All Chapters of Nag-aapoy Na Gabi Sa Piling Ni Uncle River (SSPG): Chapter 201 - Chapter 210

Janessa POVKung kahapon ay house blessing ang pinagkakaabalahan namin ni River, ngayon naman ay ibang laban ang haharapin ko.Hindi labanan ng baril. Hindi habulan. Hindi rin mafia war.Kundi, labanan naman habang gamit ang high heels. Oo, sa Fashion naman ako ngayon makikipaglaban.Sa sobrang lakas ni Atalia sa akin, talaga namang napapayag na niya akong sumabak sa runway. Akala ko ay tapos na rin talaga ako sa pagpapanggap bilang Atalia, pero hindi pa pala. Parang ito na ‘yung pinaka-huli na rin, kaya pumayag na talaga ako.Kaya naman heto ko, nakatitig sa sarili ko sa salamin habang hinihigpitan ng stylist ang huling detalye ng suot kong itim na long coat.Napangiti naman ako sa sarili ko. “Kaya mo ‘yan,” bulong ko sa sarili.Ang totoo, matagal ko itong pinaghandaan. Halos isang buwan akong na-train ni Atalia. Hindi biro ang naging training. Araw-araw, ilang oras kaming nagpa-practice ng runway walk. Paulit-ulit.Dapat ay palaging diretso ang likod. Huwag mong tingnan ang paa mo.

River POVAraw-araw ay parang may event na tuloy. Kasi ngayong araw ay may ganap na naman kaming pagkakaabalahan ni Janessa.Grand opening at blessing na kasi ngayon ng una naming negosyo sa palengke.Yes, magbubukas na at mag-o-operate ang aming Pasta & Chill.Kaya naman maaga pa lang ay gising na kaming dalawa. May kasambahay na kami kaya paggigising sa umaga ay may naka-ready na sa hapagkain na almusal.Sa laki ng bahay namin ay need na rin namin ng maglilinis, kaya tatlong kasambahay ang kinuha namin at saka dalawang kusinera.Pagdating namin ni Janessa sa palengke, halos hindi ko na maitago ang ngiti ko. Ang dating bakanteng puwesto na ilang buwan naming pinagawa ay isa nang moderno at napakagandang restaurant. Malinis ang glass façade. May malaking kahoy na signage na may nakasulat na Pasta & Chill na kakakabit lang ilang araw bago ang grand opening.Sa harapan nito ay may ribbon na puputulin mamaya May balloon arch na sobrang ganda.May ilang lamesa rin sa labas kung saan puwed

Janessa POVNang maramdaman kong unti-unting bumagal ang eroplano, agad akong sumilip sa bintana.Halos mapasinghap ako dahil nakakaloka ang puro puting nakikita ko. Ang mga runway, bubong ng mga gusali, at mga puno ay nababalutan ng makapal na snow.Sa sobrang ita ko, hindi ko na mapigilang mapangiti ng husto.“River,” agad kong tawag sa kaniya. “Lumapag na pala tayo,” dagdag ko pa.Lumapit din siya sa bintana. Nanlaki ang mga mata niya. “Ay, hala, grabe, nag-snow pala ngayon dito sa Korea.”Napatingin naman ako kina Atalia at Nolan. Pareho lang silang nakangiti, na para bang normal na normal lang sa kanila ang tanawing iyon. Siguro ay matagal na silang nakakarating sa ganitong kagandang bansa.Pagkabukas ng pinto ng eroplano ay agad naming naramdaman ang malamig na hangin na pumasok sa cabin. Pero iba ang pakiramdam nang tuluyan kaming makababa.“Ahhh, ang lamig, nakakaloka!”Pakiramdam ko ay agad namanhid ang ilong at mga pisngi ko. Humalo pa ang mahihinang patak ng niyebe sa hangi

Janessa POVPagkababa pa lang namin ng sasakyan sa una naming destinasyon, hindi ko na napigilang mapanganga. Oo, ngayong araw ang araw mismo ng gala namin dito sa Korea.Nasa Gyeongbokgung Palace kami ngayong. Ito ang unang lugar na pupuntahan namin. Sa harap pa lang ng napakalaking pangunahing gate ay parang bumalik na agad ako sa nakaraan. Napakalawak ng palasyo, napapalibutan ito ng matataas na pader, tradisyonal na mga gusali na may makukulay na bubong, at sa malayo ay tanaw ang mga bundok na nababalutan ng snow.“Wow, parang nasa historical K-drama tayo ah.”Tumango si Atalia sa akin. “Ganiyan din ang reaksyon ko noong unang beses akong makarating dito.”“Parang sa Korean drama ko lang kasi nakikita ito, ngayon, heto na, personal ko nang nakikita,” sabi ko pa.Habang naglalakad kami papasok, nagsimula nang magkuwento si Nolan. “Kaunting kaalaman lang. Ang Gyeongbokgung Palace ang pinakamalaki at pangunahing palasyo noong panahon ng Joseon Dynasty. Itinayo ito noong 1395 ni King

Janessa POV“You may now kiss the bride.”Parang biglang huminto ang oras ng marinig ko ang mga salitang iyon mula sa pari.Napatingin ako kay River. Nakangiti siya habang nakatitig sa akin. Kitang-kita ko ang saya at pagmamahal sa mga mata niya. Hindi ko na napigilang mapaluha. Dahan-dahan siyang lumapit.Marahan niyang hinawakan ang magkabilang pisngi ko.“Sa wakas,” kinikilig niyang bulong.Bago pa ako makasagot, marahan niyang idinikit ang labi niya sa akin.Umalingawngaw ang malakas na palakpakan sa buong simbahan. May mga sumipol pa.May sumigaw ng, "Congratulations!"Napatawa ako kahit may luha pa sa mga mata ko.Nang maghiwalay ang mga labi namin, hindi pa rin nawawala ang ngiti ko.Hindi pa rin ako makapaniwalang nangyayari na talaga ito.Kasal na kami.“Mrs. Monteverde ka na, baby,” sabi pa ni River.Pakiramdam ko ay lalong bumilis ang tibok ng puso ko nang marinig ko ang bago kong apelyido.Monteverde na rin ako at gitna na lang ang Fuentabella.Mula sa araw na ito, magigin