All Chapters of Yakap sa Magdamag (SSPG R-18+): Chapter 331 - Chapter 340

Natahimik ang buong silid. Ramdam ko ang bigat ng bawat segundong lumilipas habang nakatitig sa akin si Gia, tila ba sinusubukan niyang basahin kung anong uri ng demonyo ang nag-aalok sa kanya ng kaligtasan. Hindi ko siya masisisi. Isang gabi lang ang nakalipas, tumatakas siya mula sa isang relasyong hindi niya gusto, tapos ngayon, panibagong lalaki na naman ang naglalatag ng kasunduan sa harap niya.Ngunit magkaiba kami ni Anthony De Vera. Si Anthony ay baliw na nagnanais siyang ariin bilang isang tropeo; ako, ako ay isang negosyante at isang lalaking sugatan na nagnanais ng armas para sa paghihiganti."Anong... anong ibig mong sabihin, Mr. Ricaforte?" mahinang tanong niya, gumaralgal ang kanyang boses habang mas lalong humihigpit ang kapit sa puting silk na nightgown na suot niya.Lumakad ako nang ilang hakbang patungo sa malaking bintana, saka muling lumingon sa kanya. Inilagay ko ang aking mga kamay sa bulsa ng aking pantalon, ipinapakita ang buong awtoridad na taglay ko."Simple

Pangatlo, Ang Kapalit—Kasal. Dito ako pinakagulat at pinakanapapa- isip. Bakit kasal? Sinabi niya na ang kasal ang magiging pinal na hatol para sa mga De Vera. Kapag sa akin siya nakipag-isang dibdib, masisira ang utak ni Anthony at gagawa ito ng mga maling hakbang na gagamitin ni Crisostomo upang tuluyang durugin ang pamilya nito. Negosyo at paghihiganti.Ngunit habang inaalala ko ang tono ng kanyang boses at ang lungkot sa kanyang mga mata nang sabihin niyang forty years old na siya at hindi pag-ibig ang pundasyon ng kasal na ito, may napansin akong iba. May lalim ang kanyang galit. May pait sa kanyang mga labi nang banggitin niya ang tungkol sa pagtataksil. Hindi man niya direktang sinabi ang buong kwento, ramdam ko na may sarili ring sugat si Crisostomo—isang nakaraan o isang babaeng nagpahiwatig sa kanya na ang isang katulad niyang matandang binata ay hindi kayang mahalin nang tapat.Gusto rin niyang gumamit ng kasal para ipamukha sa mundong ito na hindi siya kawawa. Na kaya niya

Habang kumakain kami sa malawak na veranda na nakadungaw sa kulay berdeng halaman ng malaking hardin, hindi ko maiwasang mapatingin sa anyo ng lalaking kaharap ko. Kung tutuusin, kung hindi pa niya sinabi kanina, hindi ko maiisip na kuwarenta anyos na siya. Mukha pa rin siyang nasa late thirties—macho, matipuno, at may class ang bawat kilos.May maganda siyang kulay ng balat—kayumangging kaligatan na hiyang sa araw, hindi maitim at hindi rin naman kaputian. May matalas siyang panga, matangos na ilong, at makipot ngunit manipis na mga labi. Sa anggulo ng kanyang mukha at sa paraan ng pagdala niya sa kanyang sarili, mas naiisip ko sa kanya ang sikat na football player na si Cristiano Ronaldo kaysa sa isang nakakatakot na pinuno sa underground world.Mayumi at maingat siyang kumain—isang katangiang likas sa mga taong lumaki sa karangyaan, may matataas na pinag-aralan, at may tunay na class. Kakaibang-kakaiba siya sa lalaking narinig kong galit na galit at nagmumura sa loob ng kanyang

Matapos ang aming masusing pag-uusap sa veranda, napagkasunduan namin ni Crisostomo na mas makabubuting ilihim na lang muna ang aming kasal sa mata ng publiko at ng media. Ang mahalaga, legal kaming mag-asawa sa papel at may lakas ako ng loob na ipamukha iyon sa sinumang magtatangkang gumalaw sa akin.Doon mismo sa kanyang malawak na study room, sa harap ng isang sibil na opisyal na tahimik niyang pinapunta sa mansyon, idinaos ang aming kasal. Walang engrandeng palamuti, walang mga bisitang nagbubunyi, at walang mga photograper na kumukuha ng mga larawan. Ang tanging naroon ay ang aming mga pirma sa kontrata—isang tahimik ngunit mabisang kasunduan na magpababago sa aming mga buhay.Matapos naming malagdaan ang mga legal na dokumento, kinuha ni Crisostomo ang isang maliit na velvet box mula sa kanyang drawer. Nang buksan niya iyon, tumambad ang dalawang mamahaling singsing: isang kumikislap na diamond engagement ring at isang simpleng wedding ring na gawa sa purong ginto.Dahan-dahan

Makalipas ang isang linggo ng tahimik na pagpapagaling at pagpapalakas sa loob ng mansyon ni Crisostomo, malaya na akong nakalabas. Bumaba na nang tuluyan ang aking lagnat, naghilom na ang mga pasa sa aking mga braso, at higit sa lahat—handa na akong harapin muli ang mundong halos pumatay sa akin. Kailangan ko namang ayusin at ibalik sa dati ang aking career.Nakahinga ako nang maluwag nang sa wakas ay makatapak ako muli sa dressing room ng studio. Masaya at halos naiiyak akong sinalubong ng lahat ng tao sa set, lalo na ng aking personal assistant na si Jane at ng aking matagal nang manager na si Ate Karen."Gia! Sa wakas! Diyos ko, salamat at nakalabas ka na!" masiglang bungad ni Ate Karen sabay yakap nang mahigpit sa akin. "Ilang beses kaming bumalik-balik sa bahay ninyo sa Tagaytay pero hindi man lang kami hinaharap ng mga magulang mo. Ang tagal naming naghihintay sa labas ng gate ninyo pero hindi man lang kami pinapasok ng mga guwardiya niyo... Mabuti na lang talaga at may tumawa