บททั้งหมดของ Nag-aapoy Na Gabi Sa Piling Ni Uncle River (SSPG): บทที่ 121 - บทที่ 130

Atalia POVDarkness. That’s the first thing I remembered. A very long darkness. It felt endless. It was as if I was drowning in nothingness. It felt like my whole body had been beaten. It felt like every part of my body was screaming in pain.I slowly opened my eyes. My eyelids were so heavy. It felt like a stone was resting on my eyes.I stared at the white ceiling for a few seconds, trying to make sense of my surroundings. Blurry.So blurry. I couldn’t immediately make out what I was seeing.Paulit-ulit na tunog akong narinig.Beep... Beep.... Beep....That’s when my vision slowly cleared. And that’s when I saw the things attached to my body. Tubes. Cables. Monitors. Even something was attached to my head. I blinked. I tried to move my hand. Heavy. So weak. It felt like my body wasn’t my own. Muling umikot ang tingin ko sa paligid. At doon ko napagtantong nasa ospital pala ako. Nanikip ang dibdib ko. Pinipilit kong alalahanin ang lahat. Pilit kong hinanap sa isip ko ang huling nangy

Janessa POVIyon ang gusto ko pero parang ako ang mas nasaktan. Nakatulala lang ako, nakaupo sa gilid ng kama at kanina pa tahimik. Panay ang patak ng luha ko.Ilang oras na ang nakalipas mula nang maihatid siya pabalik sa probinsya. Sa oras na ito, malamang gising na siya. Malamang nalaman na niya ang ginawa ko.At malamang ay galit na siya sa akin. Kanina ko pa tinitignan ang cellphone ko, umaasang makakabasa ako ng message galing sa kaniya. Tanggap ko pang makatanggap ng message na galit siya, pero ‘yung ganitong walang kibo, walang message, walang galit, parang nararamdaman kong susukuan na niya ako. Na para bang ayaw na niya sa akin, ganoon ang iniisip ko.Akala ko mas mapapanatag ang loob ko na wala siya rito, pero nung mawala nga siya, heto at panay naman ang isip ko kung anong nararamdaman niya sa ginawa ko sa kaniya.Baka pakiramdam niya itinaboy ko siya. Pero ganoon na rin kasi talaga iyon. Pero ang pantataboy ko naman sa kaniya ay may malaking dahilan. Hindi niya kasi alam

Zara POVWala na akong ibang matatakbuhan sa mga oras na ito. Hindi naman puwedeng ganoon na lang. Hindi talaga puwedeng mapunta lang ang lahat sa walang kuwentang Atalia na iyon ang lahat ng kayamanan namin!Paulit-ulit akong nag-iisip habang nakaupo ako sa loob ng sasakyan. Nakatingin lang ako sa bintana, habang iniisip din na biglang liit ang mundo naming magkakapatid dahil sa ginawa ni Atalia. Gago ang hayop na iyon para hindi kami papasukin sa mansion at mga kumpanya ng mga magulang namin. Sobrang kapal ng mukha niya sa pag-control sa lahat.At sa totoo lang, pagod na pagod na ako.Pagod na sa takot. Pagod ng magalit. Pagod na sa pakiramdam na unti-unti nang nawawala sa amin ang lahat. Napakuyom ang kamao ko. Gusto kong sapạkin, sạmpalin, sipạin si Atalia gaya nang ginagawa ko dati sa kaniya, pero kasi nabaliktad na ang mundo. Kapag ginawa ko ‘yon, tiyak na ako ang masasaktan dahil malakas na siya at matapang ngayon.Kung alam ko lang, hindi ko muna minadali pala. Nung malaman ni

Janessa POVTapusin na agad, ubusin na agad, nami-miss ko na ang dating buhay ko, kaya mamadaliin ko na ito.Kaya nang dumating ang impormasyon mula sa mga tauhan ni Nolan, hindi na ako nagdalawang-isip na kumilos.Napag-alaman nila Nolan na nasa isang swimming pool resort si Zara. Nagpapakasaya, nagpapahinga, at parang walang problema sa buhay.Tahimik akong nakatingin sa bintana habang papalapit kami sa resort na iyon.Huminto na ang sasakyan. Lumapit agad sa akin ang isa sa mga tauhan ni Nolan.“Nandoon po siya.”Tumango lang ako at pagkatapos ay bumaba. Dapat ang mga armado kong tauhan o tauhan ni Nolan ang magpapaulan ng bala kay Zara, pero ako ang nagpasya na gawin iyon para mas maganda.Nung mga oras na iyon ay mainit ang hangin. Maingay ang paligid. May mga taong naliligo. May mga batang nagtatakbuhan. May mga pamilyang nagsasaya.Normal na araw para sa kanila, pero hindi para sa akin. Tahimik akong naglakad papasok. Kasunod ang ilan sa mga tauhan ni Nolan at mga tauhan ko.Hi

Janessa POVDumaan ang halos isang buwan. Isang buwan na wala na talagang balita kay Vanessa. Isang buwan na hindi nagparamdam si River. Kahit sina Kuya Donato, Marcelo, Anastacio ay wala ring reply sa akin. Maging sina Amayah, Liorah, at Mikyla ay ganoon din.Si Zara, nagpahinog din ata dahil wala siyang paramdam simula nung basagin ko ang mukha niya. Ganoon din ang mga kapatid niyang sina Damon at Fenrir.Isang buwan akong naging tahimik, hanggang isang araw, habang nasa Tagaytay ako, mag-isang nakatingin sa bulkang taal dahil kakatapos ko lang uminom ng kape sa isang kapihan ng pinuntahan ko. Nung araw na iyon ay mag-isa lang ako. Si Mang Domeng na driver ko ay naiwan sa sasakyan, umiidlip dahil inaantok daw siya. Nagpaalam akong maglalakad-lakad at titingin sa bulkang taal habang natutulog siya, pero biglang may humintong dalawang motor sa likod ko. Apat na armadong lalaki ang bumaba doon. Pinagbabaril ako pero mabilis akong umilag. wala ni isang bala ng baril na tumama sa akin.N