All Chapters of เฟยอี้หนิงเกิดใหม่พร้อมระบบช่วยเหลือ: Chapter 131 - Chapter 140

การแสดงออกแสนเรียบเฉยของนางแตกต่างจากคนในห้องทดสอบเป็นอย่างมาก ทุกคนที่เห็นปรากฏการณ์นี้ต่างพากันจ้องมองตาค้าง คนที่หลอมโอสถยังไม่ทันแล้วเสร็จก็ทำเตาหลอมของตนระเบิดไปแล้ว“ผู้อาวุโส” เฟยอี้หนิงโบกมือไปมาตรงหน้าอีกฝ่ายชายชราได้สติขึ้นมาทันที โผเข้าหาเฟยอี้หนิงอย่างรวดเร็วคนถูกจู่โจมกะทันหันขยับขาก้าวหลบส่งผลให้อีกฝ่ายที่คิดจะโผเข้าหากอดได้เพียงอากาศ“ผู้อาวุโสท่านคิดจะทำอะไร” หัวคิ้วสวยขมวดเข้าหากัน มือข้างหนึ่งเตรียมโต้ตอบหากอีกฝ่ายคิดกระทำไม่ดีชายชรารู้ตัวว่าเสียมารยาทแล้วเก็บมือตนกลับมา ขยับมือจัดเสื้อผ้าให้เข้าที่เข้าทาง ยกกำปั้นขึ้นปิดปากกระแอมไอออกมาครั้งหนึ่ง“เสียมารยาทแล้ว พอดีข้าตื่นเต้นมากเกินไปหน่อย”เฟยอี้หนิงหรี่ตามองเขา เมื่อคิดว่ารอบกายเต็มไปด้วยผู้คนอีกฝ่ายคงไม่คิดทำอะไรไม่เหมาะสมจึงเก็บมือที่เตรียมร่ายคาถาจัดการอีกฝ่ายกลับมา“แล้วผลการตรวจสอบของข้า”“ผ่านสิผ่าน โอสถที่เจ้าหลอมออกมาไม่เพียงแค่ผ่านแต่ยังบริสุทธิ์และคุณภาพสูงมาก! แม่หนูน้อยเจ้ายินดีกราบข้าเป็นอาจารย์หรือไม่” ดวงตาเป็นประกาย สายตาจริงจังคำถามจากชายชราทำเอาคนรอบข้างถึงกับสูดหายใจเข้าปอดเฮือกใหญ่ อิจฉาท

“เจ้าเตรียมตัวพร้อมแล้วหรือยัง”“หึ...ต่อสู้กับเด็กอย่างเจ้าไม่จำเป็นต้องเตรียมตัว” ดาบในมือถูกดึงออกจากฝัก แววตาแน่วแน่มุ่งมั่นจ้องมองเฟยอี้หนิง“เจ้าพูดเองนะ แพ้มาอย่าได้มากล่าวหาว่าข้ารังแกคนอ่อนแอ” เด็กสาวมือหนึ่งเท้าสะเอวอีกมือยกขึ้นตรงหน้ากระดิกนิ้วเรียกให้อีกฝ่ายเริ่มโจมตี“เจ้า! น่าตายยิ่งนัก!” เพียงพริบตาคนตรงหน้าก็พุ่งเข้ามาตรงหน้า ดาบในมือถูกง้างขึ้นตวัดลงหนึ่งครั้ง ทว่าในความเป็นจริงกลับฟาดฟันออกมาถึงสามครั้ง คลื่นปราณดาบรูปพระจันทร์เสี้ยวพุ่งเข้าหาเฟยอี้หนิงเด็กสาวหรี่ตาลง มุมปากกระตุกขึ้นเป็นรอยยิ้มสนุกสนาน ยืนนิ่งปล่อยให้ปราณดาบพุ่งเข้าใส่“หึ...ตายเสียเถอะ!” บ่าวชายกระตุกยิ้ม แววตาสะใจทว่าทันทีที่ปราณดาบใกล้สัมผัสปลายนิ้วกลับถูกบางอย่างดูดกลืนเข้าไปจนหมดสิ้น การโจมตีนี้ของเขาไร้ผล“อะไรกันเกิดอะไรขึ้น!!” เมิ่งจู๋เพิ่งจะเอ่ยปากออกมาด้วยแววตาตกตะลึงเฟยอี้หนิงใช้จังหวะที่เขาชะงักเพราะความตกใจยกขาขึ้นก้าวเดินพริบตาต่อมาก็มาปรากฏต่อหน้าเขา “อ่อนแอ” ฝ่าเท้าง้างขึ้นเหนือศีรษะฟาดลงมาเต็มแรงตูม!!“อึก!!”กลุ่มควันลอยคละคลุ้ง ลานประลองซึ่งถูกสร้างขึ้นอย่างกะทันหันแตกละเอียด

คราแรกที่ได้เห็นพู่ห้อยเอวของนางหลิวเย่หานชะงักไปชั่วขณะหนึ่งชั่งใจว่าจะเข้ามาทำความรู้จักดีหรือไม่ สุดท้ายก็พลาดไม่ได้เข้ามาทำความรู้จักจนนางเดินหายออกจากร้านค้าโอสถไป ไม่คิดว่าจะได้มาพบกันในหอลานประลองถึงอย่างนั้นหลิวเย่หานก็ยังไม่คิดทักทาย กระทั่งสหายเป็นคนเอ่ยปาก เขาที่ไม่สามารถข่มความคิดถึงไหวจึงเลือกเอ่ยปากถามครั้นเห็นท่าทางระแวดระวังของนางหลังเขาเอ่ยถามถึงพู่ข้างกาย มุมปากหลิวเย่หานพลันกระตุกโค้งขึ้นเล็กน้อย เอ่ยถามขึ้นมาอีกฝ่าย “เจ้ามีชื่อว่าอะไรหรือ?”‘น้ำเสียงทุ้มต่ำติดแหบเล็กน้อย ไพเราะเสียจริงทำเอาอยากจะรู้เสียเดี๋ยวนี้เลยว่าใบหน้าภายใต้ผ้าปิดหน้านั้นเป็นอย่างไร’“เจ้ามองหน้าข้านานแล้วนะ”“อ๊ะ เอ่อ...เสียมารยาทแล้ว” เฟยอี้หนิงก้มหัวปลก ๆ ให้อีกฝ่าย “ข้าชื่อเฟยอี้หนิงไม่ทราบว่าคุณชายนามว่าอะไรหรือ”“เดี๋ยว ๆ ไม่ถูกสิ” เยี่ยนกู่เข้ามาขวางระหว่างคนทั้งสองหันสายตามองหลิวเย่หาน “สหายข้าเหตุใดถึงได้มีท่าทีแปลกไปเช่นนี้ คนทักแม่นางคนนี้ก่อนคือข้านะ แล้วทำไมถึงกลายเป็นเจ้าที่เอ่ยถามชื่อเสียงเรียงนามของนาง คงไม่ใช่ว่าสนใจแม่นางผู้นี้ ใช่ไหม” เยี่ยนกู่ยืดตัวขึ้นหรี่ตามองหลิวเย่หา

“ข้าแพ้แล้ว”“ใช่เจ้าแพ้แล้ว” เด็กสาวพยักหน้าพึงพอใจเก็บกระบี่ในมือเข้าแหวนมิติก้าวมายืนตรงหน้าหลิวเย่หานก่อนหน้านี้เพราะสนใจแค่การต่อสู้จึงไม่ทันได้สังเกตหลิวเย่หานให้มากหน่อย ครั้นการต่อสู้จบลงจึงได้มีโอกาสมองใบหน้าอีกฝ่ายชัด ๆหลิวเย่หานเติบโตมาได้ดีจริง ๆ ใบหน้าอ้วนกลม ดวงตาติดเย็นชาเมื่อครั้งยังเด็ก ตอนนี้ถูกแทนที่ด้วยใบหน้าคมคายมีสันกรามชัดเจน ดวงตาเรียวหงส์ติดเย็นชา ทว่ายามมองมากลับแฝงแววอ่อนโยนจาง ๆ“เห็นแก่ความสามารถที่เพิ่มขึ้นของเจ้า ข้าจะยกโทษให้กับความผิดของเจ้าก็แล้วกัน” พูดทั้งที่เชิดหน้าขึ้นเหลือบมองเขาด้วยหางตาหลิวเย่หานมองใบหน้าด้านข้างของนาง หลุบสายตามองมือที่ยื่นมาจับมือคนตรงหน้าแล้วขยับตัวลุกขึ้นยืนดวงตาอ่อนโยนแตกต่างจากปกติมองมือที่ประสานเข้าด้วยกัน ถึงจะแสดงออกอย่างชัดเจนว่าไม่พอใจแต่ใจจริงของนางก็ยังเป็นห่วงเขาเหมือนเช่นอดีต“จะจับมือข้าอีกนานไหม?”“ขอจับไปตลอดไม่ได้เลยหรือ?” รอยยิ้มกรุ้มกริ่มปรากฏบนใบหน้า เฟยอี้หนิงมองรอยยิ้มและสายตาที่มองมาของเขาจู่ ๆ ก็รู้สึกว่าใบหน้าร้อนผ่าวขึ้นมาเสียดื้อ ๆ“ข้า...หิวแล้ว”มองมือที่ว่างเปล่าของตน ดวงตาอ่อนโยนก็เงยขึ้นมอง

คนตรงหน้าไม่ตอบคำถาม แต่กลับใช้สายตามองสำรวจเฟยอี้หนิงตั้งแต่หัวจรดเท้าแววตาดูถูกที่แสดงออกมาอย่างชัดเจนทำให้เฟยอี้หนิงรู้สึกไม่พอใจเป็นอย่าง เด็กสาวชักสีหน้าจ้องมองอีกฝ่าย ขยับขาเข้าใกล้ “ข้าจำได้ว่าไม่รู้จักเจ้านะ แต่สายตาของเจ้านี่มันอะไรกัน” น้ำเสียงกดต่ำไม่พอใจอีกฝ่ายกระตุกยิ้มหลุบสายตามองเฟยอี้หนิงอย่างคนเหนือกว่า “เหอะ...ก็แค่สตรีบ้านนอกคนหนึ่ง ไม่เห็นจะมีส่วนวิเศษวิโสตรงไหน ไม่เข้าใจจริง ๆ ว่าพี่เย่หานสนใจอะไรในตัวเจ้า”เฟยอี้หนิงกระจ่างขึ้นมาทันทีผู้หญิงคนนี้คงเห็นตนใกล้ชิดกับหลิวเย่หานถึงได้เข้ามาหาเรื่อง ส่วนอีกฝ่ายมีความสัมพันธ์ใดกับหลิวเย่หาน ดูจากที่ไม่กล้าเข้ามาหาเรื่องในตอนที่เขาอยู่ ความรู้สึกระหว่างทั้งสองฝ่ายดูจะไม่ได้เดินไปในทิศทางเดียวกันคิดได้ดังนั้นความรู้สึกไม่พอใจที่ถูกมองด้วยสายตาดูแคลนก็หายไป มุมปากกระตุกยิ้มร้าย สบสายตาอีกฝ่ายเขม็ง“ยังจะมีหน้ามามองข้าด้วยสายตาน่ารังเกียจนั่นอีก!”เฟยอี้หนิงเลิกคิ้วไม่เข้าใจ ทำเอาหญิงสาวตรงหน้าโมโหมากขึ้นกว่าเดิม “อวดดีนักนะ! เจ้าคิดว่าเจ้าเป็นใครถึงกล้ามองข้าด้วยสายตาเช่นนั้น!”“มารดาเจ้าอย่างไรล่ะ” เฟยอี้หนิงกระตุกยิ้