All Chapters of ลี่หลัน มาเฟียสาวข้ามภพ: Chapter 41 - Chapter 50

ซ่งซือหยุนเลื่อนกระดาษไปตรงหน้าของถังจื้อเต๋อ “เจ้านำสารฉบับนี้กลับไปท่านเจ้ากรม ส่วนหลักฐานอื่นส่งให้โซ่วอ๋อง พระองค์ย่อมรู้ดีว่าควรทำเช่นใด เรื่องอื่นเจ้าไม่ต้องใส่ใจ บอกว่าเจ้ายังไม่อาจหาตัวคนที่ติดต่อได้ แต่ไม่ใช่แม่ทัพเสิ่นอย่างแน่นอน”สารฉบับที่ซ่งซือหยุนเลื่อนไปตรงหน้าของถังจื้อเต๋อ เขียนอย่างชัดเจนว่าต้องการสิ่งใด และผลตอบแทนเป็นเช่นใด เพียงแต่ไม่ได้ลงชื่อ มีเพียงสัญลักษณ์หงส์บินประดับอยู่ ซ่งซือหยุนย่อมรู้ดีว่าตราประทับด้านในเป็นของไป๋เสียนเฟย คนที่เคยเห็นตราประทับนี้ล้วนแต่เป็นคนที่นางไว้ใจได้ ที่เขารู้เพราะเคยเห็นนางปักที่ผ้าเช็ดหน้าของนางตั้งแต่ยังเล็กไป๋เสียนเฟยย่อมจะนึกไม่ถึงว่าสารที่นางให้คนนำไปส่งให้แคว้นต้าฉีตอนนี้จะมาอยู่ในมือของซ่งซือหยุน เพราะคนที่เป็นผู้ส่งสารคือไป๋ต้วน พี่ชายร่วมอุทรของไป๋เสียนเฟยไป๋ต้วนทำทีเป็นเดินทางไปชายแดนเหนือเพื่อทำงาน แต่ความจริงเขาลอบติดต่อกับคนของแคว้นต้าฉีเพื่อเจรจาเรื่องชิงบัลลังก์ ผู้ที่นำข่าวแม่ทัพเสิ่นลอบติดต่อกับแคว้นต้าฉีมาแจ้งทางราชสำนักก็เป็นไป๋ต้วนถังจื้อเต๋อ เมื่อได้หลักฐานยืนยันความบริสุทธิ์ของแม่ทัพเสิ่นจำต้องรีบออกเดินทา

ถังจื้อเต๋อเคยแอบเข้าไปดูนางใกล้ๆ ครั้งหนึ่ง แต่เขาเองก็บอกไม่ได้ว่าใช่มารดาของซ่งซือหยุนหรือไม่ เพราะไม่เคยเห็นนางมาก่อน หากเทียบกับรูปวาดก็นับว่ามีส่วนคล้ายอยู่เล็กน้อย“ต่อให้ข้าเข้าถึงตัวนางก็คงไม่อาจถามสิ่งใดได้ ทั้งยังทำให้นางหวาดกลัวอีก จึงได้แต่รอลี่หลันเพื่อเข้าไปตรวจสอบพร้อมนาง“ขอบใจเจ้ามาก แล้วทางด้านโซ่วอ๋องเป็นเช่นใดบ้าง”“ท่านอ๋องลอบติดต่อกับคนของแม่ทัพเสิ่น ดูเหมือนว่ากำลังวางแผนเล่นงานไป๋เสียนเฟยกับเสนาบดีไป๋อยู่ หากเป็นข้าถูกใส่ร้ายหนักเพียงนี้ก็คงจะต้องจัดการเช่นกัน แต่เจ้า...” เขามองซ่งซือหยุนอย่างเป็นกังวล ถึงอย่างไรไป๋ลู่ฮุ่ยก็เป็นบิดาของเขา“เดิมข้าก็ยังคงเหลือความผูกพันระหว่างบิดากับบุตรอยู่ แต่พอมีความหวังเรื่องท่านแม่ หากเขารังแกนางมากถึงเพียงนี้ ข้าเองก็อยากจะเป็นผู้สังหารเขาเช่นกัน” แววตาของเขาเผยไอสังหารออกมา“ยังมิอาจตัดสินได้ว่าบิดาของเจ้ารู้เรื่องหรือไม่ หากเขารู้ มิใช่มารดาของเจ้าเป็นข้อต่อรองกับเจ้าแล้วหรือ” ถังจื้อเต๋อพูดมีเหตุผล ซ่งซือหยุนถึงได้สงบลงได้“พรุ่งนี้เจ้าตามหมอมาตรวจหลันหลันเสียหน่อย ให้หมอพูดว่านางไม่เป็นอันใดข้าถึงจะวางใจได้”“เจ้าไม่ต

เป็นเช่นที่ถังจื้อเต๋อว่า ไป๋ลู่ฮุ่ยแทบเสียสติ นอกจากอาการป่วยของเจียหลานที่ไม่มีหมอคนใดสามารถช่วยนางให้หายดีได้ และยิ่งได้รู้ว่าสมบัติที่สะสมมานานถูกกวาดหายไปจนหมดจวน สองสิ่งนี้ก็นับว่าทำให้ไป๋ลู่ฮุ่ยเสียสติได้แล้ว แต่อีกสิ่งที่ทำให้เขาได้รู้ว่าตนเองไม่มีเงาหัวเหลืออยู่คงเป็นบัญชีเลี้ยงดูกองกำลังลับ หลักฐานที่เขายักยอกเงินคลังหลวง ลอบค้าเกลือหายไปด้วย“ต้องหาให้พบ จะต้องค้นทั้งเมืองหลวงก็ต้องทำ” เขาพึมพำออกมาราวกับคนเสียสติ ในมือยังถือดาบที่เปื้อนไปด้วยคราบเลือดขององครักษ์และบ่าวในจวนที่เขาเพิ่งลงมือสังหารไปนับสิบคนไป๋ต้วนเองก็เคร่งเครียดไม่น้อย มันไม่ใช่เพียงโจรปล้นจวน แต่มันคือชีวิตของคนทั้งตระกูลไป๋ ไม่เว้นแม้แต่ไป๋เสียนเฟยและองค์ชายห้าที่ต้องเคราะห์ร้ายไปด้วย“ท่านพ่อ ตระกูลใหญ่จะยอมให้พวกเราค้นจวนหรือขอรับ”“ไม่ยอมก็ถือว่าขโมยของข้าไป” เขาตวัดตามองบุตรชาย “ส่งข่าวไปให้เจียวเจียวรีบลงมือ”“ท่านพ่อ!!!” ไป๋ต้วนเดินเข้าไปจับแขนบิดาเพื่อเรียกสติ “ตอนนี้ยังมิใช่เวลาที่เหมาะสม หากท่านรีบร้อนทุกอย่างที่เตรียมการเอาไว้จะพังลงทั้งหมด”“หรือเจ้าต้องรอให้หลักฐานตกไปอยู่ในมือของผู้อื่นเสียก

แคว้นต้าหลี่ย่ำแย่มาหลายปี ขุนนางตงฉินเช่นพวกเขาก็หวังว่าจะมีฮ่องเต้พระองค์ใหม่ที่ช่วยให้หลุดพ้นกับความอดยากของชาวบ้าน จึงยังไม่รู้ว่าสมควรจะแต่งตั้งผู้ใดดี“โซ่วอ๋องมีราชโองการแต่งตั้งจากฮ่องเต้พระองค์ก่อน พวกท่านรู้เรื่องนี้หรือไม่” ซ่งซือหยุนเอ่ยออกมา ทำให้ทั้งสองตกตะลึงอ้าปากค้างไปตามกัน เพราะไม่เคยได้ยินเรื่องเช่นนี้มาก่อน“ท่านแน่ใจหรือ”“ท่านทั้งสองไปตรวจสอบที่ตำหนักโซ่วอ๋องเถิด ข้าเชื่อว่าท่านอ๋องต้องยอมบอกกล่าวพวกท่านแน่”“แต่ว่า...” ราชครูเกิดความลังเลขึ้นมา เพราะชื่อเสียงของโซ่วอ๋องมิได้ดีนัก วันๆ ก็ไม่ต่างจากองค์ชายพระองค์อื่นที่เอาแต่เที่ยวเล่นหาความสำราญ อีกทั้งเรื่องเรียนก็ถูกอาจารย์สำนักหลวงตำหนิไม่เว้นวัน“หากท่านกังวลเรื่องความรู้ความสามารถของท่านอ๋อง ท่านเป็นถึงราชครู คงตรวจสอบเรื่องนี้ได้ไม่ยาก”ท่านราชครูพยักหน้าอย่างเห็นด้วย ทั้งสามปรึกษาเรื่องที่ซ่งซือหยุนจะเดินทางไปเมืองจินหลางเมื่อจัดการกองทัพของตระกูลไป๋และตระกูลหลินต่ออีกครู่ใหญ่ เพราะมหาเสนาบดีและท่านราชครูต่างไม่เคยได้ข่าวเรื่องนี้มาก่อน“กองทัพของข้าจะเดินทางมาถึงเมืองหลวงในอีกสิบวัน ทางนี้พวกท่านก็คิดอ่า

ลี่หลันสั่งให้ไป่ไป๋จัดการทำให้ไป๋เสียนเฟยกลายเป็นเช่นเดียวกับเจียหลาน ร่างบางระหงล้มลงไปนอนอยู่กับพื้นนางได้ดิ้นพล่านอยู่เพียงครู่เดียว ร่างก็สงบลงไม่อาจขยับได้อีก แต่ความเจ็บปวดที่ได้รับไม่จางหายไปด้วย ลี่หลันยืนมองจนพอใจ นางก็หมุนตัวเพื่อจะกลับออกไปจากตำหนัก แต่ยังไม่ลืมที่จะปล่อยตัวองค์ชายห้าให้เป็นอิสระเสียก่อนแต่ไม่คิดว่าองค์ชายห้าจะใจกล้าใช้มีดสั้นพุ่งตัวเข้ามาจะแทงลี่หลันจากด้านหลัง นางยังไม่ทันหันไปมองก็เห็นเพียงร่างขององค์ชายห้าที่ลอยไปกระแทกผนังห้องจนกระอักเลือด“ข้าปล่อยเจ้าไปแล้ว เพราะเห็นว่าเจ้ายังเด็กคงจะเปลี่ยนนิสัยได้” นางบ่นพึมพำออกมาเบาๆ พร้อมเดินเข้าไปหาซ่งซือหยุนที่ยืนหน้าดำคล้ำอยู่ “เพิ่งกลับมาถึงหรือ”“อืม มารับเจ้า”“ไปเถิด หมดเรื่องของพวกเราแล้ว”“เดินไหวหรือไม่”“ไม่ไหว” นางออดอ้อนสามีทันทีซ่งซือหยุนส่ายหน้ายิ้มขำก่อนจะช้อนตัวนางอุ้มเอาไว้แล้วเดินออกไปจากตำหนักไป๋เสียนเฟย นางกำนัลขันทีที่เห็นต่างก็ขนลุก เมื่อครู่ตอนลี่หลันลงมือ ไม่ได้น่าเอ็นดูเช่นตอนที่อยู่กับสามีของนางทั้งสองเมื่อกลับถึงจวนตระกูลไป๋ก็พบว่าท่านมหาเสนาบดี ท่านราชครูและโซ่วอ๋องมารอพบอยู่ก่อน