หวานใจเจ้าทะเลทราย のすべてのチャプター: チャプター 41 - チャプター 50

“อัรเฎาะฮ... คืออะไรคะ” เธอฟังและพยายามออกเสียงอย่างยากลำบาก ชารีฟจึงเอนกายมากระซิบข้างหู        “มันคือการฟ้อนดาบแบบพื้นเมืองก่อนที่นักรบจะทำสงคราม อยากดูมั้ยเมียจ๋า”        “พูดดีๆ ก็ได้ ทำไมต้องกระซิบเสียงแหบเสียงพร่า ฟังแล้วขนลุก” เธอส่งค้อนวงโต ก่อนที่ภรรยาของสหายชาวเบดูอินจะเข้ามาเชื้อเชิญให้เธอตามออกไปด้วยกัน อลิชาจึงมองมาที่ชารีฟเชิงตั้งคำถามและขอความเห็น แต่เขาผายมือให้เธอไป        “อินชา อัลเลาะห์ รับน้ำใจของพวกเขาเถอะ”พวกสาวๆ พาเธอไปอาบน้ำชำระล้างคราบสกปรกจนหมดจด ชโลมด้วยน้ำมันหอมและเลือกชุดคาฟตานสีเขียวสดใสให้สวมใส่ พวกเธอเชื้อเชิญให้เธอนั่งลงบนเบาะแบบอาหรับ เขียนลวดลายเฮนน่า[1]ลงบนมือและเท้า ระหว่างนั้นพวกเธอก็ปรบมือร้องเพลงไปด้วย สนุกสนานจนอลิชาโยกตัวไปด้วยเรียกเสียงหัวเราะคิกคักดังลั่น ประสบการณ์ที่หาไม่ได้ง่ายๆ นี่แหละทัวร์อาหรับขนานแท้ ................................ ตะวันตกลับขอบฟ้าไปนานแ

มือร้อนรุ่มเลิกผ้าเนื้อบางๆ ที่โอบรัดทรวงอกอิ่มงามนั้นขึ้นทีละน้อย มืออีกข้างลูบไล้หน้าขาขึ้นไปจนกระทั่งผ้าร่นขึ้นไปอยู่ที่เอวคอด ต้นขาของเธอเบียดแน่น ความตื่นเต้นของเธอกำลังผสมกับความตื่นเต้นของเขาจนเป็นเนื้อเดียวกัน เขาก้มลงดูดดื่มยอดถันชูชันอย่างอดใจไม่อยู่ พร้อมกับเลื่อนปลายนิ้วลงไปสำรวจล้ำลึก ลูบไล้ขึ้นลง ก่อนจะสอดนิ้วขยับเนิบนาบ นั่นไม่ต่างอะไรจากถูกแส้เร้ารัญจวนฟาดใส่อลิชากระตุกเฮือก พยายามกลั้นเสียงน่าอายจนกลายเป็นเสียงสะอื้น“ได้โปรด... ฉันไม่เคย...”“โอ... เมียจ๋า”เขาประกบจูบ ใช้ลิ้นดุนลิ้นไว้เพื่อดูดกลืนเสียงครวญครางให้เป็นของเขาเพียงผู้เดียว เธอยอมรับว่าชอบกลิ่นกายหอมอ่อนๆ ของเขา ชอบสัมผัสยามที่เคราแสนกระด้างไถครูดไปมาบนผิวกาย เธอไม่คุ้นชินกับฤทธิ์เล้าโลมแต่ก็ยอมรับและยินดีที่จะเรียนรู้ นั่นทำให้ชารีฟถึงกับตัวสั่นสะท้านด้วยความเกษมสันต์มือไม้ของเขาลูบไล้ไปทั่วเรือนร่างนุ่มๆ ต้นขาขาวเนียนที่เบียดไว้แน่นเริ่มคลายออก ร่างทั้งร่างสะท้านไหวด้วยรสหฤหรรษ์ และเมื่อเขาเร่งจังหวะในฉับพลัน อลิชาจึงผวา แอ่นร่างคดโค้งไปตาม

“ชารีฟ คุณเป็นแค่ทหารจริงๆ เหรอ ทำไมถึง...”“เมื่อคืน... ชอบไหม”“ชอบอะไร อ๋อ... เอ่อ... ก็นิดหน่อย แค่นิดเดียวนะ”“แต่ฉันชอบมาก”เธอเห็นเขาขบเม้มริมฝีปากเมื่อสบตากัน ดวงตาคมกริบฉายชัดว่าเขาปรารถนาจะจุมพิต แต่เขาจะสามารถสิเน่หาเธอได้ก็ต่อเมื่ออยู่กันตามลำพัง อลิชาไม่อยากให้ตัวเองเผลอไผลอะไรไปมากกว่าเมื่อคืนอีก เธอจึงเดินออกไปเอง ดังนั้นชายผู้สูงศักดิ์จึงคว้ามือเธอไว้ ดึงขึ้นมาจรดริมฝีปาก และคลึงนิ้วโป้งไปมาตรงข้อมือซึ่งเป็นจุดอ่อนไหว อลิชาสะดุ้งโหยง หันไปมองค้อนให้วงโตและเริ่มรู้สึกตะขิดตะขวงใจขึ้นมาแปลกๆ“อย่ามาทำรุ่มร่ามนะ”“แค่จับมือเอง... นะเมียจ๋า”“ไม่ได้ ไม่ให้จับ ว้าย” อลิชาร้องเสียงหลงเพราะเขาจับเธออุ้มตัวลอย ริมฝีปากอุ่นร้อนพรมจูบลงบนแก้มและทำท่าจะไถลมาที่ริมฝีปาก เธอจึงรีบยกมือขึ้นกันไว้แล้วถลึงตาใส่ แต่คนตัวใหญ่หาได้สะทกสะท้าน“แบบนี้ต่างหากที่เรียกว่ารุ่มร่าม”“รู้แล้วๆ ปล่อยฉันลงสักที”“ไ

ท้องฟ้าในเขตทะเลทรายเป็นสีฟ้าสว่างจ้า ไม่มีเมฆเลยแม้แต่ก้อนเดียว ไกลออกไปจะเห็นร่องผาหินสูงตะหง่าน เป็นรอยแยกตามธรรมชาติที่เกิดจากการกัดเซาะของกระแสน้ำเมื่อหลายหมื่นปีก่อน ในสมัยโบราณพื้นที่แถบนี้เคยเป็นเขตอันตรายเพราะภูมิประเทศเอื้อให้เกิดกลุ่มโจรปล้นชิง แต่ภายใต้การควบคุมดูแลของวาลีหรือผู้ว่าการเขตแดนคนปัจจุบัน ที่นี่กำลังจะพลิกฟื้นเป็นแหล่งเกษตรกรรมกลางทะเลทราย ควบคู่ไปกับการขุดเจาะน้ำมัน“ชารีฟ! บอกให้ปล่อยฉัน คุณเป็นบ้าไปแล้วเหรอ ไอ้คนเถื่อน ฉันบอกให้ปล่อย!”อลิชาร้องโวยวายไปตลอดทาง ไม่รู้ว่าเขากำลังจะพาเธอไปไหน รู้แต่ว่าเลือดกำลังลงหัว แทบท้องก็กระแทกกับไหล่กำยำจนจุก ชารีฟเดินดุ่มเร็วรี่ไปตามแนวพุ่มไม้อะเคเซียแห้งๆ ก่อนจะส่ายหน้าเพราะแม่คุณทูนหัวแรงดีไม่มีตก ร้องโวยวายเก่ง ขนาดถูกจับอุ้มพาดบ่าจนกระดิกตัวไม่ได้ แต่ปากเธอไม่มียอมจำนนเลย“ถ้าทำตัวดีๆ ฉันจะปล่อยให้เดินเอง ตกลงไหม”อลิชาหน้างอ สะบัดหน้าไม่ยอมตอบ ชารีฟจึงปล่อยตัวเธอลงให้ยืนเอง เอาไว้ให้ถึงตัวเมืองก่อนเถอะ เธอจะหารถหนีกลับเมืองหลวงเอง ชารีฟพอจะอ่านแ

บทที่ 11 รู้ความจริง ในอดีตเฟซซานเป็นเมืองโอเอซิส เวลานับพันปีที่ผ่านมาผู้คนจะซื้อขายแลกเปลี่ยนผ่านโอเอซิสหนึ่งไปโอเอซิสอีกแห่งอย่างไม่เร่งร้อน สินค้าจะถูกขายผ่านมือหลายทอด การรักษาสัมพันธ์ระหว่างการค้าจึงเป็นสิ่งสำคัญ เมื่อโอเอซิสแห้งเหือดลง เมืองก็ตายไปด้วย ทว่าการค้นพบทองคำสีดำที่เมืองเฟซซานเปลี่ยนสภาพมีดีสจากดินแดนทะเลทรายเวิ้งว้างให้กลายเป็นประเทศมั่งคั่งภายในเวลาไม่กี่ปี“อีกไม่กี่ปีที่นี่ก็จะพัฒนาให้กลายเป็นเมืองเศรษฐกิจสำคัญของตะวันออกกลาง”ชารีฟบอกด้วยแววตาภูมิใจที่ได้อวดเธอ อลิชาก็เห็นด้วยกับคำพูดของเขา ตอนนี้มีดีสเพิ่งเปิดประเทศได้ไม่นาน แต่เมืองที่เคยมีแต่ทุ่งแห้งแล้งและทะเลทรายกำลังเติบโต มีโครงการก่อสร้างใหญ่ๆ เกิดขึ้นมากมาย ตำแหน่งจำนวนมหาศาลดึงดูดแรงงานให้เข้ามา ผู้คนมีกำลังเงินจับจ่ายใช้สอยสูงมากๆ เธอจึงแน่ใจว่าภายในอีกปีสองปี เฟซซานก็จะกลายเป็นสิงโตทางเศรษฐกิจที่กล้าแกร่งแน่นอน“เธอไม่มีเสื้อผ้าติดตัวเลย เราแวะซื้อกันก่อนดีกว่านะ”