จักรพรรดินี สัตว์อสูรทั้งสี่ยอมสยบแทบเท้าท่านแล้ว의 모든 챕터: 챕터 101 - 챕터 110

หญิงสาวรู้ดีว่าคนที่จะปรนนิบัตินางในยามนี้ได้ดีที่สุดก็คือเฟิงเซียว ความสามารถของพ่อบ้านเฟิงนั้นไม่อาจดูแคลนได้เลยจริงๆ เขาทั้งเช็ดตัวเปลี่ยนเสื้อผ้าและยังจัดที่นอนใหม่ให้นางได้อีก ทั้งที่นางหลับตาอย่างไร้เรี่ยวแรง “นายหญิง”เสียงเรียกอย่างโอนโยนประคองใบหน้านางให้แหงนหงาย อันจือเซี่ยรู้สึกได้ถึงยาลูกกลอนเม็ดหนึ่งที่ส่งเข้ามาในปากก่อนที่จะถูกป้อนด้วยน้ำจากริมฝีปากของพ่อบ้านหนุ่ม นางปรือตาขึ้นมองก็เห็นแววตาอ่อนโยนคู่หนึ่งทอดมองอยู่ หญิงสาวเลียริมฝีปากตนเองที่ชุ่มชื้นด้วยน้ำที่เขาป้อนให้รู้สึกถึงเสียงของตนที่กลับมาแล้วก็เอ่ยกับพ่อบ้านว่า“อาเซียว...ไม่ว่าเจ้าป้อนอะไรให้ข้า ข้าก็กินโดยไม่ถาม แต่ข้าก็อยากรู้ว่าหลังร่วมรักนั้นเจ้ามักป้อนยาให้ข้าหนึ่งเม็ดเสมอ มันไม่ใช่ยาบำรุงใช่ไหม?”เฟิงเซียวถอนหายใจแผ่วเบาแล้วลูบใบหน้าที่อ่อนเพลีย ก่อนประคองนางลงนอนอย่างทะนุถนอม แม้การเดินทางจะมีรถม้าเพียงคันเดียว แต่เขาตระเตรียมทุกอย่างไม่ได้ขาดตกบกพร่อง“ข้าตัดสินใจพลการ นายหญิงโปรดอภัยให้ด้วย”“ยาห้ามการตั้งครรภ์ใช่ไหม”“....” เขานิ่งงันอย่างยอมจำนน “ไม่ใช่ยาอันตราย ข้าซื้อจากโรงหม

“น่าสนใจ” อันจือเซี่ยพูดขึ้นบ้าง “ข้าก็อยากไปดูว่าเป็นอย่างไร” “นายหญิง สถานที่เช่นนั้นไม่เหมาะกับนายหญิงอย่างยิ่ง”เฟิงเซียวใช้สายตาห้ามปราม แต่นั้นเหมือนยิ่งทำให้หญิงสาวอยากไป“มาถึงเมืองอันชิงทั้งที แม้มีเวลาเพียงราตรีเดียว ข้าก็อยากทำความรู้สึกเมืองนี้”‘เมืองที่ให้กำเนิดบุรุษที่เปี่ยมความรู้และรูปงามอย่างเฟิงเซียว’“ข้าก็อยากไป” เฮยหลางพูดขึ้นด้วยดวงตาเป็นประกายราวกับจะได้เจอเรื่องสนุก“เช่นนั้นก็ไปกันหมดนี้แหละ หรือถ้าพ่อบ้านเฟิงไม่อยากไป ก็รออยู่ที่โรงเตี้ยมก็ได้”เฟิงเซียวกลืนน้ำลายลงคอ มีหลานซีอยู่คงไม่เป็นไรกระมัง หลงยวี่ก็เป็นมังกรฟ้าขั้นสูงและเฮยหลางที่เป็นหมาป่าทรงพลัง พวกเขาคงดูแลนายหญิงได้“เช่นนั้นข้ารออยูที่นี่”เสวียนอู่ประหลาดใจไม่คิดว่าพ่อบ้านเฟิงจะตัดสินใจเช่นนี้ เขาหันไปมองนายหญิงที่ไม่ได้มีท่าทีหงุดหงิดหรือออกคำสั่งใด ‘หรือว่านายหญิงกับพ่อบ้านเฟิงจะมีเรื่องผิดใจกัน?’ แต่เมื่อนายหญิงไม่พูดอะไรและพ่อบ้านเฟิงก็หันหลังเดินขึ้นห้องพักไป เขาก็ได้แต่ทำตามที่นายหญิงต้องการหลังจากสอบถามเส้นทางที่ชัดเจนจากเสี่ยวเอ้อร์ที่แน่ชัดแล้วพบว

ยังไม่ทันเหาะเหินขึ้นบนฟ้า จู่ๆ ก็ถูกบ่วงทำด้วยหนามรัดรอบลำตัว หนามแหลมทิ่มเกล็ดมังกรทำให้เจ็บปวดถึงขนาดหลุดร้องเสียงหลงออกมา ร่างมังกรค่อยๆ กลับคืนมาเป็นร่างมนุษย์ เส้นผมสีเงินคลี่สยายเต็มแผ่นหลัง สิ่งที่มัดรอบตัวเขาคือเถาวัลย์หนาม คล้ายเห็นในตำราของหอตำราของเผ่าเจียวหลง แต่มันอยู่ในบันทึกเมื่อร้อยกว่าปีก่อน...เขาไม่เคยคิดว่ามันยังคงมีอยู่จริง “นี่มันอะไรกัน!” หลานซีสบถหัวเสียอย่างไม่เคยเป็นมาก่อน เถาวัลย์นั้นคล้ายมีชีวิตรัดร่างของเขาแน่นขึ้น หนามของมันทิ่มทะลุผิวกายจนทำให้เลือดรินไหลออกมา เขารู้สึกเหมือนถูกสูบพลังออกจากร่างจนสองขาไร้เรี่ยวแรงทรุดลงไปคุกเข่า แต่กระนั้นเขาก็ยังกอดรัดร่างที่หมดสติอย่างปกป้องสุดกำลัง “หากได้ยากที่สัตว์อสูรจะปกป้องผู้เป็นนายถึงเพียงนี้”เสียงหนึ่งดังขึ้นเหนือศีรษะ น้ำเสียงคล้ายชื่นชมและเยาะเย้ยในเวลาเดียวกัน หลานซีเงยหน้าขึ้นมองก็พบว่าเป็นวาณิชหญิงที่ร้านขายน้ำหอมเมื่อครู่ นางยื่นมือเสยเส้นผมที่ปรกหน้าของเขาเพื่อสบตากันจนเขาเห็นรอยแสยะยิ้มในแววตาคู่นั้น นี่คงใบหน้าที่แท้จริงของวาณิชหญิงผู้นี้

เฟิงเซียวก้าวเร็วๆ ไปคอกม้าที่ด้านหลังโรงเตี้ยม ม้าของหลงยวี่จำเฟิงเซียวได้ก็ผงกศีรษะไปมา เฟิงเซียวยื่นมือไปลูบจมูกมันแล้วพูดคุยเบาๆ “ข้าต้องรบกวนเจ้าแล้ว” ราวกับเข้าใจความหมาย ม้าผงกศีรษะให้อย่างเชื่องฟัง ไม่น่าเชื่อว่าม้าของหลงยวี่ที่ดูเย่อหยิ่งนั้น จะเข้ากับผู้อื่นง่ายกว่าผู้เป็นนายเสียอีก พ่อบ้านหนุ่มขึ้นบนหลังม้าอย่างรวดเร็ว เขาควบม้ามุ่งหน้าไปที่ว่าการอำเภอ แม้รู้ดีว่าค่ำมืดมากแล้วก็ตาม เขาเกิดและโตที่เมืองอันชิง สมองยังคงจดจำทุกเส้นทางได้ดีและหากไม่มีการโยกย้ายสถานที่ต่างๆ ก็ยังคงตั้งอยู่ที่เดิม แม้จะถูกกลั้นแกล้งจนต้องอยู่ในสภาพน่าอัปยศแต่เขาไม่เคยเกลียดเมืองนี้เลยสักนิด สิ่งที่ทำให้เขาเกลียดคือความละโมบไม่สิ้นสุดที่ผลักให้คนหน้ามืดตามัวกลายเป็นคนเลวทรามต่ำช้า เสียงฝีเท้าม้าดังขึ้นในความมืด ในขณะที่หัวสมองของเฟิงเซียวครุ่นคิดถึงความเป็นไปได้ทั้งหมดที่จะเกิดขึ้น เรื่องนี้จะเกี่ยวข้องกับองค์หญิงจือหลินหรือไม่? หรือคนที่ต้องการไข่มุกหมื่นปรารถนา แต่ก็ไม่ใช่สิ่งของหายากถึงขนาดต้องลักพาตัวคนได้ และที่สำคัญน้อยนักที่จะมีคนรู้ว่าองค์หญิงจือเซี่

หญิงสาวลืมตาอย่างยากลำบาก รู้สึกลำคอแห้งผากราวกับมีเม็ดทรายในลำคอ นางอ้าปากแต่ไร้เสียงพยายามปรับสายตาครู่หนึ่งจึงรู้ว่าตนเองอยู่ในที่ไม่คุ้นเคย “ตื่นแล้วหรือ?” น้ำเสียงเอ่ยถามราวกับสนิทสนมคุ้นเคยแล้วย่างเท้าเข้ามาใกล้จนได้กลิ่นหอมที่ไม่รู้จักชื่อ เมื่อม่านหน้ามุ้งถูกรวบไปมัดไว้ข้างหนึ่ง อันจือเซี่ยก็เห็นใบหน้าของเจ้าของเสียงนั้น ใบหน้างามแย้มยิ้มแล้วโน้มตัวลงเพื่อประคองนางขึ้นนั่ง อันจือเซี่ยพยายามกระถดตัวถอยหนีแต่เพราะร่างไร้เรี่ยวแรงแม้แต่จะยกมือขึ้นปัดป้อง เสียงหัวเราะเบาๆ ดังขึ้นและสายตาที่จ้องมองนางอย่างเอ็นดูและไม่ถือสาท่าทีของอีกฝ่าย“ข้ายังนึกว่าเจ้า เอ่อ ไม่สิ องค์หญิงจือเซี่ยจะตื่นช้ากว่านี้ ไม่คิดว่าฤทธิ์ผงนิทราจะหมดฤทธิ์เร็วกว่าที่คาดไว้ มาเถิด ข้าจะประคองเจ้านั่งแล้วค่อยดื่มน้ำ เจ้ากระหายน้ำใช่ไหม”หญิงตรงหน้ามีใบหน้าหมดจดอาจไม่ใช่หญิงงามแต่ดวงตาเปี่ยมความมั่นใจ ยามแย้มยิ้มเห็นไฝเม็ดเล็กๆ สีแดงที่มุมปากด้านซ้าย หรือเพราะค่ำคืนนั้นพบหน้ากันในตลาดมืด นางจึงไม่เห็นไฝเม็ดนี้ ร่างที่อ่อนปวกเปียกไร้เรียวแรงราวกับตุ๊กตาผ้าถูกจับนั่งเอนหลังผิงหัวเตีย