All Chapters of เฟยอี้หนิงเกิดใหม่พร้อมระบบช่วยเหลือ: Chapter 141 - Chapter 150

“ยิ้มอะไรของเจ้า เอาของเจ้าคืนไป” เดินห่างออกมาสักพักเฟยอี้หนิงก็ปล่อยมือจากหลิวเย่หานผู้ชายคนนี้ก็อะไรเอาแต่ยิ้มอยู่นั่น ยิ้มจนปากจะฉีกไปถึงหูแล้ว!!หลิวเย่หานที่ดีใจที่เห็นเฟยอี้หนิงแสดงความเป็นเจ้าของรับพู่ห้อยเอวซึ่งเป็นของแทนใจ? ที่อีกฝ่ายยัดใส่มือมาห้อยเอาไว้เหมือนเดิม “ไม่คิดว่าเจ้าจะหึงข้า”“ใครหึงเจ้า? เลอะเลือนแล้ว ๆ ข้าแค่ไม่พอใจที่นางมาทำตัวอวดดีต่อหน้าข้าต่างหากไม่ได้หึงเจ้าเสียหน่อย” ถึงจะพูดอย่างนั้นแต่คนบอกไม่หึงกลับหน้าแดงหูแดงไม่กล้ามองหน้าหลิวเย่หานตรง ๆหลิวเย่หานเห็นนางเขินสีหน้าของเขาก็เบิกบานมากขึ้นกว่าเดิมหลายเท่า หลายปีมานี้ตนเฝ้าคิดถึงอีกฝ่ายอยู่ตลอด คิดถึงมากถึงขั้นเคยคิดจะกลับไปหานางสักครั้ง แต่เพราะเคยลั่นวาจาเอาไว้แล้วว่าหากยังไม่ประสบความสำเร็จจะไม่กลับไปจึงพยายามข่มกลั้นความรู้สึกเอาไว้ตลอดไม่คิดว่าคนที่เฝ้าคิดถึงมานานหลายปีจะเป็นฝ่ายมาเยือนถึงที่ เห็นนางปรากฏตรงหน้าอย่างไม่ทันคาดคิดหลิวเย่หานจึงไม่อาจทนต่อความคิดถึงไหว รีบออกมาแสดงตัว“ไม่คุยเรื่องนั้นกับเจ้าแล้ว ไหนของที่ข้าให้ไปซื้อคงไม่ใช่ว่าไม่ได้ซื้อมาหรอกใช่ไหม?” เฟยอี้หนิงรีบพูดเปลี่ยนเรื่อง“

“เรื่องที่เจ้าอยากให้ข้าช่วยคือเรื่องนี้เองหรือ”“ใช่ ข้าเห็นว่าในเมืองคนพลุกพล่านแถมร้านค้าโอสถยังมีไม่กี่ร้าน สถานะนักหลอมโอสถเองก็ไม่ต่ำจึงคิดจะขายโอสถแต่หากเป็นข้าเปิดกิจการเอง...”“คนไม่วายถูกขัดขวาง”เฟยอี้หนิงพยักหน้าขึ้นลงทั้งสองคนนั่งอยู่บนชานบ้านหลังเล็กข้างลานน้ำตกไผ่กระดกที่พอน้ำไหลลงปากกระบอกไผ่ในระดับหนึ่งแล้วไผ่จะกระดกเทน้ำในกระบอกออกเกิดเป็นเสียง ก๊อก คล้ายเสียงไม้พลองตีลงบนกะลามะพร้าวให้ความรู้สึกสงบอย่างน่าประหลาด“อย่างที่เจ้าเข้าใจข้าจึงอยากขอร้องให้เจ้าช่วยเหลือ” เพิ่งจะปฏิเสธอีกฝ่ายอ้อม ๆ? ไปหยก ๆ แต่ตอนนี้กลับมาเอ่ยปากขอความช่วยเหลือเฟยอี้หนิงรู้สึกกระดากอายอยู่บ้าง แต่หากไม่ขอให้หลิวเย่หานช่วยนางก็ไม่รู้จะไปขอให้ใครช่วย ลำพังท่านน้ากงเจ๋อเฟยอี้หนิงไม่แน่ใจเลยว่าอำนาจของเขาจะพองัดข้อกับตระกูลใหญ่ในเมืองนี้หรือไม่อีกอย่างท่านน้ากงเจ๋อก็อยู่ใต้อาณัติตระกูลหลิว หากคนตระกูลหลิวรู้คงไม่วายยื่นมือมาเกี่ยวข้องเมื่อเป็นอย่างนี้ไม่สู้ขอให้คนที่สถานะสูงกว่าช่วย นางไม่เชื่อหรอกว่าด้วยสถานะของหลิวเย่หานจะไม่สามารถงัดข้อกับบรรดาผู้อาวุโสหน้าหนาพวกนั้นไม่แน่การช่วยเหลือกั

“หนิงเอ๋อร์กลับมาแล้วหรือลูก”“ท่านแม่ลูกกลับมาแล้ว” เฟยอี้หนิงร้องรับคำถามมารดาหลังก้าวเข้ามาในจวนตระกูลกง ก่อนจะนึกได้ว่าตนเผลอหลงลืมอะไรบางอย่าง “ท่านแม่เหยาเหยากลับมาแล้วหรือยังเจ้าคะ”“ตอนนี้หนิงหนิงเพิ่งจะมาคิดถึงเหยาเหยาหรือ?” เพราะถูกสหายของบุรุษผู้นั้นดึงตัวไป กงเหยาเย่จึงคลาดสายตากับเฟยอี้หนิงครั้นคิดตามหาก็ไม่รู้ว่าจะไปตามหาที่ไหนสุดท้ายก็ต้องจำใจ? ไปเดินเล่นกับชายผู้นั้น โชคดีที่สถานที่ที่เขาพาตนไปเที่ยวสนุกสนานไม่น้อย ไม่อย่างนั้นกงเหยาเย่คงจะรู้สึกปวดใจที่ต้องแยกจากเฟยอี้หนิงมากกว่านี้เฟยอี้หนิงมองสีหน้าไม่พอใจของอีกฝ่ายก้าวเข้าไปใกล้ “เหยาเหยาหนิงหนิงขอโทษนะที่ปล่อยเอาไว้คนเดียว ว่าแต่ใครพามาส่งหรือ? หรือจะเป็นสหายผู้นั้นของหลิวเย่หาน”“เย่หาน? หนิงเอ๋อร์เย่หานที่ลูกว่าใช่เด็กคนนั้นหรือไม่”เฟยอี้หนิงหันมองมารดา “เจ้าค่ะท่านแม่”“ท่านป้าท่านรู้จักบุรุษที่ชื่อหลิวเย่หานด้วยหรือเจ้าคะ” พอมีความสงสัยใหม่ผุดขึ้นมา กงเหยาเย่ก็ลืมความรู้สึกไม่พอใจก่อนหน้าทันที“รู้จักอยู่บ้าง เมื่อหลายปีก่อนครอบครัวป้าเคยช่วยเหลือเด็กคนหนึ่งเอาไว้ พอเด็กคนนั้นหายดีก็ขอตัวกลับตระกูลไม่คิดว่า

สตรีสองคนดวงตาจับต้องสิ่งมีชีวิตในกระจกไม่วางตา ก่อนจะดึงสายตาลงมามองคำอธิบายซึ่งแปะไว้ด้านนอกเดินวนเวียนอยู่หลายครั้งก็มาหยุดอยู่ที่สัตว์สี่ขาตัวน้อยตัวหนึ่ง“ตัวนี้เป็นอย่างไร เงามายาระดับหก ความสามารถพิเศษเงาลวงตา ล่อลวงจิตใจ”“สัตว์อสูรที่หนิงหนิงบอกเหมือนแมวน้อยเลย ตัวเล็กน่ารักมาก ดูหางทั้งสองของมันสิปลายหางเป็นสีชมพูงดงามมาก ดวงตาเองก็กลมโตเป็นประกาย”“ถูกใจหรือไม่?”“อืม...น่ารักก็น่ารักอยู่หรอกแต่ความสามารถนอกจากภาพลวงตาแล้วก็ทำอย่างอื่นไม่ได้เลย”“ไม่ใช่ว่าเหยาเหยาอยากได้น่ารักหรือ?”“ก็ใช่แต่ก็อยากได้ที่เก่ง ๆ ด้วย”“อย่างนั้นสัตว์อสูรตนนี้เป็นอย่างไร” เฟยอี้หนิงชี้ไปยังสัตว์อสูรอีกตนที่อยู่ข้าง ๆ “หมีขาวหิมะ พละกำลังเป็นเลิศ รวดเร็วว่องไว ตัวขาวปุกปุย ขนสีขาวดูอ่อนนุ่ม อุ้งเท้าสีชมพูงดงาม สามารถขยายและย่อขนาดตัวได้ แม้ตอนนี้จะเป็นเพียงสัตว์อสูรระดับหกแต่มีความเป็นไปได้ที่จะกลายเป็นสัตว์อสูรระดับเก้า”“ไม่เลวเลยน่ารักมาก” กงเหยาเย่พยักหน้าเห็นด้วยก้มหน้าลงดูราคา ทันทีที่เห็นตัวเลขตรงหน้าสีหน้ากงเหยาเย่ถึงกับซีดเผือด หันกลับมายิ้มแห้งให้เฟยอี้หนิง “หนิงหนิงข้าว่าพวกเราไปหาด

“หนึ่งแสนตำลึง! เงินแสนตำลึงของเจ้าเหตุใดถึงเหลืออยู่ไม่ถึงสิบตำลึง หลิวเย่หานเจ้าใช้เงินไปกับอะไรกันแน่!” นางก็นึกว่าเงินที่เขาเอาไปใช้กับอย่างอื่นจะเป็นเงินไม่มาก อย่างน้อยก็คงไม่กี่พันตำลึง แต่นี่ เงินหนึ่งแสนตำลึงเขาใช้มันจนเกือบหมด!“เรื่องนั้นเดี๋ยวต่อไปเจ้าก็จะรู้เอง” มองสีหน้าอึกอักของเขาเฟยอี้หนิงก็สูดหายใจเข้าออกยาวไม่เป็นไรถึงเขาจะไม่มีเงินแต่นางมี อย่างไรเสียร้านนี้ก็ขอพึ่งพาอาศัยอำนาจบารมีของอีกฝ่าย เรื่องเงินต่อเติมและปรับปรุงร้านไว้เป็นหน้าที่ของตนก็ได้เด็กสาวพยายามปรับอารมณ์ของตนให้กลับมาสงบมากที่สุด “ในเมื่อตอนนี้เจ้าไม่มีเงินอย่างนั้นข้าจะเป็นคนจัดการทั้งหมด อย่างไรก็อาศัยชื่อและร้านค้าของเจ้า ส่วนเรื่องที่เจ้าใช้เงินไปกับอย่างอื่นข้าก็จะไม่ซักถาม”ถึงอย่างไรเงินนั่นก็เป็นเงินของเขา เย่หานจะเอาไปใช้ทำอะไรก็ไม่เกี่ยวกับนาง ไม่จำเป็นต้องคิดมากหรือเป็นเดือดเป็นร้อนแทน ด้วยลักษณะท่าทางของชายหนุ่มคงไม่ได้เอาเงินไปผลาญกับเรื่องไม่เป็นเรื่องในเมื่อเรื่องราวเกินกว่าที่จินตนาการ การเปิดร้านให้ได้ในสามวันไม่รู้ว่าจะเป็นไปได้หรือไม่ แถมอีกไม่กี่วันสำนักศึกษาก็จะเปิดรับศิษย์แ