All Chapters of จักรพรรดินี สัตว์อสูรทั้งสี่ยอมสยบแทบเท้าท่านแล้ว: Chapter 111 - Chapter 120

“เอาตามนั้นก็แล้วกัน” กู้ฟางจิงไม่เห็นทางอื่นดีไปกว่านี้ แม้องค์หญิงจือเซี่ยไม่ใช่ลูกรักคนโปรดขององค์จักรพรรดินี แต่ถ้าองค์หญิงตกอยู่ในอันตรายก็เท่ากับหมิ่นเกียรติองค์จักรพรรดินีเช่นกัน“เจ้าห้ามทำอะไรองค์หญิงเด็ดขาด ข้าจะรีบไปรีบกลับ”“นี่เจ้าเกิดก่อนข้าไม่ถึงครึ่งเค่อเหตุใดชอบทำตัวเป็นมารดาข้านัก” นางพูดแล้วโบกมือไปมา “รีบไปเถอะ เกะกะลูกตาข้าจริงๆ”กู้ฟางจิงคร้านจะต่อปากต่อคำอีกจึงหมุนตัวเดินจากไป กู้ชิงจื่อมองเงาร่างของพี่สาวฝาแฝดเดินออกไปจนลับตาแล้ว นางจึงวางถ้วยชาลงแล้วเดินกลับไปที่ห้องนอนที่จัดไว้ให้องค์หญิงจือเซี่ย และเป็นไปตามที่คิด หญิงสาวผล็อยหลับไปอีกครา ริมฝีปากเคลือบสีชาดคลี่ยิ้มอ่อนโยนแล้วนั่งลงข้างเตียง นางใช้นิ้วไล้ใบหน้าอ่อนหวานเบาๆ และอ้อยอิ่งที่ริมฝีปากที่เพิ่งดื่มน้ำไปจึงทิ้งหยาดหยดวาวใสที่ริมฝีปาก นางโน้มหน้าลงแล้วยื่นลิ้นเลียริมฝีปากของหญิงสาวเบาๆ กลิ่นหอมหวานเย้ายวนชวนใจเต้นรัววาณิชหญิงไม่เคยรู้สึกเช่นนี้มานานมากแล้ว คนที่ทำให้หัวใจนางเต้นแรงอย่างนี้...คนสุดท้ายนั้นก็น่าจะเกือบสิบปีผ่านมาแล้ว แต่เรื่องที่ผ่านมาแล้วนางล้วนไม่ใส่ใจ ปัจจุบันเท่านั้นที่นางค

‘เซี่ยเอ๋อร์!’ อันจือเซี่ยสะดุ้งเฮือก เสียงทุ้มต่ำที่ได้ยินนั้นแทรกเข้ามากระทบโสตประสาทปลุกจิตใจของนางให้ตื่นขึ้น คล้ายว่าเคยมีใครสักคนเรียกนางเช่นนี้มาก่อน น้ำเสียงที่อ่อนโยนและแฝงความห่วงใยเต็มเปี่ยม หญิงสาวได้สติแล้วกวาดตามองรอบตัว เป็นจังหวะเดียวกับที่ผีเสื้อตัวเรืองแสงตัวหนึ่งโบยบินมาใกล้ กู้ชิงจื่อผละจากร่างงามแล้วย้ายสายตาไปยังผีเสื้อที่บินเข้ามาในห้อง ดวงตาคมหรี่มองแล้วกระตุกยิ้มมุมปากก่อนจะยกมือขึ้นกอดอก “อะไรกัน นี่ใครกล้าส่งเนตรหูเตี๋ยมาในฝันของข้าได้!” “ฝัน?” อันจือเซี่ยเอ่ยคำที่ได้ยิน พลันรู้สึกถึงเสียงที่ไม่รู้ที่มาแต่ดังอยู่ข้างหู ‘เซี่ยเอ๋อร์ ...ตื่น...จงตื่น’ หญิงสาวยกมือขึ้นแตะศีรษะ สตรีผู้นั้นไม่ใช่หลงจู๊กู้ นี่ไม่ใช่ห้องของนาง นี่ไม่ใช่ความจริง ‘เซี่ยเอ๋อร์...ตื่น’ ตื่น... อันจือเซี่ยรู้สึกว่าเสียงนี้และคำพูดนี้ไม่ได้หมายความแค่ให้นางตื่นจากฝัน แต่เหมือนเป็นการปลุกบางสิ่งที่หลับใหลในตัวเองให้ตื่นขึ้น เสียงนั้นช่างคุ้นหูและห่างไกลในเวลาเดียวกัน มื

หลานซีได้ยินความเคลื่อนไหวหน้าประตูห้อง เขายันกายขึ้นนั่งบนเตียง เพราะร่างกายยังไม่ฟื้นจากบาดเจ็บจึงไม่ได้ไปรับองค์หญิงจือเซี่ย ครู่หนึ่งบานประตูจึงเปิดออกพร้อมรอยยิ้มงดงามของหญิงสาวที่เขาเฝ้ารอ “องค์หญิง...” “เรียกนายหญิงสิ” อันจือเซี่ยหัวเราะเสียงใสแล้วสาวเท้าเข้ามานั่งลงริมเตียง นางกวาดตามองชายหนุ่มตรงหน้า ยามนี้เขาปล่อยเส้นผมสีเงินยาวสยายราวเส้นไหมสีเงิน ใบหน้าขาวซีดรวมทั้งริมฝีปากเคยเป็นสีแดงชาดก็ยังไร้สีเลือด นางยกมือขึ้นใช้ปลายนิ้วแตะริมฝีปากที่เคยจุมพิต “เพราะข้าแท้ๆ เจ้าจึงเป็นเช่นนี้” น้ำเสียงและแววตาอาทรนี้ยิ่งทำให้หลานซีปวดใจยิ่งนัก เขายกมือขึ้นกุมมืองามของนางไว้แล้ววางบนหน้าอกตรงตำแหน่งหัวใจของตน มือนางนางอุ่นและเป็นเครื่องยืนยันว่านางอยู่ตรงนี้แล้วจริงๆ “เป็นความผิดของข้าที่ปกป้องนายหญิงได้ไม่ดี” “ข้ารู้เรื่องที่เจ้าถูกเถาวัลย์บ้าบอนั้นทำร้ายแล้ว” อันจือเซี่ยยู่ปากใส่แล้วใช้มืออีกข้างลูบคลำเนื้อตัวของหลานซี “เจ้าเป็นคนของข้า เป็นข้าที่ต้องดูแลเจ้าให้ดี ข้าจะถ่ายปราณรักษาให้เจ้า...”

ได้ยินน้ำเสียงอ่อนหวานปนออดอ้อน จู่หูหมาป่าทั้งสองข้างก็ดีดตั้งขึ้น และหางหมาป่าเป็นพวงสีน้ำตาลนั้นอีก“เอ๊ะ...นี่...” อันจือเซี่ยเบิกตากว้างพร้อมกับริมฝีปากที่ฉีกยิ้มกว้างและยังยื่นมือไปจับหูฟูๆ ของหมาป่าหนุ่ม เฮยหลางยกมือขึ้นจับหูหมาป่าของตน แล้วเอี้ยวมองด้ายหลังเห็นหางที่แกว่งไปมา ไม่ใช่ครั้งแรกที่เห็นหางตัวเอง แต่เป็นครั้งแรกที่เรามีร่างมนุษย์และยังมีทั้งหูและหางหมาป่างอกออกมาเช่นนี้“อ๋า! ทำไมเป็นแบบนี้ไปได้”หลานซีที่นั่งนิ่งอยู่นานก็หลุดหัวเราะพรืดออกมา เรียกสายตาของหญิงสาวและหมาป่าหนุ่มให้หันไปมอง“ขออภัย ข้าไม่ได้จะหัวเราะเยาะเจ้า”“หลายซี ....ข้าไม่รู้เหตุใดข้าเป็นเช่นนี้” เฮยหลางหน้าตาแตกตื่น หากกลายร่างเป็นลูกหมาป่าก็ไม่แปลกอะไร นี่เป็นร่างครึ่งมนุษย์ครึ่งหมาป่า เขาไม่เคยเป็นเช่นนี้เลย“นั้นเพราะ...เจ้าเจอสตรีที่ชอบมาก อื้ม... ชอบมากๆ จนกลายร่างเป็นเช่นนี้”“ยะ...ยัง....อย่างนั้นหรือ...เหมือนว่า...ข้าจะเคยได้ยินคนในเผ่าหมาป่าพูดเหมือนกัน... ถ้า...ถ้าได้เจอตัวเมียที่ชอบมากๆ จะเป็นเช่นนี้”เฮยหลางมีท่าทีเก้อเขินจนใบหน้าแดงก่ำ อันจือเซี่ยเห็นแล้วก็รู้สึกว่าน่ารักน่าเอ็นดู

พ่อบ้านหนุ่มอุ้มร่างอรชรขึ้นจากน้ำ เขาให้นางยืนบนพื้นแล้วถอดเอี๊ยมบังทรางและกางเกงผ้าไหมชั้นในออกจากร่าง จากนั้นจึงหยิบผ้าแห้งมาซับน้ำบนร่างให้อย่างเบามือทั้งที่มือสองข้างนั้นหยาบกร้าน ร่างขาวราวหิมะสั่นน้อยๆ แต่มือสองข้างนั้นยังคงทำงานอย่างประณีตไร้ความหวั่นไหว “อาเซียว...” เสียงหวานเรียกเบาๆ แล้วนางก็ถอนใจเมื่อเสื้อคลุมถูกคว้ามาสวมทับบนร่างนางอย่างรวดเร็ว นางสบตากับเขาแล้วยิ้มน้อยๆ ทำให้ใบหน้างามดูไร้เดียงสา “อาเซียวก็เปลี่ยนเสื้อผ้าซิ ตัวเจ้าเปียกหมดแล้ว” เฟิงเซียวเพียงแค่หมุนตัวเดินไปถอดกางเกงที่เปียกอยู่ออก แม้อันจือเซี่ยจะเคยเรือนร่างของพ่อบ้านมาหลายครั้งแล้ว แต่การเห็นร่างเปลือยด้านหลังที่กำลังก้มตัวหยิบเสื้อผ้าที่เปียกนั้น เฟิงเซียวเงยตัวขึ้นวางเสื้อผ้าเปียกไว้มุมหนึ่งแล้วหยิบเสื้อคลุมมาสวมทับร่างอย่างง่ายๆ เมื่อหันกลับไปก็เห็นดวงตาคู่งามจ้องมองอยู่ นางแลบลิ้นสีชมพูเลียริมฝีปากตนเอง กิริยาที่ทำเหมือนไม่ตั้งใจนี้ทำให้ใบหน้าของเขาแดงเรื่ออย่างห้ามไม่อยู่ แต่กระนั้นเขาก็ฝืนทำเป็นมองไม่เห็นเดินไปอุ้มนางขึ้นไปวางบนเต