ยอดภรรยา 3 สามี

ลู่ฟางเหนียงป้อนยาให้ผู้เป็นบิดาเสร็จก็เดินออกมาที่สวนหลังบ้าน ผักที่นางปลูกเอาไว้ก่อนหน้าถูกเก็บเกี่ยวไปเกือบหมดแล้ว คาดว่าคงขายอีกเพียงไม่กี่วันก็น่าจะหมดแล้ว แต่ที่สำคัญตอนนี้นางไม่มีสถานที่ที่จะไปขายผักขายไข่แล้ว“พี่ใหญ่”เสียงลู่ฟางหรงน้องสาววัยสิบสามปีของลู่ฟางเหนียงเอ่ยเรียกขานด้วยน้ำเสียงห่วงใย“ท่านพ่อหลับแล้วหรือหรงเอ๋อร์”ลู่ฟางเหนียงเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน บนใบหน้ายังคงมีรอยยิ้มบางๆ แต่ลู่ฟางหรงรู้ดีว่าภายใต้รอยยิ้มผ่อนคลายของพี่สาวนั้นนางมีความกังวลใจเพียงใด“หลับแล้วเจ้าค่ะ พี่ใหญ่ท่านมีเรื่องไม่สบายใจใช่หรือไม่”“เด็กโง่ ข้าจะมีเรื่องไม่สบายใจอะไรกัน”ลู่ฟางเหนียงเอ่ยบอกพร้อมกับเดินเข้าไปหยิบจอบเพื่อเตรียมขึ้นแปลงผักอันใหม่ทดแทนแปลงเดิมที่นางเก็บไปหมดแล้ว แม้ตอนนี้นางยังหาสถานที่สำหรับขายผักขายไข่ไม่ได้แต่ก็ไม่ได้หมายความว่าอนาคตนางจะหาไม่ได้เสียหน่อย ลู่ฟางหรงเห็นผู้เป็นพี่บ่ายเบี่ยงไม่เอ่ยบอกความทุกข์ใจนางก็ไม่ได้เซ้าซี้ต่อให้มากความ เร่งหยิบจอบเล็กอีกอันเดินตามผู้เป็นพี่ไปขึ้นแปลงผักอีกคนเพียงแต่ผ่านมาเจ็ดวันแล้วลู่ฟางเหนียงก็ยังไม่สามารถหาสถานที่ใหม่เพื่อตั้งแผ

หน้าอก! นางตัวเล็กแค่นี้เหตุใดหน้าอกจึงใหญ่โตได้ถึงเพียงนี้หลิวเฉินคังสลัดความคิดอันชั่วร้ายของตน แล้ววางมือลงบนพื้นเรือนหมายใจดันตัวขึ้น หากแต่ร่างกายคล้ายไม่ฟังคำสั่งเขาชั่วคราว ใบหน้าคมก็ไม่ยอมขยับถอย อีกทั้งยังขยับไปมาบนอกนุ่ม จนสาบเสื้อตัวนอกของนางหลุดลุ่ยเผยเนินเนื้อขาวเนียน"อ่ะ! คะ... คุณชาย ทะ... ท่านลุกขึ้นก่อนเจ้าค่ะ ข้า... ข้าหายใจไม่ออก"ลู่ฟางเหนียงเอ่ยบอกเสียงแผ่วด้วยทั้งตัวถูกคนตัวหนาทาบทับจนหายใจติดขัด มือบางดันไหล่กว้างพร้อมขยับตัวไปมา หากแต่หลิวเฉินคังที่เวลานี้คล้ายถูกเนินเนื้อนุ่มล่อลวงจนหูอื้อกลับคล้ายไม่ได้ยินเสียงนาง ยิ่งลู่ฟางเหนียงพยายามขยับตัวไปมา อกอวบอิ่มก็ยิ่งแนบชิดจมูกและริมฝีปากร้อน หลิวเฉินคังร้อนรุ่มไปทั้งตัว ขนกายรุกชันร่างกายเร่าร้อน มือหนาที่ดันบนพื้นขยับปลดผ้ารัดเอวของคนใต้ร่างโดยที่นางไม่รู้ตัว เพียงแต่มิทันดึงรั้งเสื้อผ้ารุ่มร่ามเกะกะของนางออก เสียงหนึ่งก็ดังขึ้นที่หน้าเรือน“คุณชาย!”ลู่ฟางเหนียงยืนก้มหน้าด้วยท่าทางสงบนิ่ง เพียงแต่ในใจกลับว้าวุ่นยิ่งนัก เมื่อครู่นางไม่ระวังทำคุณชายหลิวล้มกลางห้องหนังสือ ยังไม่ทันได้เอ่ยขออภัยจากคุณชายบ่าวชายค

“ตรวจสินค้าผ่านแล้ว ต่อไปก็ใช้งาน”ลู่ฟางเหนียงที่กำลังหย่อนขาลงข้างโต๊ะเขียนหนังสือหมายใจนำกระดาษสัญญาไปมอบให้ฮูหยินหลิวไม่ทันเท้าแตะพื้นเรือนก็ถูกสองแขนวางขนาบข้าง ดวงตากลมพลันเบิกกว้าง หางตามองไปยังกระดาษสัญญาในมือหนา ไม่ได้นางต้องเร่งเอากระดาษสัญญาไปให้ฮูหยินหลิว ยิ่งกระดาษสัญญานี้ถึงมือฮูหยินเร็วเท่าไหร่ ท่านพ่อของนางก็จะได้รับการรักษาเร็วเท่านั้น“คุณชายข้าขอเอากระดาษสัญญานี่ไปให้ฮูหยินก่อนได้หรือไม่เจ้าคะ”“ข้าเป็นคนใจร้อน หากเจ้ามิยินดีเช่นนั้น”"ว้าย! คุณชายอย่าเจ้าค่ะ"มือหนายื่นมุมกระดาษจุ่มลงไปในกาน้ำชาบนโต๊ะเล็กด้านข้าง ลู่ฟางเหนียงพลันเบิกตากว้าง ร้องเสียงหลง มือเรียวขยับคว้าข้อมือหนาเอาไว้ก่อนที่กระดาษสัญญาของนางจะเปียกน้ำเสียก่อน“ข้ายินดีเจ้าค่ะ คุณชายท่านส่งกระดาษสัญญาให้ข้าก่อนเถิด”หลิวเฉินคังยกยิ้มมุมปากก่อนส่งกระดาษสัญญาให้คนใต้ร่าง นางเร่งรับเอามาถือไว้ประคองด้วยสองมืออย่างทะนุถนอม ดวงตากลมจดจ้องข้อความในกระดาษด้วยประกายสดใส หากแต่ไม่ทันได้อ่านเนื้อความใดในกระดาษข้อมือบางทั้งสองข้างก็ถูกมือหนาจับกดแนบลงบนพื้นโต๊ะอีกครั้ง“คุณ...”ลู่ฟางเหนียงไม่ทันเอ่ยจบประโยคริ

“เจ้ามัน... น่าโมโหนัก อ่า... ข้าจะไม่ไหวแล้ว”หลิวเฉินคังแหงนหน้าร้องครวญเสียงลั่น เอวหนาขยับถี่ระรัวเน้นหนัก ลู่ฟางเหนียงร่างกายสั่นสะท้านความเจ็บปวดก่อนหน้าหายไปนานแล้ว เวลานี้เลือดลมในกายของนางร้อนผ่าวไหลรวมมาที่ท้องน้อยก่อนจะเกร็งกระตุกตอดรัดหลั่งสายน้ำหวานออกมา เช่นเดียวกับที่เอวหนาขยับเน้นหนักหลั่งแรงปรารถนาทั้งหมดใส่ในกายนาง และทันทีที่ปลดเปลื้องแรงปรารถนาในกายออกมาจนหมดแล้ว หลิวเฉินคังก็โน้มตัวลงจับข้อมือบางกดลงบนพื้นโต๊ะ ขบเม้มดูดดึงอกอวบอิ่มที่เย้ายวนตาของนางอย่างรุนแรง“คุณชายเบาๆ หน่อยเจ้าค่ะ”ลู่ฟางเหนียงเอ่ยบอกเสียงสั่น ทว่ายิ่งนางห้ามปรามก็คล้ายยิ่งกระตุ้น หลิวเฉินคังทั้งดูดทั้งดึงทั้งตวัดลิ้มเลีย ผ่านไปไม่ถึงครึ่งเค่อนางก็สัมผัสได้ถึงความคับแน่นในช่องทางรักของตน ก่อนที่เอวหนาจะขยับอีกครั้งโดยที่ไม่ยอมปล่อยยอดอกอวบอิ่มของนางออกจากริมฝีปากลู่ฟางเหนียงเบิกตากว้างใช้สองมือดันไหล่หนาหมายขยับตัวถอยหนี เพียงแต่ยามที่นางขยับสะโพกบางถอยห่างเอวหนาก็ขยับสวนเข้าหาจนสุดแรง ทำเอาทั้งตัวนางสั่นสะท้านจุกแน่นไปทั่วท้องน้อย หลิวเฉินคังเงยหน้าขึ้นจากอกนุ่ม มองใบหน้าที่ยับย่นเพราะความจุ