All Chapters of Yakap sa Magdamag (SSPG R-18+): Chapter 311 - Chapter 320

Naiiyak ako sa sakit, ngunit wala na akong lakas para lumaban pa nang pisikal. Binuhat at kinaladkad niya ako gamit ang aking buhok patungo sa likod ng bahay. Ang aking mga paa ay lumalapat sa sahig habang pilit kong hinahawakan ang kanyang kamay upang mabawasan ang sakit sa aking buhok.Binuksan niya ang mabigat na pinto ng bodega patungo sa basement ng mansyon—isang madilim, malamig, at maalikabok na silid sa ilalim ng bahay na ginagamit lamang bilang imbakan ng mga gamit."Daddy, pakiusap! Huwag! Daddy!" pagmamakaawa ko habang patuloy niya akong ikinaladkad pababa ng mga hagdanan. "Nasasaktan ako.. Bitawan niyo ako.."Subalit para siyang bingi. Hindi man lang niya ako pinakinggan.Nang marating namin ang gitna ng madilim na basement, marahas niya akong itinulak na parang isang basahan. Tumama ang aking balikat sa isang lumang cabinet bago ako tuluyang bumagsak sa sahig. Ang aking bag at mga gamit ay itinapon niya sa aking tabi."Diyan ka magdusa!" sigaw ni Daddy mula sa taas ng hag

Sa tindi ng pagod, puyat, at emosyonal na pasakit na aming pinagdaanan, hindi namin namamalayang pareho na pala kaming nakatulog. Si Aida sa gilid ng couch habang ako naman ay nakahiga sa malamig na plastic cover. Ang mga oras ay lumipas na parang isang malabo at mabigat na panaginip sa loob ng madilim na basement.Nagising na lamang ako nang maramdaman ko ang marahang pagyugyog ni Aida sa aking balikat."Ma'am Gia... Ma'am Gia, gising po," mahinang bulong ni Aida, bakas ang kaba at panginginig sa kanyang boses.Dahan-dahan kong iminulat ang aking mga mata. Masakit pa rin ang aking ulo at kumikirot ang buo kong katawan mula sa pagkakabagsak sa semento at sa marahas na pagkakakaladkad ng aking ama. "Anong... anong nangyayari, Aida?""Ipinapatawag po kayo sa itaas," sagot niya habang inaalayan akong umupo. "Bumaba po si Sir kanina at sinabing umakyat kayo agad. Pero... bilin po niya na mag-ayos muna kayo ng sarili."May iniabot sa akin si Aida na isang malinis na pares ng maikling short

Matapos ang naganap na eksena sa salas, inihain ng mga kasambahay ang tanghalian sa aming mahabang dining table. Ang hapag-kainan na pinalamutian ng mga mamahaling kubyertos at malalaking chandelier ay nababalot ngayon ng isang napakabigat at nakatutulig na tensyon.Tahimik kaming kumakain. Si Daddy, na bahagyang namumula pa rin ang leeg mula sa pagkakakasakal ni Anthony kanina, ay pilit na nagpapakita ng pormal na kaanyuan. Alanganin at nanginginig ang kanyang mga ngiti sa tuwing makikipag-usap siya kay Ronnie o kay Anthony. Kitang-kita sa kanyang mga mata ang matinding kaba at pag-aalinlangan. Marahil ay ngayon lang tuluyang tumama sa kanyang kamalayan ang katotohanan—na ang lalaking ipinagpalit niya sa kanyang limampung milyong utang ay hindi lang basta isang manliligaw na mayabang, kundi isang tunay at peligrosong baliw na walang pinipiling saktan.Ako naman ay nanatiling tahimik at sunod-sunod lang sa daloy ng kanilang usapan. Sa tuwing magpapakita ng mga larawan ng simbahan si

Sa tindi ng lakas ng pagkakabaon ng likod ni Daddy sa sementadong pader ng basement, nagpakawala siya ng isang malakas na daing. Umalingawngaw ang tunog ng kanyang paghinga habang pilit niyang ginagamit ang kanyang mga kamay upang kalagin ang mahigpit na pagkakahawak ni Anthony sa kanyang kwelyo."G-Gia... Anthony... magpaliwanag ako—" pilit na usal ni Daddy, ngunit wala nang natitirang katinuan sa mga mata ng lalaki."TUMAHIMIK KA, HAYOP KA!" gigil na gigil na hiyaw ni Anthony. Ang kanyang boses ay tila ba galing sa kaibuturan ng impiyerno. Ang mga ugat sa kanyang noo at leeg ay mukhang sasabog na sa tindi ng pagwawala ng kanyang dugo."PUT*NG INA MO!" mura ni Anthony habang idinidikit ang kanyang mukha sa nanginginig at namumutlang mukha ng aking ama. "Anong klaseng ama ka?! Put*ng ina, ibinenta mo na nga ang anak mo, ikinulong mo pa sa bulok na basement na 'to?! Wala kang kwentang tao! Demonyo ka!""Anthony, anak! Tama na 'yan! Huwag!" sigaw ni Ronnie mula sa likod. Mabilis na sumu

Nang maramdaman niya ang lambot at init ng aking palad, mabilis na napawi ang anumang bahid ng pagdududa sa kanyang mukha. Ang kanyang mga mata, na kanina lang ay tila may mapanganib na kilabot, ay biglang lumambot at nagniningning na parang isang maamong tuta. Kamangha-mangha ang kanyang emosyon—ang mabilis na transisyon mula sa malamig na galit patungo sa biglaang, halos nakatatakot na kaligayahan. Siya muli ang baliw na kasintahan na handang ibigay at isakripisyo ang lahat sa isang kumpas ko lang."Sige, mahal ko. Oorderan kita ng pinakamasarap na chamomile tea," masaya at puno ng siglang wika niya, habang ang kanyang boses ay tila umaawit sa tuwa. Lumingon siya sa paligid upang maghanap ng waiter, ngunit abala ang mga ito sa kabilang dulo ng kainan, nagmamadaling iligtas ang mga mamahaling kagamitan mula sa nalalapit na pagbuhos ng ulan.Humigpit ang hawak ko sa kanyang kamay, at mas lalo kong pinalambot ang aking tinig, hinahaluan ng tamang timpla ng paglalambing at pang-aakit."