จักรพรรดินี สัตว์อสูรทั้งสี่ยอมสยบแทบเท้าท่านแล้ว의 모든 챕터: 챕터 91 - 챕터 100

“เจ้ากินข้าวเที่ยงหรือยัง” เฮยหลางเอ่ยถามเพราะไม่เห็นหลงยวี่ที่โรงเตี้ยม “ได้กินซาลาเปาไปสองลูกพออยู่ท้อง” หลงยวี่บังคับม้าให้เดินตามรถม้าไม่ช้าไม่เร็วเกินไป “ดูเหมือนคุณชายหลงยวี่เองจะมีคนที่ไม่อยากพบหน้าสินะ” หลานซีถามเหมือนไม่ถามใบหน้ายังคงระบายยิ้มน้อยๆ “มาถึงขั้นนี้แล้ว” เขายกมือขึ้นลูบท้ายทอยแก้เขิน “ก็มีคนที่ข้าไม่อยากพบหน้าอยู่จริงๆ แต่นั้นข้าก็ไม่มั่นใจว่าพวกเขาจะรู้หรือไม่ว่าข้าเคยลอบปลอมตัวเป็นบ่าวรับใช้ในตำหนักขององค์หญิงจือหลิน” อันจือเซี่ยได้ยินเสียงของหลงยวี่ นางยื่นมือไปผลักม่านหน้าต่างแล้วเอ่ยถาม “ซาลาเปาสองลูกนั้นคงไม่อยู่ท้องกระมัง คุณชายหลงยวี่เข้ามากินของว่างในนี้ดีหรือไม่” “ก็ดี” เฮยหลางได้ยินจึงบังคับรถม้าให้หยุดนิ่ง เสวียนอู่โผล่หน้าออกมาแล้วลงจากรถม้า เขาสลับตำแหน่งกับหลงยวี่ที่เข้าไปในรถม้าและตนเองขี่ม้าของหลงยวี่ เจ้าม้าทำท่าไม่พอใจฮึดฮัดจนเสวียนอู่ลอบกลอกตามองบน แต่ก็ล้วงมือไปในกระเป๋าหยิบน้ำตาลก้อนส่งให้เจ้ามาของผู้อื่น “เอ้า! เรามาญาติดีกันสั

ไม่ใช่แค่เลือดของนางที่อบอวลอยู่ในปากแต่เป็นเลือดของหลานซีด้วย นางได้ยินเสียงพึมพำชัดเจนชิดริมฝีปาก “ข้า-หลานซีขอใช้โลหิตเป็นพยานทำพันธะสัญญากับองค์หญิงจือเซี่ย นับจากวันนี้หัวใจของข้าจะเชื่อมโยงกับผู้เป็นนาย พลังของเราจะหลอมรวมเป็นหนึ่ง ข้าจะไม่ทรยศต่อผู้เป็นนาย ฟ้าดินเป็นพยาน โลหิตเเป็นสายใยเชื่อมโยง ขอพันธะนี้จงบังเกิด!"“ข้า-องค์หญิงจือเซี่ยขอรับหลานซีเป็นสัตว์อสูรข้างกาย”หญิงสาวรับรู้ถึงกระแสอุ่นวาบในร่างกาย ช่องท้องเสียวซ่านไปหมดจนนางหลุดเสียงครางหวานออกมา และไม่รู้ตัวว่าสองขาโอบเกี่ยวเอวสอบที่ยืนอยู่อย่างมั่นคงแม้จะยืนในน้ำก็ตามที ริมฝีปากร้อนยังคงบดจูบอย่างหิวกระหาย มือแกร่งโอบรัดร่างแนบแน่น อันจือเซี่ยรู้สึกถึงพลังไหลเวียนในร่างที่ท่วมท้นมากกว่าได้รับจากเสวียนอู่ยิ่งนัก หลานซีถอนจุมพิตแล้วก้มมองริมฝีปากที่บวมเจ่อขึ้นเล็กน้อย เขาใช้แขนเพียงข้างเดียวโอบรัดเอวบางของนางไว้และใช้มืออีกข้างยกขึ้นใช้นิ้วแตะริมฝีปากของนางแผ่วเบาอันจือเซี่ยทำตาปริบๆ จ้องมองดวงตางดงามที่ฉายแววเจ้าเล่ห์นิดซึ่งไม่ค่อยได้เห็นบ่อยนัก พลันนางจึงได้สติแล้วอ้าปากตำหนิออกไปไม่รุนแรงน

ขณะที่ทั้งสองกำลังวิเคราะห์เรื่องที่เกิดขึ้น หลานซีก็รับรู้การเคลื่อนไหวที่รถม้าทำให้เขาหันไปมองซึ่งทำให้เฟิงเซียวหันไปมองเช่นกัน มือเล็กยื่นมาผลักม่านหน้าต่างออกก่อนที่จะโผล่หน้าออกมา “พ่อบ้านเฟิง” “ขอรับ” “ข้านอนไม่หลับ พ่อบ้านเฟิงมาอยู่เป็นเพื่อนข้าหน่อยได้หรือไม่” “ขอรับ” เฟิงเซียวรับคำสั่งสีหน้ายังคงเดิม แต่หลานซีอมยิ้มแล้วโคลงศีรษะไปมา เขายังเขี่ยฟืนในกองไฟเพิ่มความอบอุ่นและความปลอดภัยในการพักค้างแรมในป่าเช่นนี้ “พ่อบ้านเฟิงไปเถิด หากนายหญิงบังคงนอนไม่หลับ พ่อบ้านเฟิงก็ไม่ต้องออกมาก็ได้ เวรยามไม่ขาดแคลนแต่การดูแลนายหญิงสำคัญยิ่งกว่า” “เช่นนั้นข้าฝากคุณชายหลานซีดูแลที่นี่ด้วย” “ได้ พ่อบ้านเฟิงไปเถิด”หลานซีผงกศีรษะรับแล้วมองร่างผอมบางก้าวยาวๆ ไปที่รถม้า เฟิงเซียวขึ้นรถม้าแล้วเข้าไปอย่างแผ่วเบาแม้รู้ว่าคนด้านในยังไม่หลับแต่ก็ยังระวังเกรงว่านางจะตกใจ ทว่าเขากลับพบดวงตาใสแววราวลูกแมวน้อยจ้องมองอยู่“นายหญิง...” เขาเรียกนางอย่างอ่อนใจแต่ก็ขยับตัวเข้าไปใกล้ “ท่านอยากแกล้งข้

ผิวน้ำไหวกระเพื่อมทำให้เฮยหลางรู้ว่ามีคนเข้ามาใกล้ เขาตื่นตระหนกแล้วเป็นฝ่ายถอยห่าง แต่ยิ่งถอยน้ำก็ยิ่งลึก อันจือเซี่ยที่รูปร่างเล็กกว่ายิ่งเดินน้ำก็ยิ่งปริ่มมาถึงอก ถึงจะว่ายน้ำเป็นแต่ในที่มืดอย่างนี้ นางก็หวาดหวั่นไม่น้อย “อ๊ะ!” เท้าของนางเหมือนเตะเข้ากับอะไรบางอย่าง อันจือเซี่ยร้องเสียงหลงทำให้เฮยหลางทำลายบ่วงน้ำที่รัดรอบตัวออกแล้วยื่นมือไปรับร่างอ่อนนุ่มของนางไว้ได้ทันเวลา เฟิงเซียว หลานซี เสวียนอู่และหลงยวี่ต่างจ้องมองด้วยใจระทึก เสวียนอู่ทำท่าจะพุ่งไปแต่เฟิงเซียวคว้าข้อมืออีกาหนุ่มไว้ก่อน “พ่อบ้านเฟิง! ไม่หวงนายหญิงหรือไร!” “ข้าเชื่อใจนาง” เฟิงเซียวพูดขึ้นทั้งที่สายตาเพ่งมองไปยังร่างสองร่างในน้ำ “นายหญิง...” เฮยหลางเรียกเสียงสั่นเครือ เขาไม่ชอบที่ไม่อาจควบคุมตนเองได้เช่นนี้ “ท่านเป็นอะไรหรือไม่” “น้ำเย็นจริงๆ” อันจือเซี่ยส่งยิ้มอ่อนโยน “ตัวเจ้าหายร้อนหรือยัง” “ข้า...” “เด็กดี...ไม่ต้องกลัว...ข้าจะอยู่กับเจ้านะ” เฮยหลางกลืนน้ำลายเหนียวหนืดลงคอ แล้วส่ายหน้าไปมา “ข้า

หญิงสาวฟุบหน้าลงกับบ่าแกร่ง ท่อนเอ็นในมือนางยังกระตุกเหมือนปลายักษ์ที่แสวงหาตาน้ำ นางเงยหน้าขึ้นส่งยิ้มหวานฉ่ำแล้วเป็นฝ่ายขยับตัวยกสะโพกขึ้นแต่เพราะลำเอ็นอวบใหญ่นี่ทำให้นางต้องใช้นิ้วคลีบกลีบดอกไม้ให้แยกออกและใช้มืออีกข้างประคองลำเอ็นค่อยๆ กดสะโพกลงเพื่อครอบครองแท่งหยกของหมาป่าหนุ่ม“อึก...” เฮยหลางแทบกลั้นหายใจ ร่างอ่อนนุ่มค่อยๆ กดสะโพกอย่างเชื่องช้า สีหน้าของหญิงสาวมีความอึดอัด หัวคิ้วกดลงเล็กน้อย ฟันขาวเป็นระเบียบกัดริมฝีปากดุงผลอิงเถา เขากำหมัดแน่นอย่างไม่กล้าขยับตัวแม้เพียงเล็กน้อย ท่อนเนื้อที่ร้อนระอุถูกผนังอ่อนนุ่มโอบรัดแนบแน่น เขาส่งเสียงครางออกมา ความรู้สึกที่ไม่เคยพบพานทำให้เขาอยากส่งเสียงร้องโหยหวนในขณะเดียวกันก็เกิดความละโมบที่ซึมซับความรู้สึกนี้ไว้ให้เนิ่นนานที่สุด เขาคลายมือที่กำหมัดอยู่ออกแล้วยกขึ้นลูบใบหน้างาม หญิงสาวลืมตาขึ้นมอง แล้วโน้มหน้าลงจูบริมฝีปากหยักสวยพลางขยับสะโพกส่ายวนและบดเบียดเรียกร้องให้อีกฝ่ายตอบสนอง แรกทีเดียวเฮยหลางจูบเงอะงะไม่ประสีประสา แต่เขาเป็นคนหัวไว นางทำอย่างไร เขาก็ทำเช่นนั้น ลิ้นของทั้งสองจึงเกี่ยวกระหวัดในโพรงปาก อันจือเซี่ยหายใจแทบ