All Chapters of ยอดภรรยา 3 สามี : Chapter 21 - Chapter 30

“เช่นนั้นนับว่าดีทีเดียว ข้าจะได้รักเจ้าได้ทั้งคืนเลย”การร่วมรักกับหญิงพรหมจรรย์นั้นยุ่งยากนัก เขาไม่ใช่คนใจเย็นอะไรจึงรู้สึกหงุดหงิดทุกครั้งที่ต้องหลับนอนกับพวกนาง ยามได้ยินว่าลู่ฟางเหนียงเรียนรู้เรื่องนี้มาบ้างแล้วในใจจึงผ่อนคลายลงหลายส่วน ลิ้นหนาตวัดหยอกเย้าที่ติ่งหูเล็ก มือหนาบีบเคล้นอกอวบอิ่มล้นมือของนางก่อนจะเลื่อนลงปลดปมผ้าเปลื้องชุดนางออกอย่างรวดเร็วลู่ฟางเหนียงกำลังตื่นตระหนกกับการกระทำของคนตรงหน้า ไม่ทันรู้ตัวเสื้อผ้าก็หายไปจากกาย ข้อมือเล็กได้รับอิสระเมื่อมือหนาเห็นเป้าหมายใหม่ที่เย้ายวนมากกว่า“อ่ะ... คุณชาย ท่านเบามือหน่อย”หลิวเฉินผิงได้ยินเสียงลู่ฟางเหนียงครวญเสียงสั่นยามที่เขาบีบเคล้นอกอวบอิ่มของนาง ร่างกายของเขาก็ยิ่งทวีความเร่าร้อน ก่อนหน้านี้แม้ร่างกายของเขาจะถูกคุณหนูใหญ่สกุลโจววางยาปลุกกำหนัด แต่เขาที่ผ่านมารยาหญิงมามากสถานการณ์ใดก็ล้วนพบเจอมาจนหมดสิ้น ดังนั้นลูกไม้ตื้นๆ อันต่ำช้าเช่นนี้เขาจึงรับมือไม่ยากเย็น ทว่าในยามที่สถานการณ์อำนวยส่งเสริมเขากับลู่ฟางเหนียงเช่นนี้เขาย่อมไม่ปล่อยสานต่อแผนการนี้ในทันทีหลิวเฉินผิงขยับริมฝีปากไล้เลียดูดดึงไปตามร่างนุ่มของลู่ฟาง

ลู่ฟางเหนียงกลับมาที่เรือนก็ส่งห่อยาของบิดาให้ลู่ฟางหรงนำไปต้มขณะที่ตนเองเข้ามาปรนนิบัติบิดา หลังจากที่ดูแลจนบิดาหลับไปแล้วนางก็หยิบจอบไปที่สวนหลังเรือน ลู่ฟางหรงเห็นผู้เป็นพี่สาวหยิบจอบถือเสียมเดินไปที่สวน เพื่อทำการขึ้นแปลงผักก็รีบมาแย่งจอบในมือเล็ก“พี่ใหญ่ ท่านทำงานนอกบ้านมาเหนื่อยไม่น้อยแล้ว งานในสวนเหล่านี้ข้าจะทำแทนเองเจ้าค่ะ”ลู่ฟางเหนียงยิ้มกว้างให้ผู้เป็นน้อง ยกมือขึ้นวางบนศีรษะมนเอ่ยน้ำเสียงอ่อนโยน“หรงหรง เด็กดีของพี่ งานเหล่านี้ต้องใช้แรงมากเจ้ายังเด็ก”“ข้าอายุสิบสามแล้ว พี่ใหญ่ท่านให้ข้าได้แบ่งเบาภาระท่านเถิดนะเจ้าคะ”ลู่ฟางเหนียงได้ยินน้องสาวเอ่ยเช่นนี้ก็ไม่อยากทำให้นางต้องเสียความตั้งใจจำใจปล่อยจอบในมือแล้วหันไปหยิบตะกร้าผ้าของคุณชายรองหลิวมานั่งเย็บซ่อมแซมที่ใต้ต้นไม้ใหญ่แทน ไม่รู้ว่าตอนนี้เขาเป็นเช่นไรบ้าง แม้ตลอดบ่ายที่ผ่านมานางจะช่วยเขาระบายยากำหนัดในตัว แต่นางช่วยเขาไปเพียงสิบกว่ารอบมิรู้ว่าจะพอหรือไม่เช่นนั้นวันพรุ่งนี้ข้าควรเข้าไปดูเขาสักหน่อยเมื่อคิดได้เช่นนั้นลู่ฟางเหนียงก็เร่งมือปักเข็มซ่อมแซมผ้าให้เขา ยามที่ตะวันจวนลับขอบฟ้าลู่ฟางหรงก็ขึ้นแปลงผักเสร็จ ขณะ

บทที่ 14ท่านก็แซ่หลิวหรือ (1)หลิวเฉินเลี่ยงนั่งตัวเกร็งเหงื่อตก ลมหายใจติดขัด ยามที่ลู่ฟางเหนียงล้างบาดแผลทายาเสร็จแล้วใช้มือบางของนางโอบตัวเขาไปมาเพื่อพันแผล แม้ว่าอายุของเขาจะยี่สิบแล้วแต่เพราะเป็นบุรุษปากหนัก ไม่ถนัดการเจรจาถนัดเพียงเรื่องใช้กำลัง และไม่ชื่นชอบสตรีมากมารยา ดังนั้นทั้งชีวิตของเขานอกจากนางแล้วจึงไม่เคยมีสตรีใดได้ใกล้ชิดเกินสามก้าว“เสร็จแล้ว ท่านนอนพักก่อนอีกสักครู่ เดี๋ยวข้าจะเข้ามาอีกรอบ”ลู่ฟางหรงได้ยินพี่สาวกล่าวว่าจะเข้าหาบุรุษแปลกหน้าอีกรอบก็เบิกตากว้าง พี่ใหญ่ท่านหักโหมมากไปหรือไม่ นางเร่งสาวเท้ากลับเข้าไปในครัวแสร้งทำตัวคล้ายกำลังวุ่นวายกับการต้มข้าวต้มให้คนเจ็บ หางตามองพี่สาวที่เดินเข้ามาด้วยสายตาใคร่รู้ ยามที่เห็นลู่ฟางเหนียงยกแขนเสื้อขึ้นเช็ดเหงื่อบนกรอบหน้า ก็เม้มริมฝีปากขบคิดเรื่องราวดูเหมือนเมื่อครู่พี่สาวของนางคงใช้แรงไปไม่น้อยทีเดียว แต่บุรุษผู้นั้นบาดเจ็บพี่สาวนางจะต้องออกแรงมากหน่อยก็ไม่นับว่าแปลกอะไร“หรงหรง ข้าวต้มเสร็จหรือยัง”“หา! อ่อ... เสร็จ... เสร็จแล้วเจ้าค่ะ”“อื้ม... งั้นเจ้าไปดูท่านพ่อเถิด เดี๋ยวข้าต้มยาเสร็จแล้วจะยกยายกข้าวไปให้เขาพร้

"เช่นนั้นให้ข้าช่วยท่านดีหรือไม่"ลู่ฟางเหนียงเอ่ยบอกเสียงแหบพร่า สายตาสั่นไหวจับจ้องเพียงร่างกายที่ตื่นตัวของหลิวเฉินเลี่ยง ขณะที่คนเจ็บกลับรู้สึกร้อนผ่าวสั่นสะท้านเสียยิ่งกว่ายามไข้สูง“ขะ... ข้า มะ... ไม่เคย”หลิวเฉินเลี่ยงบอกด้วยน้ำเสียงแผ่วเบา ทั่วทั้งใบหน้าร้อนผ่าวเป็นทบทวี ผู้ชายที่อายุเท่าเขามีใครบ้างยังไม่เคยทำเรื่องเช่นนี้ ตอนนี้เขาคิดถึงพี่ชายทั้งสองของตนเองนัก ด้วยเรื่องเช่นนี้พี่ชายทั้งสองของเขาล้วนชำนาญยิ่ง หากตอนนี้มีพวกพี่ชายของเขาคอยช่วยชี้แนะคงดีไม่น้อยทีเดียว“ข้าทำเองได้ คุณชายเพียงนอนเฉยๆ ก็พอเจ้าค่ะ”“จะ เจ้าเคย...”ลู่ฟางเหนียงพยักหน้ารับ แน่นอนว่านางต้องการเพียงทายาทให้สกุลหลิว เพื่อยุติข้อสัญญากับฮูหยินหลิว ไม่ต้องการให้เขารับนางเป็นภรรยาหรือแม้แต่อนุ ดังนั้นเรื่องที่นางไม่ใช้หญิงบริสุทธิ์ย่อมไม่จำเป็นต้องปิดบังหรือกังวลอะไร ขอเพียงเขายินยอมนางล้วนยินดี“หากท่านไม่ยินดีข้าย่อมไม่บังคับ เช่นนั้นข้า...”“ยินดี ยินดี! ข้ายินดียิ่ง! ยินดีที่สุด!”หลิวเฉินเลี่ยงได้ยินลู่ฟางหนียงเอ่ยคล้ายจะจากไปก็เร่งคว้ามือเล็กเอาไว้ สายตาคมเบิกกว้างเอ่ยน้ำเสียงตื่นตระหนก เขาไม่เคย

ในเมื่อไม่รู้ต้องทำเช่นไร เช่นนั้นก็ใช้วิธีเช่นยามที่เขาทำให้อาจารย์โกรธเขา ไปคุกเข่าสำนึกผิดที่หน้าเรือนนางก็แล้วกันหลิวเฉินเลี่ยงลุกขึ้นหยิบเสื้อผ้ามาสวมใส่แล้วเดินออกจากห้องตามนางออกไป ทว่ายามที่สายตามองเห็นแสงไฟรางๆ ในห้องครัวเล็กๆ สองเท้าก็เร่งตามเข้าไป คุกเข่าหน้าเรือนนางอาจไม่เห็น เช่นนั้นก็ไม่คุกเข่าต่อหน้านาง เมื่อตามเข้าไปจึงพบว่าลู่ฟางเหนียงกำลังก่อไฟต้มยาให้เขา ในใจของเขาพลันรู้สึกอบอุ่นขึ้นมา“แม่นางลู่”ลู่ฟางเหนียงได้ยินเสียงเรียกขานแผ่วเบาจากด้านหลังก็หันมามองด้วยความแปลกใจ ยังไม่ทันเอายอะไรคุณชายสามก็ทิ้งตัวคุกเข่าต่อหน้านาง“แม่นางลู่ข้าขอโทษ”ลู่ฟางเหนียงเห็นท่าทางสำนึกผิดราวเด็กเล็กก็หันมายิ้มอ่อนโยน นางไม่ได้ขุ่นเคืองเขาเพียงแต่กังวลว่าอาการป่วยไข้ของเขาจะย่ำแย่ลงจึงเร่งออกมาต้มยาลดไข้ให้เขา ทว่าตอนนี้เห็นท่าทางสำนึกผิดของคนตรงหน้าในใจก็อดที่จะเห็นใจไม่ได้ เร่งประคองเขานั่งที่เก้าอี้ตัวเล็กด้านข้าง ตัวเขาใหญ่โตกำยำยามที่เข้ามาอยู่ในห้องครัวกับนางเช่นนี้ก็ทำให้ห้องครัวของนางเล็กลงไปจนขยับตัวแทบไม่ได้“ข้าเพียงห่วงใยท่านจึงเร่งออกมา ไม่ได้โกรธเคืองอะไร”ห่วงใย คำพู