จักรพรรดินี สัตว์อสูรทั้งสี่ยอมสยบแทบเท้าท่านแล้ว의 모든 챕터: 챕터 81 - 챕터 90

“ทำไมตระกูลจางต้องการไข่มุกหมื่นปรารถนา” อันจือเซี่ยเอ่ยถามตรงไปตรงมา นางรู้ดีว่าเฟิงเซียวออกจากตำหนักบ่อยๆ เพราะไปสืบเรื่องนี้ เพียงแค่เขายังไม่รายงานให้นางรู้ แต่นางก็ไม่อยากรอคำตอบแล้วทำเหมือนกับว่าตัวเองไม่รู้เรื่องอันใดเลย “กระหม่อมอ่อนด้อยความสามารถ เท่าที่พอสืบได้ก็รู้เพียงแค่ว่าเป็นสิ่งที่มหาเสนาบดีต้องการเป็นอย่างยิ่งพ่ะย่ะค่ะ” “มหาเสนาบดี...บิดาของจือหลินนะหรือ? เจ้าคิดว่าเรื่องนี้เกี่ยวกับจือหลินหรือไม่” “องค์หญิงจือหลินถูกวางให้เป็นว่าที่จักรพรรดินีองค์ต่อไป และหากองค์หญิงจือหลินได้เป็นจริง อำนาจในมือของตระกูลจางจะยิ่งเพิ่มมากขึ้นพ่ะย่ะค่ะ” “เดิมทีตระกูลจางก็แทบครองครึ่งแผ่นดินแคว้นเทียนหลิวอยู่แล้ว” หลานซีเอ่ยแล้วยกน้ำชาขึ้นดื่ม “ตระกูลอวี่ขององค์ชายจือเหยียนคานอำนาจตระกูลจาง องค์จักรพรรดินีซูเจินเลือกสวามีทั้งสองเพื่อคานอำนาจซ้ายขวา แต่สุดท้ายอำนาจทางการทหารคืออำนาจสูงสุดซึ่งองค์จักรพรรดินีคือผู้กุมกองทัพสูงสุงของแคว้น รวมทั้งสัตว์อสูรที่ทำพันธะสัญญา...” อันจือเซี่ยนิ่งไปค

อันจือเซี่ยแทบไม่มีความทรงจำใดๆ เกี่ยวกับบิดาของตนเองเลย แม้เติบโตในวังหลวงแต่แม่นมเป็นผู้เลี้ยงดู นางกับพระมารดาก็ไม่ได้สนิทกันอย่างที่ควรเป็น ยามเห็นจือหลินและจือเหยียนอยู่กับบิดาของตนนั้น หัวใจนางกลวงว่างชอบกล แม้ไม่มีคำสั่งห้าม แต่นางก็ไม่เคยไปเยี่ยมบิดาเลยสักครั้ง นางเริ่มอยากรู้ว่าบิดาของตนเป็นคนเช่นไร ยิ่งเห็นว่าพระมารดาไม่ได้ให้ความสำคัญถึงขั้นไม่พูดถึง ยิ่งทำให้นางอยากรู้ แต่อีกส่วนหนึ่งในใจก็กลัวว่าการเดินทางไปพบครั้งนี้อาจจะไม่ได้ชื่นมื่นสมหวัง เพราะไม่แน่ว่า เป็นบิดาที่ไม่อยากพบนาง เอาเถอะ ขอแค่ได้พบหน้าสักครั้งให้หายค้างคาใจก็พอ ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้นก็ถือเสียว่านางเลือกให้เป็นเช่นนี้เอง เหล่าทหารองครักษ์และบ่าวรับใช้เมื่อรู้ว่านางกลับสัตว์อสูรรวมทั้งพ่อบ้านจะเดินทาง พวกเขาขอติดตามทำตามหน้าที่ แต่อันจือเซี่ยยืนยันที่จะนำคนไปเพียงแค่นี้ โชคดีที่องค์ชายจือเหยียนเปลี่ยนรถม้าคันใหม่มาให้ รถม้าคันนี้กว้างและสะดวกสบายนัก พ่อบ้านเฟิงกับเสวียนอู่ผลัดกันเป็นสารถีบังคับม้า ส่วนนางอยู่ด้านในกับหลานซีและเฮยหลางที่ยังอยู่ในร่างลูกหมาป่า ทั้งหมดเดินทางท

ใครจะลืมชายหนุ่มใบหน้าหล่อเหลาแววตาซุกซนผู้นี้ได้เล่า อันจือเซี่ยมองชายหนุ่มที่สวมอาภรณ์ไหมสีดำทั้งชุด เกล้าผมเรียบง่ายแต่กวานที่รัดผมนั้นทำจากหยกปะการังแดง ติ่งหูข้างซ้ายมีต่างหูเงินเป็นวงแหวนประดับอยู่ ส่วนเข็มขัดนั้นเป็นหยกสีม่วงเมื่ออยู่บนเอวสอบทำให้รูปร่างชายผู้นี้โดดเด่นสะดุดตา “ไม่คิดว่าคุณชายหลงยวี่จะลอบติดตามพวกเรามาถึงที่นี่” หลานซีเอ่ยด้วยใบหน้าเปื้อนยิ้มแต่แววตานั้นแข็งกร้าว หลงยวี่ เหวี่ยงตัวนั่งขอบหน้าต่าง เพราะนั่งบังแสงที่เข้ามาทำให้เห็นสีหน้าไม่ชัดนัก มีเพียงเสียงหัวเราะทุ่มต่ำที่บอกให้รู้ว่าเป็นคนหนุ่มเปี่ยมอารมณ์ขันและมองทุกอย่างเป็นเรื่องสนุก แต่อันจือเซี่ยกลับไม่รู้สึกสนุกนัก นางไม่ได้รังเกียจหรือหวาดระแวงเพียงแค่ไม่ชอบที่อีกฝ่ายแอบติดตามมาเช่นนี้ “เหตุใดเฮยหลางไม่รู้ว่ามีผู้แอบติดตามมา” เสวียนอู่ยกมือขึ้นกอดอกมองอีกฝ่ายอย่างดูแคลน หากเป็นเมื่อก่อน เขาจะเอาแต่ก้มหน้าไม่สบตาผู้ใด แต่เวลานี้ไม่เป็นเช่นนั้นแล้ว “สัตว์อสูรที่มีพลังขั้นสูงสามารถควบคุมกลิ่นอายของตนได้ บางครั้งต่อให้เป็นหมาป่าจมูกดีอย่างเฮยหลางก็ไม่ได้

เพราะเหนื่อยล้ามาทั้งวัน เมื่ออาบน้ำผลัดเปลี่ยนเสื้อผ้าเสร็จ อันจือเซี่ยจึงทิ้งตัวลงนอนโดยมีเฟิงเซียวเข้ามาปรนนิบัติห่มผ้าให้นาง ส่วนเฮยหลางนั้นขดตัวนอนอยู่ปลายเท้าของนาง “วันนี้เหนื่อยมาทั้งวันแล้ว เจ้าก็ควรรีบพักผ่อนเสีย พวกเรายังต้องเดินทางกันอีกหลายวัน” อันจือเซี่ยเอ่ยแล้วอ้าปากหาว ทำให้เฟิงเซียวเห็นแล้วก็อมยิ้มน้อยๆ “ทราบแล้วขอรับ” เฟิงเซียวรับคำสั่งและค้อมเอวลงเล็กน้อยทำให้หญิงสาวยื่นมือไปสัมผัสใบหน้าเขาได้พอดี “ข้าชอบเวลาเจ้ายิ้ม แต่ไม่ชอบเจ้ายิ้มให้สตรีอื่น...จำไว้นะ” เป็นเพราะอันจือเซี่ยง่วงงุนเต็มทีจนดวงตาปรือแทบลืมไม่ขึ้น ทำให้นางไม่เห็นใบหูของพ่อบ้านเฟิงที่แดงจัดเพราะควาเขินอาย มือของนางตกลงข้างตัวอย่างไร้เรี่ยวแรงและเสียงลมหายใจสม่ำเสมอ เฟิงเซียวจึงประคองมือข้างไว้ในผ้าห่มตามเดิม หางตาเห็นแววตาวาววับของเฮยหลางที่ผงกศีรษะจ้องมองเขาอยู่ พ่อบ้านถลึงตาใส่ทำให้หมาป่าน้อยหดคอแล้วหมอบลงตามเดิม “ดูแลนายหญิงให้ดี” ‘รู้แล้วน่า!’ เพราะรู้ว่าพ่อบ้านเฟิงไม่ได้ยินเสียงตนจึงพูดอย่าง

“แล้วคืนนี้จะทำอย่างไร” อันจือเซี่ยสงสารเฮยหลางจับใจ ปกติเห็นร่าเริงสดใสแววตาใสซื่อบริสุทธิ์ แต่ยามนี้ต้องนอนหมดสติในอ่างน้ำเช่นนี้ “นายหญิงไม่ต้องเป็นกังวลไป ปล่อยให้เฮยหลางหลับไปเช่นนี้ ข้าจะคอยเฝ้าเขาเอง จะไม่ให้ไปรบกวนการพักผ่อนของนายหญิงขอรับ” เสวียนอู่เอ่ยขึ้น อย่างน้อยให้เขาเฝ้าเองยังสบายใจเสียกว่า เพราะไม่รู้ว่าเจ้าหมายักษ์นี้จะตื่นขึ้นมาเป็นหมาหิวเมื่อใดกัน “ก็ได้” นางคิดว่าพวกเขาคงมีเรื่องที่ต้องการจัดการกันเองจึงไม่ได้ถามอะไรอีก เฟิงเซียวถือโอกาสนี้ย้ายที่นอนมานอนห้ององค์หญิงจือเซี่ยเพื่อคอยดูแลความปลอดภัยของนาง ในห้องยังมีตั่งปูพรมนุ่มพอได้เอนกายนอนได้ “เฮยหลางจะไม่เป็นอะไรใช่ไหม” นางยังอดเป็นกังวลไม่ได้ “ฝั่งนั้นมีหลานซี เสวียนอู่และหลงยวี่อยู่ คิดว่าคงไม่เหนือบ่ากว่าแรงพวกเขาทั้งสามจะรับมือได้ขอรับ” คืนนี้เฟิงเซียวต้องส่งองค์หญิงเข้านอนเป็นครั้งที่สอง หญิงสาวเอนกายลงนอนแล้ว แต่นิ้วเรียวงามดึงชายแขนเสื้อของเขาไว้ “นายหญิง?” “นอนเป็นเพื่อนข้าได้ไหม?” “.....”