บททั้งหมดของ ยอดภรรยา 3 สามี : บทที่ 11 - บทที่ 20

“วางอยู่นั่น”ลู่ฟางเหนียงมองตามสายตาคมไปยังก้อนกระดาษยับย่นก้อนหนึ่งแล้วพลันใจสั่นสะท้านเร่งขยับเท้าวิ่งไปหยิบมาแกะกางตรวจตราอย่างทะนุถนอม พลันภาพที่นางทั้งบีบทั้งขยำกระดาษสัญญานี่ด้วยมือตนเองก็เข้ามาในความคิด ช่างน่าโมโหนัก เป็นเช่นนี้แล้วนางจะกล้าเอาสัญญานี่ไปให้ฮูหยินหลิวได้อย่างไร“คุณชายท่าน เอ่อ... ช่วยประทับตราให้ข้าใหม่ได้หรือไม่เจ้าคะ”เมื่อทบทวนดูแล้วลู่ฟางเหนียงจึงตัดสินใจเอ่ยบอกคุณชายหลิวเสียงอ้อนวอน กระดาษสัญญาฉบับนี้ทั้งยับทั้งย่น บางส่วนยังมีรอยฉีกขาด เป็นเช่นนี้แล้วจะใช้ได้อย่างไร นางสมควรร่างสัญญาขึ้นมาใหม่ ให้คุณชายหลิวต้องลงประทับตราแล้วค่อยนำไปให้ฮูหยินหลิวลงนามอีกครั้งมือหนาของหลิวเฉินคังวางตำราลงพร้อมกับถอนหายใจยาว ก่อนส่งสายตาคมจดจ้องแววตากลมแล้วเอ่ยน้ำเสียงราบเรียบหนึ่งประโยค“ข้าประทับตราไปร่วมสองชั่วยามแล้วยังไม่พอหรือไร”ลู่ฟางเหนียงพลันร้อนผ่าวไปทั้งตัว เมื่ออีกฝ่ายตีความหมายคำพูดของนางไปอีกทาง ก่อนจะเบนหน้าหลบสายตาคมเอ่ยน้ำเสียงแหบพร่าสั่นเครือ“ขะ... ข้าหมายถึงประทับตราบนกระดาษสัญญาเจ้าค่ะ”“ตราประทับส่วนตัวของข้ามีค่ามากนัก เจ้าจ่ายไหวหรือไม่”ลู่ฟางเห

“ท่านหมอซ่งถึงกับใช้ตัวยาที่แพงที่สุดในร้านปรุงยาให้เจ้าถึงห้าชนิด นับว่าเขาใส่ใจเจ้าไม่น้อย”ลู่ฟางเหนียงได้ยินว่าในห่อยาที่คุณชายตรงหน้าถือขึ้นมานั้นมีตัวยาที่แพงที่สุดในหอโอสถสกุลหลิวถึงห้าชนิดในใจก็พลันตื่นตระหนก ที่แท้เขาต้องไปส่งนางด้วยตนเองก็เพราะเหตุผลนี้ เมื่อคิดได้เช่นนั้นลู่ฟางเหนียงก็ทำตัวให้เล็กลงไปอีกเพื่อให้เขาได้มีพื้นที่วางห่อยาราคาแพงนั้นมากขึ้น หลิวเฉินผิงมองกิริยาของนางแล้วคลี่รอยยิ้มบางขยับตัวเขาจนแนบชิดนางมากขึ้นลู่ฟางเหนียงส่งสายตามองห่อยาห้าห่อที่วางอยู่ข้างกายคุณชายแปลกหน้าด้วยใจกังวล ข้างหน้าเป็นเส้นทางขรุขระห่อยาเหล่านั้นจะตกลงไปจนเสียหายหรือไม่“คุณชาย ข้างหน้าเส้นทางไม่ค่อยดีนักท่านส่งห่อยามาให้ข้าช่วยถือไว้ดีหรือไม่เจ้าคะ”หลิวเฉินผิงยกคิ้วหนาขึ้น แววตาคมมีความสงสัยอยู่ในที แต่ลู่ฟางเหนียงไม่ทันอธิบายคำใดล้อรถม้าก็สัมผัสเส้นทางขรุขระจนร่างกายของคนในรถม้าต่างพากันสั่นคลอน ดวงตาหวานเบิกกว้างยามที่เห็นว่าห่อยาราคาแพงกำลังจะตกลงไปจากที่นั่ง นางเร่งโน้มตัวผ่านตักกว้างไปประคองห่อยาเอาไว้ในอุ้งมือหลิวเฉินผิงพลันตัวแข็งค้างลมหายใจติดขัด ยามที่อกอวบอิ่มของลูฟางเ

หลังหลิวเฉินผิงก้าวลงจากรถม้าก็กวาดตามองบ้านขนาดเล็กเสียยิ่งกว่าห้องหนังสือของเขา ยามที่เดินตามนางเข้าไปในบ้านแล้วเห็นว่าทั้งบ้านมีห้องนอนเพียงห้องเดียวในใจของเขาก็รู้สึกขุ่นเคือง นางอายุขนาดนี้แล้วยังไม่แยกห้องนอนกับบิดา ทำเช่นนี้ถูกต้องที่ไหนกัน“ท่านพ่อข้ากลับมาแล้ว”“เหนียงเหนียง เจ้ากลับมาแล้วหรือ แค่กๆ”บิดาของลู่ฟางเหนียงเอ่ยขานรับเสียงแหบแห้งก่อนจะไอออกมาชุดใหญ่ ลู่ฟางหรงที่นั่งดูแลบิดาเร่งรินน้ำให้บิดาของตนดื่ม"หรงหรง ท่านพ่อเป็นอย่างไรบ้าง""หลังทานยาท่านหมอซ่งเมื่อวานก็ดีขึ้นแล้วเล็กน้อยเจ้าค่ะ"“เช่นนั้นข้าจะเร่งไปต้มยา ท่านพ่อท่านรอข้าสักครู่นะเจ้าคะ”ลู่ฟางเหนียงเอ่ยบอก เพียงแต่ยามหมุนตัวหมายออกจากห้องบิดาใบหน้างามก็ปะทะเข้ากับแผงอกกว้าง“คะ... คุณชาย”ลู่ฟางเหนียงเอ่ยเรียกขานเขาด้วยความตื่นตระหนก ส่งนางถึงบ้านแล้วเหตุใดเขายังอยู่ที่นี่“ยานี้ต้องต้มตามลำดับเจ้าไม่รู้วิธีการต้มจะทำให้ยาเสียหาย”“เช่นนั้น... ข้าต้องทำอย่างไรเจ้าคะ”ลู่ฟางเหนียงได้ยินเขาบอกว่ายานี้มีขั้นตอนการต้มที่พิเศษกว่ายาอื่นๆ ในใจก็พลันวิตกหลงลืมเรื่องราวบนรถม้าเอ่ยถามเขาด้วยน้ำเสียงร้อนรน หลิวเฉินผ

“คุณชาย ฟะ... ฟ้ายังสว่าง อีกทั้งคนอ่ะ.... ซี๊ด”ลู่ฟางเหนียงเอ่ยไม่ทันจบประโยคร่างกายก็สั่นสะท้านเพราะถูกนิ้วยาวของเขาลูบไล้กลีบบุปผากลางกายแนบแน่น นางเอนกายผิงอกแกร่งขยับมือปลดสายรัดเอวของตนเองทิ้งแขนลงให้เสื้อตัวนอกหลุดออกจากกายเผยผิวกายขาวนวลต่างจากภายนอกที่คล้ำเล็กน้อย หลิวเฉินคังมองท่าทางยั่วยวนของนางแล้วปวดหนึบที่กางกายหนุ่ม มือหนาสอดเข้าใต้เอี๊ยมสีซีดของนางบีบเคล้นยอดปทุมของนางไปมา“เจ้า... อ่ะ.... อื้ม”หลิวเฉินคังครวญเสียงสั่นยามที่ลู่ฟางเหนียงใช้มือหนึ่งยกขึ้นโอบกอดต้นคอแกร่ง แอ่นอกอวบให้เขาบีบเคล้น ส่วนอีกมือเลื่อนลงไปจับยึดข้อมือของเขาให้สอดเข้าไปในกางเกงตัวในของนาง บังคับนำทางนิ้วยาวของเขาให้สอดใส่มอบสัมผัสลึกซึ้งปรนเปรอนาง“คุณชายขยับมือสิเจ้าคะ”หลิวเฉินคังขบกรามแน่นตอนนี้เขาถูกนางจับยึดบังคับมือหนาให้ปรนเปรอนาง ขณะที่สะโพกกลมกลึงของนางขยับไปมาเสียดสีแก่นกายร้อนใต้ผ้าของเขา“อื้ม...”ยามที่หลิวเฉินคังยอมขยับมือหนาตามที่นางต้องการ ลู่ฟางเหนียงครวญเสียงเบาในลำคอ ก่อนจะขยับมือไปด้านหลังสอดเขาไปใต้เสื้อคลุมตัวนอกปลดปมกางเกงตัวในของเขาจนหลุดไปกองที่ข้อเท้าแล้วกอบกุมเคล้นคลึ

“อ่า... แน่นมาก ข้าไม่ไหวแล้ว”หลิวเฉินคังที่ถูกนางตอดรัดจนแทบขยับเอวไม่ได้ร้องครวญอยู่กับอกอวบ ก่อนจะใช้แรงทั้งหมดที่มีขยับเอวหนาสุดแรงส่งความปรารถนาทั้งหมดของตนฝังในกายนางพร้อมกับทิ้งตัวหายใจหอบบนร่างนุ่ม เพียงแต่ลมหายใจยังไม่ทันกลับเป็นปกติคนตัวเล็กใต้ร่างก็ขยับช่องทางรักตอดรัดปลุกเร้าแก่นกายของเขาในตัวนางจนร่างกายของเขาสั่นสะท้าน"คุณชายท่านยังพอมีเวลาอีกสักสองเค่อหรือไม่"หลิวเฉินคังไม่ทันได้ตอบรับ ลู่ฟางเหนียงก็จับร่างของเขาพลิกลงบนพื้น พร้อมกับตวัดเรียวขาขึ้นคร่อมเอวหนา สองมือบางยกขึ้นบีบเคล้นอกอวบอิ่มของตน แล้วส่งสายตายั่วยวนเขา"ฟางเหนียงพอก่อน วันนี้ข้ามีงานต้องเร่งไปจัดการ""คุณชายข้าใช้เวลาไม่นานเจ้าค่ะ"สิ้นคำนางก็ขยับเอวบางโดยไม่ให้โอกาสเขาได้ปฏิเสธ เพียงแต่ก่อนหน้านี้นางบอกว่าจะขอเวลาเขาแค่สองเค่อ ตอนนี้ผ่านมาหนึ่งชั่วยามแล้วนางยังไม่ลงจากเอวเขาเลยหมดแรง เขาหมดแรงแล้วจริง...หลังจากเอ่ยเรียกห้าวอี้คนสนิทของหลิวเฉินคังมาประคองเขากลับไปนอนพักที่เรือนนอน ลู่ฟางเหนียงก็จัดการทำความสะอาดห้องหนังสือของคุณชายใหญ่หลิวต่อ ทว่าผ่านไปเพียงครึ่งวันคนที่หอโอสถสกุลหลิวก็มาแจ้งนางว่า