แม้ถูกต่อว่าแต่ชายผู้นั้นกลับไม่เคืองโกรธ ริมฝีปากคลี่ยิ้มน้อยๆ ดวงตารื้นด้วยหยาดน้ำตา กว่าจะเอ่ยวาจาได้ต้องเค้นเอาพลังงานออกมาอย่างมากจริงๆ “ล้วนเป็นความผิดของพ่อเอง” ราวกับเป็นประโยคที่รอมาแสนนาน อันจือเซี่ยโผเข้ากอดอย่างไม่ลังเล สองมือกำเป็นหมัดทุบเข้าที่แผ่นอกของผู้เป็นบิดา “ท่านทอดทิ้งข้า!” จากนั้นจากตามด้วยเสียงร้องไห้แผ่วเบา มือกร้านยกมือขึ้นลังเลครู่หนึ่งก่อนลูบแผ่นหลังที่สั่นสะท้านแผ่วเบาเป็นเชิงปลอบโยน “เป็นพ่อที่ผิดเอง” ภาพสองพ่อลูกตรงหน้าทำเอาหลงยวี่ เสวียนอู่ หลานซีและพ่อบ้านเฟิงถึงกับพูดไม่ออก นอกเหนือจากความคาดเดาของพวกเขานัก คนที่คิดว่าตามหาอยากยากลำบากกลับพอเจออย่างง่ายดายจนไม่น่าเชื่อ แต่เมื่อองค์หญิงพูดเช่นนั้นแสดงว่าคงเป็นบิดาของนางอย่างแท้จริง หมอหลี่สูดลมหายใจลึกสะกดกลั้นน้ำตาไม่ให้รินไหล เขาดันไหล่ของบุตรสาวออกเล็กน้อยเพื่อจะได้มองเห็นนางอย่างถนัดตาไม่ใช่ผ่านเนตรหูเตี๋ยเช่นทุกครั้ง “เจ้าโตขึ้นมา” ดีแล้วที่นางได้ความงามของมารดามาเสียเจ็ดส่วน
Read more
LOGIN
