บททั้งหมดของ ยอดภรรยา 3 สามี : บทที่ 51 - บทที่ 60

ลู่ฟางเหนียงมองฮูหยินหลิวที่ยกชาขึ้นดื่มแล้วเม้มริมฝีปากบางแน่น บนใบหน้างามมีแววกังวลชัดเจน แม้เมื่อครู่นางจะไม่ได้เป็นคนก่อเรื่อง แต่เรื่องทั้งหมดก็ล้วนมีนางเป็นต้นเหตุในใจของลู่ฟางเหนียงจึงไม่อาจสงบลงได้“ฮูหยินเจ้าคะ เรื่องคุณชายทั้งสาม...”“เจ้าคิดอย่างไรกับพวกเขา”ลู่ฟางเหนียงเอ่ยไม่ทันจบประโยค ฮูหยินหลิวก็เอ่ยสวนออกมาด้วยน้ำเสียงและท่าทางจริงจัง เพียงแต่คำว่า คิดอย่างไรกับพวกเขา ประโยคนี้อีกฝ่ายหมายความว่าอย่างไรกัน“ขออภัยฮูหยิน แต่ข้าไม่เข้าใจคำถามของท่านเจ้าค่ะ”“ในสายตาของเจ้าลูกชายของข้า พวกเขาเป็นอย่างไร”ลู่ฟางเหนียงขมวดคิ้วเล็ก แววตาคล้ายขบคิดอย่างหนัก ก่อนจะคลี่ยิ้มแล้วเอ่ยน้ำเสียงนอบน้อม“คุณชายใหญ่แม้ภายนอกดูเข้มงวดเข้าถึงได้ยาก แต่แท้จริงเป็นคนมากปัญญาและจิตใจดี ชวนให้คนที่อยู่ใกล้รู้สึกปลอดภัยเจ้าค่ะ”ลู่ฟางเหนียงเอ่ยพลางคิดถึงเรื่องที่เขายื่นมือเข้าช่วยเหลือเรื่องบ้านของนาง อีกทั้งยังเป็นเสาหลักปกป้องตระกูลหลิว กล่าวได้ว่าขอเพียงมีเขาข้างกายเรื่องใดก็ล้วนไร้กังวล“ส่วนคุณชายรองภายนอกดูคล้ายบุรุษเจ้าสำราญ แต่ยามได้เจรจากลับสร้างรอยยิ้มและเสียงหัวเราะให้คนรอบข้างได้อ

ช่างมั่งคั่งฟุ่มเฟือยยิ่งลู่ฟางเหนียงก้าวขาลงสระแล้วนอนเหยียดตัวเอนกายพิงขอบสระ ดวงตาหวานปิดลงให้ร่างกายซึมซับความอบอุ่นของสายน้ำอย่างผ่อนคลาย ชั่วชีวิตของสาวชาวบ้านเช่นนางไหนเลยจะมีวาสนานอนแช่น้ำอุ่นในสระน้ำใหญ่เช่นนี้ ดังนั้นยามนี้มีโอกาสจึงต้องตักตวงให้มากหน่อยภายหน้าจะได้ไม่มานึกเสียดาย เพียงแต่ในระหว่างที่ร่างกายกำลังผ่อนคลายนางกลับได้ยินคล้ายเสียงคนก้าวลงมาในสระน้ำคิ้วเล็กขมวดเข้าหากันมุ่นนึกหงุดหงิดเล็กน้อยที่มีคนมาขัดจังหวะเล่นน้ำของนาง"ข้าบอกแล้วอย่างไรว่าข้าอาบน้ำเองได้พวกเจ้าไม่ต้องมาคอยปรนนิบัติ""แล้วหากพวกข้าอยากปรนนิบัติเล่า"ลู่ฟางเหนียงได้ยินเสียงทุ้มเข้มทรงอำนาจที่คุ้นเคยตอบกลับมาก็ใจสั่นระรัวด้วยความตื่นตระหนก น้ำเสียงเช่นนี้ย่อมเป็นคุณชายใหญ่หลิว ดวงตาที่หลับสนิทลืมตื่นในทันที ทว่ายามที่หันไปยังตนเสียงความตื่นตระหนกในคราแรกก็เพิ่มเป็นทบทวี"คุณชาย! พวกท่าน…"ภาพคุณชายสกุลหลิวทั้งสามคนยืนกอดอกจดจ้องนางด้วยสายตาเจ้าเล่ห์ทำให้ลู่ฟางเหนียงขยับตัวยกแขนขึ้นกอดอก หดขาเรียวปกปิดร่างกายในทันที"คุณชายฮูหยินสั่งห้ามพวกท่านเข้ามาในเรือนโม่ลี่นะเจ้าคะ"ลู่ฟางเหนียงเห็นพวกเขาจ

"เหนียงเหนียง ข้าไม่ไหวแล้ว อ่า…"หลิวเฉินผิงครวญเสียงสั่นจับมือบางเร่งจังหวะพร้อมกับปลดปล่อยสายน้ำอุ่นอาบมือเล็กอีกครั้ง หลิวเฉินคังขบกรามแน่น รอบนี้นับว่าพวกเขาสามคนต่อให้นางก่อนรอบหนึ่ง แต่ว่าครั้งหน้าอย่าหวังว่าเขาจะยอมอ่อนข้อให้เช่นนี้อีกหลิวเฉินคังดึงรั้งไหล่บางให้ลุกขึ้น ก่อนจะจับลู่ฟางเหนียงยกตัวขึ้นหมุนกายบางให้นั่งทับบนตัวหลิวเฉินเลี่ยง จับขาเรียวของนางแยกออกจนสุด ยกยิ้มเจ้าเล่ห์มองใบหน้าหวานที่เอนอิงแอบบนอกกำยำของหลิวเฉินเลี่ยง "น้องสามใช้นิ้วของเจ้าเตรียมความพร้อมให้นาง ครั้งนี้ข้าจะสอนให้นางรู้ฤทธิ์พวกเราคุณชายสกุลหลิว"หลิวเฉินเลี่ยงแม้ไม่ชำนาญนักแต่หลายวันที่ผ่านมานี้พี่รองของเขาพาเขาไปแอบดูพวกนางโลมเกือบทุกวัน ดังนั้นขอเพียงพวกพี่ชายเอ่ยปากน้องเล็กอย่างเขาจะไม่ทำให้ผิดหวังเลย มือหนาขยับแทรกกลางกายสาวสอดนิ้วยาวเข้าหานางจนร่างเล็กสั่นสะท้าน"อ่า…พี่ใหญ่นางพร้อมแล้ว ท่านลงมือเลย"หลิวเฉินเลี่ยงเอ่ยบอกขณะที่นิ้วยาวยังคงเคลื่อนไหวเข้าออกไม่หยุด หลิวเฉินคังยกมุมปากขึ้นหนึ่งครา หันไปสบตาน้องรองของตนอย่างเจ้าเล่ห์"นางดื่มน้ำข้ากับน้องสามไปแล้ว น้องรองเจ้าเองก็อย่าลืมป้อนนาง

"พี่ใหญ่ท่านอายุไม่น้อยแล้วรักษาสุขภาพด้วย"หลิวเฉินเลี่ยงเอ่ยเตือนพี่ชายใหญ่ของตนด้วยความห่วงใย หากแต่สิ้นคำเตือนของหลิวเฉินเลี่ยงหางคิ้วของหลิวเฉินคังก็กระตุกใบหน้าที่ซีดเซียวพลันดำคล้ำ ขบกรามแน่น จดจ้องเขาด้วยแววตาขุ่นเคืองก่อนจะสลัดแขนจากน้องชายคนเล็กก้าวขึ้นสระด้วยตนเอง แม้จะไม่มั่นคงนักแต่ก็มิถึงขั้นสิ้นท่า"น้องรองเจ้ากลับไปกับข้า ส่วนน้องสามเจ้าเร่งส่งนางกลับห้อง"ท่าทางของหลิวเฉินคังดุดันทรงอำนาจหากแต่สองขากลับคล้ายจะล้มลง ยามพ้นประตูเรือนอาบน้ำไห่เหยาและห้าวอี้ก็เร่งเข้ามาประคองคุณชายของตน เดินต่ออีกสามก้าวทั้งสองก็ทรุดลงจนไม่อาจเดินต่อได้ ทำได้เพียงให้บ่าวคนสนิทจับตัวขึ้นพาดหลังพากลับเรือนนอนหลิวเฉินเลี่ยงมองประตูเรือนห้องน้ำที่ปิดลง ในใจรู้สึกคล้ายถูกทอดทิ้งให้รับมือกับศึกใหญ่เพียงลำพัง"คุณชายสามวันนี้ข้าจะชดเชยให้ท่าน"ลู่ฟางเหนียงเอ่ยเสียงยั่วยวนก่อนจะลุกขึนเดินมาโอบเอวหนา มือบางเรียวลูบไล้ผ่านแผงอกกำยำเลื่อนลงต่ำปลุกเร้าความเป็นบุรุษของคุณชายน้อยสกุลหลิว หลิวเฉินเลี่ยงไหนเลยจะต้านทานไหวตัวเขาเป็นบุรุษกำยำแน่นอนว่าภารกิจสำคัญที่พี่ชายทั้งสองมอบให้เขาย่อมไม่ทำพลาด ทว่าส

“ท่านหมอซ่งนี่ก็ห้าวันแล้วข้ายังต้องดื่มยานี่อยู่อีกหรือ”หลิวเฉินเลี่ยงเอ่ยถามน้ำเสียงไม่ดีนัก สิ่งที่ตัวเขาเกลียดที่สุดก็คือยาน้ำดำพวกนี้ หากเป็นยามปกติต่อให้ใช้ดาบจ่อคอเขาก็ไม่มีทางเอายาขมนี่เขาปากอย่างแน่นอน เพียงแต่ยามนี้ข้างกายเขามีพี่ชายทั้งสองคอยจับตามองให้อยากเทยาพวกนี้ทิ้งเพียงใดก็ทำได้แต่กลั้นใจเทกรอกปากฝืนใจกลืนลงท้อง ทว่าผ่านมาห้าวันแล้วเหตุใดจึงยังต้องดื่มอีกเล่า“ยานี่ไม่เพียงช่วยบำรุงหยางที่เสียไป แต่ยังช่วยเพิ่มกำลังบุรุษให้พวกท่านยืนหยัดได้นาน คุณชายสามหากท่านไม่ยินดีดื่มจะไม่ดื่มต่อก็ได้อย่างไรเสียท่านก็อายุยังน้อยไม่จำเป็น...”“ดื่ม! ข้าดื่ม! ท่านเร่งส่งมาเร็วๆยาเย็นจะเสียสรรพคุณ”กล่าวจบหลิวเฉินเลี่ยงก็รับยาจากท่านหมอซ่งมาถือ และยกขึ้นดื่มรวดเดียวหมดชามโดยไม่ต้องให้ผู้ใดมาข่มขู่เช่นทุกวัน“ท่านหมอซ่งข้าตัวใหญ่กว่าพี่ชายทั้งสองมากนัก ยานี่ควรเพิ่มอีกชามหรือไม่”ท่านหมอซ่งมองท่าทางคนตรงหน้าแล้วถอนหายใจยาว ก่อนจะเอ่ยด้วยน้ำเสียงดุไม่จริงจังนักอีกหนึ่งประโยค“ยาตัวนี้ดื่มได้เพียงครั้งละหนึ่งชาม วันละสามเวลาเท่านั้น”หลินเฉินเลี่ยงได้ยินเช่นนั้นก็ถอนหายใจยาวก่อนจะเอนกา