All Chapters of ลี่หลัน มาเฟียสาวข้ามภพ: Chapter 31 - Chapter 40

ลี่หลันกับซ่งซือหยุนเตรียมตัวเรียบร้อย ทั้งสองก็ออกจากมิติเดินทางไปโรงน้ำชาที่อาจ้านได้จองห้องเอาไว้ให้ วันนี้เป็นวันเปิดร้านเถาเซียงในเมืองหงซวงชาวบ้านและพ่อค้าเมืองใกล้เคียงที่รู้ข่าว ต่างก็พากันมารอซื้อของด้านใน ที่จะมีสินค้าแถมให้ในวันเปิดตัวร้านกันอย่างคับคั่งถึงแม้ประตูเมืองหงซวงทั้งสี่ทิศจะยอมเปิดให้คนเข้าออกเช่นเดิมแล้ว แต่การตรวจตราก็เข้มงวดยิ่งกว่าเดิม เพราะยังไม่อาจหาตัวคนร้ายที่ขโมยสมบัติในจวนตระกูลตู้ได้ รถม้า เกวียนวัวที่เข้าออกถูกค้นอย่างละเอียด ต่อให้บรรทุกเพียงผักเข้ามาก็ถูกรื้อค้นจนเสียหายไปไม่น้อย“ขุดดินทั่วทั้งเมืองหงซวงก็หาไม่พบ” ลี่หลันยิ้มเย้ยออกมา“หากเจ้าชอบของมีค่า ในจวนของข้า เจ้าเอาไปได้หมดเลย”“ข้าไม่ได้ชอบเพียงนั้น ข้าต้องการเอาคืนให้ตู้ลี่หลันนางเสียหน่อย เมื่อก่อนนางอยู่อย่างลำบาก ถึงจะเป็นคุณหนูรองตู้ก็ตาม” ลี่หลันเท้าคางมองออกไปทางหน้าต่าง หวนคิดถึงความทรงจำของเจ้าของร่างก็อดจะเห็นใจนางไม่ได้ “นางควรได้ใช้ชีวิต ไม่ควรตายลงเช่นนี้” ชีวิตรันทดมาถึงสิบห้าปี พออายุสิบหกหนาวมีคนมารักนางจากใจจริง แทนที่จะได้ใช้ชีวิตที่เหลืออย่างมีความสุข ต้องมาตายลงเพราะ

ซ่งซือหยุนพอจัดการเรื่องที่ว่าการเรียบร้อยแล้วก็กลับไปที่ค่ายทหาร หลังจากที่ทิ้งงานไปเมืองลั่วตงเสียหลายวัน“ผู้ตรวจการถัง บอกว่าท่านไม่ยอมกลับ จะรอกลับพร้อมแม่นางเถาจริงหรือไม่ท่านแม่ทัพ” อู๋เทียนเห็นหน้าซ่งซือหยุนก็เอ่ยถามทันที“อืม”“หากท่านชอบนางมากถึงเพียงนั้น หาฤกษ์มงคลเลยดีหรือไม่ขอรับ ข้าจัดการให้ท่านเอง” อู๋เทียนตบหน้าอกของตนเอง“ไม่ต้อง” ซ่งซือหยุนกดยิ้มมุมปากเมื่อนึกถึงลี่หลัน“ทะ ท่าน ท่านยิ้มหรือ ตาข้าไม่ได้ฝาดไปใช่หรือไม่” อู๋เทียนร้องโวยวายออกมาเสียงดังซ่งซือหยุนกลับมาเย็นชาเช่นเดิม เขาถีบต้นขาของอู๋เทียนจนล้มแล้วเดินไปตรวจการฝึกซ้อมภายในค่ายทหาร พอเห็นจ้าวชิงรุ่ยฝึกทหารอยู่จึงได้เดินเข้าไปพูดคุยกับเขา“ท่านแม่ทัพ” จ้าวชิงรุ่ยเดินเข้ามาทักทาย“อืม อารุ่ย เจ้าควรกลับไปจัดการเรื่องของเจ้าให้เรียบร้อย”จ้าวชิงรุ่ยรู้เรื่องตระกูลตู้ถูกขโมยของมีค่ารวมถึงสินเดิมที่เตรียมให้ตู้หนิงเซียนออกเรือนหายไปจากถังจื้อเต๋อหมดแล้ว เพียงแต่ยังไม่รู้ว่าวันงานมงคลของตนเองเกิดสิ่งใดขึ้นบ้าง และกงมี่ฟางทำสิ่งใดเอาไว้เขาแค่นเสียงออกมาเบาๆ “ต่อให้นางไม่มีสินเดิมติดตัวมาสักเหรียญทองแดงเดียว นา

จ้าวชิงรุ่ยไม่รู้ว่าลี่หลันนางเรียกผู้ใด แต่เพียงไม่นานตัวเขาก็หมดสติไปทันที จ้าวชิงรุ่ยรู้สึกเหมือนวิญญาณของตนเองออกจากร่าง ก่อนหน้านี้เขายังอยู่ที่เรือนของลี่หลัน แต่ตอนนี้กลับยืนอยู่ภายในจวนตระกูลตู้ตรงหน้าของเขาคือตู้หนิงเซียนกับสาวใช้ของนาง ที่รีบร้อนเดินไปทางเรือนพักของตู้ลี่หลัน พอตามไปก็เห็นว่าตู้ลี่หลันถูกสาวใช้ลากตัวออกมาให้ตู้หนิงเซียนที่ใกล้บ่อน้ำด้านหลังจวน“เจ้าคิดหรือว่าพี่รุ่ยจะแต่งเจ้าเข้าจวน” ตู้หนิงเซียนที่เพิ่งจะรับรู้ว่าจ้าวชิงรุ่ยว่าสู่ขอตู้ลี่หลันไปเป็นฮูหยินรอง ความโกรธแค้นทั้งหมดส่งผ่านดวงตาของนาง“รองแม่ทัพจ้าวรับปากข้าแล้วเจ้าค่ะ” ตู้ลี่หลันหลบสายตา ตัวของนางสั่นเทาราวกับลูกนก จนจ้าวชิงรุ่ยที่ยืนมองอยู่อยากจะเข้าไปโอบกอดนางเอาไว้“หึ ถ้าหากเจ้าตาย จะได้แต่งหรือไม่เล่า” นางเดินเข้าไปหาตู้ลี่หลันอย่างช้าๆ“พี่หญิงใหญ่!!! ท่านจะทำอันใดข้า” นางร้องออกมาด้วยความกลัว เมื่อเห็นว่าตู้หนิงเซียนต้องการฆ่านางจริง“หากไม่มีเจ้า พี่รุ่ยต้องเลือกข้า”ตู้หนิงเซียนราวกับเสียสติไปแล้ว นางพุ่งตัวเข้าไปทุบตีตู้ลี่หลันเช่นที่เคยกระทำมาตลอด ตู้ลี่หลันเองก็ปัดป้องไม่ให้นางทำร้าย

สายตาของเขาเผยความจริงใจออกมาให้นางได้เห็น อีกทั้งยังดูเหมือนกำลังอ้อนวอนยอมให้นางใจอ่อนรับคำเขาเสียที “เสร็จเรื่องในเมืองหลวงก่อนดีหรือไม่ คงอีกไม่นานท่านต้องเดินทาง”“เพราะข้าไม่รู้ว่าจะต้องอยู่จัดการเรื่องที่เมืองหลวงนานเพียงใด จึงอยากจะแต่งเจ้าให้เรียบร้อยเสียก่อน”“อาหยุน พวกเราต่างก็กลายเป็นผู้ฝึกตนแล้ว หากท่านคือคู่ชะตาของข้าจริง พวกเรามีเวลาได้อยู่ร่วมกันได้อีกยาวนาน เชื่อข้าท่านไปจัดการเรื่องตระกูลไป๋กับราชวงศ์ให้เรียบร้อย ถึงตอนนั้นหากท่านยังต้องการแต่งงานกับข้า ข้ายินดีที่จะแต่งกับท่าน”ซ่งซือหยุนดึงตัวลี่หลันเข้ามาสวมกอด “ข้าจะพาเจ้าไปด้วย ผู้ใดจะยอมอยู่ห่างเจ้ากันเล่า”“ถามข้าหรือยังว่าอยากเข้าไปยุ่งเกี่ยวกับเรื่องน่าปวดหัวหรือไม่”“เจ้าเคยบอกข้าเอง ว่าเจ้าจะแก้แค้นให้ข้า”“ข้าสังหารทั้งตระกูล ท่านจะว่าข้าไม่ได้เล่า” นางมองเขาอย่างหยอกล้อ“หึหึ แล้วแต่เจ้าเห็นสมควร” ตัวเขาไม่เคยคิดว่าไป๋ลู่ฮุ่ยเป็นบิดาตั้งแต่ที่เขาเริ่มคิดร้ายกับผู้เป็นมารดาแล้ว เดิมก็คิดว่าจะต่างคนต่างอยู่แต่ไม่นึกว่า ไป๋เสียนเฟยจะส่งมือสังหารมาเอาชีวิตเขา ผู้ที่ช่วยเหลือนางติดต่อกับมือสังหารที่นางเลี้ย

จ้าวชิงรุ่ยเดินทางมาถึงเมืองลั่วตงก็ต้องแปลกใจ ตั้งแต่หน้าประตูเมืองจนถึงจวนตระกูลซ่ง เรียกได้ว่าทั่วทั้งเมืองเต็มไปด้วยผ้าแดงงานมงคลที่ผูกประดับไว้จนทั่ว“เกิดเรื่องใดขึ้น มีเรื่องน่ายินดีอันใดหรือ” เขาเอ่ยถามคนเฝ้าประตูทันทีที่ลงจากหลังม้า“ท่านแม่ทัพจะแต่งฮูหยินเข้าจวนขอรับ”“ห๊ะ!!! เร็วถึงเพียงนี้” เขามึนงงอยู่ครู่ใหญ่ พอเรียกสติกลับมาได้ก็รีบเข้าไปสอบถามคนภายในจวนอู๋เทียนเห็นจ้าวชิงรุ่ยก็รีบเดินเข้ามาหา “เจ้ากลับมาทันงานมงคลของท่านแม่ทัพพอดี”“ประเดี๋ยวก่อน” แม้จะอยากสอบถามเรื่องงานมงคล แต่พอเห็นรูปโฉมที่เปลี่ยนไปของอู๋เทียนก็เก็บเรื่องมงคลเอาไว้ก่อน “ท่านไปทำอันใดมา” เขาจับใบหน้าของอู๋เทียนหันไปหันมา“เจ้าอยากรู้หรือ ไปถามท่านแม่ทัพก็แล้วกัน ข้าไม่อาจบอกเจ้าได้” เพราะกลัวคำขู่ของลี่หลัน และไม่รู้ว่าหากเขาพูดไปจะเป็นเช่นที่นางบอกหรือไม่ ว่าเขาอาจจะไม่มีชีวิตรอด“แล้ว...ท่านแม่ทัพอยู่ที่ใด” สายตายังคงจับจ้องอยู่ที่ใบหน้าของอู๋เทียนซ่งซือหยุนที่อยู่ในห้องตำรา เขากำลังจะเอ่ยถามจ้าวชิงรุ่ยที่เพิ่งเดินเข้ามาว่าเรื่องที่ไปจัดการเป็นเช่นใดบ้าง ก็ถูกเขาเอ่ยถามเรื่องความเปลี่ยนแปลงของอู