All Chapters of หวานใจเจ้าทะเลทราย: Chapter 81 - Chapter 90

บทที่ 17 จะกลับไม่กลับ         เขารู้ได้อย่างไร... เขารู้ได้อย่างไร...        อลิชาคิดวนเวียนขณะอุ้มแฝดขึ้นบันไดไปยังห้องพักชั้นสาม เด็กๆ รับรู้ความผิดปกติจึงเริ่มร้องไห้โยเย อลิชาจึงกระซิบปลอบว่าไม่เป็นไร ไม่มีอะไรต้องกลัว เธอพูดซ้ำๆ อยู่อย่างนั้นแต่สุดท้ายก็นึกขึ้นได้ว่าเธอกำลังพูดปลอบตัวเองมากกว่า“แม่จ๋า... ทำไมแม่จ๋าไม่คุยกับพ่อจ๋าล่ะครับ” วาโยถามเมื่อแม่พามาส่งที่ห้องเด็ก พี่เลี้ยงที่ชื่อไก่เดินตามหลังและอึกอักเพราะชายชาวอาหรับผู้มีแววตาทรงอำนาจเดินตามหลังมาเงียบๆ ไก่นึกเกรงจึงหลบทางให้ อลิชากำลังใจสั่นสะท้าน หัวสมองขาวโพลนคิดอะไรไม่ออกเลย แต่มือป้อมๆ ของลูกทั้งสองก็ปลุกให้เธอได้สติ“ขอเวลาให้แม่หน่อยนะคะ แม่จะพยายามทำให้ดีที่สุด”“แม่จ๋าเกลียดพ่อจ๋าเหรอคะ”“เปล่าลูก ไม่ใช่เลย แม่รักพ่อจ๋ามากนะ แต่...” เธอพูดต่อไม่ออก ไม่รู้จะอธิบายให้ลูกๆ ฟังได้อย่างไรดีว

“อลิชา... ทำไมเธอถามถึงซาฮิร่า” น้ำเสียงของเขาระรื่นนัก ดวงตาคมเข้มคู่นั้นก็ด้วย“ก็คงจะเป็นการเสียมารยาทมากถ้าหม่อมฉันไม่ได้เอ่ยถามถึงอะมิราของพระองค์น่ะสิ”โถ แม่คุณ... ชารีฟยิ้มกว้างจนมุมปากแทบจะฉีกถึงใบหูและเขาก็แกล้งยั่วเธอ “ยังจำแหวนเพชรวงนั้นได้ไหม ฉันจัดการรื้อทำตัวเรือนใหม่เรียบร้อยนานแล้วและตั้งใจมอบมันให้คนที่ต้องการและเห็นคุณค่าของมัน อะมิราของฉันคลอดลูกให้ฉันสองคน ซึ่งฉันมีความสุขมาก”“อ๋อ ก็ดีนี่” กระบอกตาของอลิชาร้อนผ่าว “ในเมื่อมีความสุขกับลูกเมียอยู่แล้วก็ปล่อยหม่อมฉันไปเถอะเพคะ” อลิชาดุด่าตัวเองในใจ อย่าร้องไห้นะยายงั่ง! เธอเลือกที่จะเดินจากมาเอง และเขาก็ทำถูกต้องแล้ว “หม่อมฉันขอตัวก่อนเพคะ”        เธอก้าวขึ้นรถเอสยูวีและขับออกไปอย่างรวดเร็ว ................... อลิชาขับรถแล่นมาจอดที่หน้าโรงแรมหรู ปล่อยให้แวแลต์ทำหน้าที่รับรถไปจอด เธอหลับตาทำสมาธิอยู่อึดใจ ก่อนที่ร่างเพ

“พระองค์คิดจะทำอะไร”“ก็ทำอย่างที่เธอคิดนั่นแหละ” ร่างสูงใหญ่ยืดตัวขึ้นเล็กน้อยพลางโน้มเข้ามาใกล้จนเธอได้กลิ่นหอมโคโลญอ่อนๆ นั่นเป็นเสน่ห์ที่ยากจะต้านทาน ทำให้เธอหลุดครางเบาหวิวด้วยการเลียไล้ติ่งหู ก่อนจะบดจูบอย่างรุนแรงโดยไม่สนใจสายตาใคร อลิชาร้องประท้วงอู้อี้ซึ่งมีแต่จะถูกตรึงแน่นขึ้น ริมฝีปากร้อนๆ ของเขาประทับจูบลงมาอย่างหนักแน่น สอดปลายลิ้นเข้ามาอย่างเร่าร้อน บ่งบอกความปรารถนาด้วยริมฝีปากตอนที่ทั้งสองถอนริมฝีปากบวมเจ่อออกจากกัน ประตูลิฟต์ก็เปิดออกสู่เพ้นท์เฮ้าส์ชั้นบนสุดพอดีเขาโยนทิปให้พนักงานไปก้อนใหญ่ ก่อนจะฉุดแขนเธอออกจากลิฟต์ อลิชาเกาะประตูลิฟต์ไว้แน่น อีกมือคว้าแขนพนักงานกดลิฟต์ไว้ได้ก็ยึดไว้ ชารีฟมองกราดใส่พนักงานผู้น่าสงสารคนนั้น แต่อลิชาไม่สน เธอคว้าตัวพนักงานได้ก็เกาะไว้แน่น พนักงานกดลิฟต์ทำหน้าเหมือนอยากจะร้องไห้พลางยกสองแขนขึ้นเหนือศีรษะ“อย่าคิดว่าฉันรักแล้วเธอจะทำอะไรได้ตามใจชอบ”“ชารีฟ”อลิชาไม่มีทางเลือกนอกจากจะตุปัดตุเป๋ตามเขาไป พอถึงสุดทางเดินซึ่งปูด้วยพรมสีเบจหนานุ่มจนมา

บทที่ 18 เมียจ๋า แสงตะวันยามสายสาดส่องลอดเข้ามาทางหน้าต่าง บรรยากาศยังน่านอนเพราะฝนเพิ่งหยุดตก ชารีฟนอนเหยียดกายอย่างสบายอกสบายใจโดยมีร่างเปลือยเปล่านุ่มๆ ซุกหลับอยู่แนบอก ทำให้เขาสุขใจอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน เรือนผมยาวสลวยดำขลับของเธอเป็นประกายเมื่อต้องแสงแดดอ่อนๆ ผิวขาวผ่องจับใจและนุ่มนวลทุกสัมผัสเมื่อคืนช่างวิเศษราวกับฝันไป เธอปลดปล่อยความปรารถนาไปพร้อมกับเขา สัมผัสลึกซึ้งกันซ้ำแล้วซ้ำเล่าจนกระทั่งเหนื่อยอ่อน และผล็อยหลับไปด้วยกัน เมื่อเขาลืมตาตื่นขึ้นก็พบว่าดวงตะวันและสายลมเปลี่ยนไป... มันอบอุ่น อ่อนหวานและรื่นรมย์อย่างที่เคยเป็นอลิชาครางงึมงำ รู้สึกสบายเนื้อสบายตัวอย่างบอกไม่ถูกเมื่อมือใหญ่ๆ ลูบแผ่วเบาไปมาอย่างหนักหน่วง แต่แล้วเขาก็เชยคางเธอขึ้น บดจูบช้าๆ แต่ร้อนแรง อลิชาส่ายหน้าหนีแล้วเหยียดตัวเหมือนแมวขี้เกียจ ก่อนจะรู้สึกถึงแขนกำยำเต็มไปด้วยมัดกล้ามข้างหนึ่งโอบเอวอยู่ ลมหายใจอุ่นๆ เป่ารดซอกคอ ร่างกายกำลังจะละลายเพราะไอร้อนผ่าวจากฝ่ามือและแรงบีบเคล้นจากปลายนิ้วของเขาเธอดิ้นหนีแต่ไม่สำเร็จ

“อลิชา... รักฉันไหม”“ไปให้พ้น”มือใหญ่ลูบหน้าผากเธอช้าๆ ไล่ลงมาที่สองแก้มก่อนจะลากปลายนิ้วมาหยุดที่เรียวปากแดงระเรื่อ และในตอนนั้นเองที่ร่างสูงใหญ่ก้มลงมาพึมพำแนบชิดริมฝีปาก“เงยหน้าขึ้นหน่อยสิ”“ไม่!”“เงยหน้าขึ้นแล้วมองตาฉัน ไม่อย่างนั้นก็ให้เครื่องบินวนอยู่แบบนี้ทั้งวันนั่นแหละ ฉันไม่รังเกียจหรอกนะ”เธอทำได้ดีที่สุดแค่ประสานสายตากับเขา เก็บซ่อนแก้มแดงที่ร้อนผ่าวจนแทบระเบิดไว้ และจังหวะนั้นเองปลายนิ้วของเขาก็เคลื่อนมาแตะเรียวปากงาม ลากไล้แผ่วเบาลงมาตามลำคองามระหง เธอสะดุ้งตกใจแต่เขายังคงเลื่อนปลายนิ้วลงสู่เนินอกขาวผ่องของเธอมาขึ้นเรื่อยๆ พลางใช้ลิ้นเลียริมฝีปาก ออดอ้อนให้ยอมรับลิ้นอุ่นร้อนเข้าไปในอุ้งปาก อลิชาไม่อาจขัดขืน ชารีฟจึงบดจูบอย่างอ่อนโยนก่อนจะกระซิบสั่ง“หลับตาสิ”อลิชาไม่ยอมรับคำสั่ง เขาจึงกระซิบขู่ “ถ้าไม่อยากเจอลูกก็ทำตัวดื้ออีกสิ”“ฮึ่ม!” เธอกำหมัดแน่นอย่างพยายามระงับใจไม่ชกใส่ ก่อนจะหลับตาลงด้วยความไม่เต็มใจ