตให้กลับมาดูแลบิดา วันนี้นางไม่ต้องไปเอายาที่หอโอสถสกุลหลิวเองแล้วเพราะคุณชายรองหลิวให้คนส่งยามาให้นางถึงเรือนทุกเช้าเย็น อีกทั้งคุณชายใหญ่หลิวยังให้ช

นี่นางไม่คิดให้เขาได้พักหายใจเลยหรือไรยามที่เห็นว่าหลิวเฉินผิงถอนตัวนั่งลงหายใจหอบอยู่ข้างลู่ฟางเหนียง หลิวเฉินคังก็ลุกขึ้นยืนข้างเตียงจับขาเรียวของนางชูขึ้นเพดานพร้อมกับแยกออกจนสุด ขยับเอวหนากระแทกเข้าหานางสุดกำลังครั้งนี้ข้าจะไม่ยอมแพ้เจ้าแน่นอน“อ่ะ... ข้าไม่ไหวแล้ว คุณชายใหญ่แรงอีกนิดเจ้าค่ะ”หลิวเฉินคังขบกรามแน่นตอนนี้เขาใช้แรงทั้งหมดที่มีโจมตีนางจนเหงื่อตกแล้ว กล่าวได้ว่าแม้แต่แรงจะครวญครางยังไม่มี แต่ลู่ฟางเหนียงนางยังคิดให้เขาเพิ่มแรงมากขึ้นสตรีไม่รู้จักพอ ช่างน่าโมโหนัก หลิวเฉินคังสูดลมหายใจลึกทุ่มแรงสุดตัวตามที่นางเรียกร้อง และก่อนที่เขาจะหมดแรงก็สามารถทำให้นางเกร็งสะท้านสิ้นกำลังโดยพร้อมกันได้“คุณชายใหญ่ข้ายังไม่ได้ดื่มน้ำของท่านเลย ข้าขออีกครั้งนะเจ้าคะ”ลู่ฟางเหนียงเอ่ยจบก็ลุกขึ้นคลานเข่ามาหาหลิวเฉินคังที่ยังยืนจับเสาเตียงหายใจถี่ ลิ้นเล็กขยับตวัดลิ้มเลียปัดป่ายปลุกเร้า พร้อมกับขยับส่ายสะโพกไปมายั่วยวยบุรุษอีกคนบนเตียง หลิวเฉินผิงกลืนน้ำลายลงคอมองช่อเกสรของนางที่ถูกพี่ใหญ่ของเขาโจมตีจนชื้นฉ่ำผลิบานแดงก่ำแล้วร่างกายก็พลันตื่นตัวอีกครั้ง ในตอนที่นางขยับริมฝีปากกลืนกินพ

“ไม่ปล่อย! ข้าเคยปล่อยเจ้าไปครั้งหนึ่งแล้ว ครั้งนี้ข้าจะไม่ปล่อยเจ้าไปอีก”หลิวเฉินเลี่ยงเอ่ยด้วยน้ำเสียงหนักแน่นก่อนจะเงยหน้ามองมารดาผ่านไหล่บาง แล้วเอ่ยด้วยท่าทางจริงจังมั่นคงโดยไม่คลายอ้อมแขน“ท่านแม่ ข้าจะแต่งนางเป็นภรรยา”หลิวฮูหยินได้ยินถ้อยคำของบุตรชายคนเล็กในหัวก็พลันขาวโพลน ลู่ฟางเหนียงเป็นสตรีของบุตรชายคนโตและคนรอง คงไม่ถูกนักหากจะยกนางให้บุตรคนเล็กอีกคน เพียงแต่นางต้องการหักห้ามแต่คนตรงหน้ากลับไม่ยินยอมหักใจ“อาเลี่ยง เจ้าจะแต่งใครเป็นภรรยาแม่ไม่ว่า แต่ลู่ฟางเหนียงไม่ได้”“ท่านแม่ ข้ามีใจรักมันต่อนางจริงๆ หากท่านเห็นว่านางต้อยต่ำเกินไปไม่สมฐานะสกุลหลิว เช่นนั้นข้ายินดียกทุกอย่างคืนแก่สกุลหลิวแล้วไปช่วยนางปลูกผักเลี้ยงสัตว์ ขอท่านแม่โปรดเมตตาอย่าขัดขวางข้าเลย”ฮูหยินหลิวอยากจะกลั้นใจตายนัก ในบรรดาบุตรทั้งสามคนที่ดื้อสุดก็คงเป็นหลิวเฉินเลี่ยง รั้นสุดก็ยังคงเป็นหลิวเฉินเลี่ยง“อาเลี่ยง มิใช่แม่คิดจะขัดขวางเจ้า แต่กับนางไม่ได้จริงๆ”“ท่านแม่ถึงอย่างไรข้าก็จะแต่งนางเป็นภรรยา”หลิวเฉินเลี่ยงเอ่ยบอกด้วยน้ำเสียงราบเรียบมั่นคง ขณะที่แขนแกร่งยังคงโอบรัดคนเอาไว้แน่นราวกับหวาดกลัวว่าหา

“พี่ใหญ่ พี่รอง พวกท่านหมายความว่าอย่างไร”หลิวเฉินเลี่ยงเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงสงสัย เขาไม่เข้าใจบรรดาพี่ชายทั้งสองเลยว่าเหตุใดจึงต้องทำท่ามีลับลมคมในเช่นนี้ คิดอย่างไรมีแผนอะไรเหตุใดไม่พูดให้เข้าใจซึ่งหน้า เพียงมองตากันไปมาจะเข้าใจได้อย่างไร หลิวเฉินผิงหันมามองน้องชายคนเล็กแล้วถอนหายใจยาว หลิวเฉินเลี่ยงก็เป็นเช่นนี้มากความสามารถแต่ไร้เล่ห์เหลี่ยม ซื่อตรง จริงใจ มือหนายกมือขึ้นวางบนบ่ากว้างของน้องชายแล้วเอ่ยกระซิบเสียงเบา“น้องสาม เจ้าคิดว่าตัวเจ้าคนเดียวสามารถทำให้เหนียงเหนียงสิ้นท่าได้หรือไม่”สิ้นท่า คำนี้หากจะกล่าวแล้วคงเป็นเขาเสียมากกว่าจะเป็นลู่ฟางเหนียง ทว่าในฐานะบุรุษเขาจะกล้าเอ่ยออกมาได้อย่างไรกัน“พี่รองเรื่องนี้ข้าเกรงว่า...”“ย่อมไม่มีทางเป็นไปได้ใช่หรือไม่ เช่นนั้นหากเราสามคนร่วมมือกันเล่า เจ้าคิดว่าจะกำราบนางได้หรือไม่”หลิวเฉินเลี่ยงได้ฟังคำของพี่ชายคนรองแววตาคมดุดันก็พลันเบิกกว้าง เพียงคิดว่าเขาจะได้ร่วมรักกับนางพร้อมพี่ชายทั้งสองร่างกายของเขาก็พลันร้อนรุ่มไปทั้งตัว“พะ... พี่รองท่านพูดอะไรเช่นนี้ เรื่อง... เอ่อเรื่องเช่นนี้จะเป็นไปได้อย่างไร”“เจ้าไม่เชื่อฝีมือพี่ใหญ่หรือ

ลู่ฟางเหนียงมองสาวใช้แปดคนรอบตัว และบ่าวชายด้านหน้าสองคนด้านหลังสองคนด้วยความรู้สึกยุ่งยากใจ ก่อนหน้านางเพียงอยากถามอาการท่านพ่อจากท่านหมอซ่งจึงได้เรียกหาเขา เหตุใดยามที่อีกฝ่ายกลับไปแล้วเรื่องราวจึงได้ยุ่งยากวุ่นวายเช่นนี้เล่า“แม่นางลู่ ฮูหยินกล่าวว่าต่อไปให้ท่านย้ายมาพักในเรือนโม่ลี่เจ้าค่ะ หากขาดเหลือสิ่งใดให้แจ้งข้าน้อยได้เลย”“ข้าขอไปเยี่ยมท่านพ่อสักหน่อยได้หรือไม่”“ฮูหยินกล่าวว่าเรื่องบิดาของท่านนางจะดูแลอย่างดี รอจนท่านลู่หายดีแล้วจะพามาเยี่ยมท่านที่นี่ หรือหากแม่นางลู่อยากให้ท่านลู่กับแม่นางลู่ฟางหรงย้ายมาอยู่ที่เรือนโม่ลี่ฮูหยินก็ยินดีเจ้าค่ะ"ลู่ฟางเหนียงได้ยินเช่นนี้ก็ไม่คิดเอ่ยคำใดอีก หรือกล่าวให้ถูกคือนางไม่รู้จะเอ่ยคำใด สุดท้ายจึงทำได้เพียงก้าวเท้าเข้าประตูเรือน เพียงแต่ยามที่ก้าวเท้าพ้นประตูหน้าเรือนไปได้เพียงก้าวเดียวก็ได้ยินเสียงตะวาดดังลั่นจากทางด้านหลัง“ลู่ฟางเหนียงหยุดเท้าเดี๋ยวนี้!”เสียงเข้มทรงอำนาจเช่นนี้นางได้ยินมาตลอดหนึ่งเดือนที่ผ่านมา ดังนั้นสองเท้าจึงหยุดชะงักแล้วหมุนตัวหันมาตามเสียงห้ามทันที“คุณชายใหญ่ คุณชายรอง คุณชายสาม พวกท่าน...”“เหนียงเหนียงเจ้าอ