All Chapters of จักรพรรดินี สัตว์อสูรทั้งสี่ยอมสยบแทบเท้าท่านแล้ว: Chapter 71 - Chapter 80

เวลาผ่านไปหนึ่งชั่วยาม หญิงสาวในชุดแพรเฟยอวี๋ซึ่งเป็นเครื่องแบบขุนนางองครักษ์เสื้อแพร จุดเด่นคืออาวุธประจำกาย ‘ดาบซิ่วชุน’ ก้าวเท้ามาหยุดเบื้องหน้าองค์ชายจือเหยียนที่คุกเข่าอยู่ แค่เห็นชายเสื้อก็ทำให้จือเหยียนรู้ทันทีว่าเป็นผู้ใด หญิงสาวเห็นว่าอีกฝ่ายยังก้มหน้าอยู่จึงเป็นค่อยๆ นั่งลงบนส้นเท้าเบื้องหน้าองค์ชายผู้เย่อหยิ่ง จางซานหลางเอียงใบหน้าเล็กน้อยสบตากับดวงตาสงบนิ่งคู่นั้นก่อนเอ่ยเสียงเรียบร้อยออกมา “ครบหนึ่งชั่วยามแล้ว องค์ชายจือเหยียนไม่รู้เวลาหรืออยากใช้แผนทรมานตนเองให้ผู้อื่นเห็นใจ” “ข้าหาได้มีความคิดเช่นนั้นไม่” “หากเป็นเช่นนั้นก็ควรลุกขึ้นได้แล้ว หรือว่า...” นางลากเสียงแล้วยื่นริมฝีปากไปพ่นลมหายใจอุ่นริมใบหูของชายหนุ่ม “..ลุก-ไม่-ขึ้น..” แววตาคู่นั้นตวัดตาจ้องมองราวกับจะท้ารบอีกฝ่าย จางซานหลานยิ้มมุมปากแล้วลุกขึ้นยืนจากนั้นก็ยื่นมือออกไปสองข้างให้คนที่นั่งคุกเข่าที่ลังเลครู่หนึ่งก่อนยื่นมือไปจับเพื่อพยุงตัวลุกขึ้นยืน ขาของเขาสั่นน้อยๆ อาการชาหนึบจนต้องกัดฟันไม่ส่งเสียงร้องโอดครวญออกมา “อยากนั่งเกี้ยวกลับตำหนักหร

จักรพรรดินี ตอนที่ 74 “องค์หญิงคิดให้ดีก่อนพ่ะย่ะค่ะ” เฟิงเซียวเตือน “การประสานกระบี่คือการเป็นหนึ่งเดียวกับกระบี่เมื่อประสานกระบี่แล้วไม่อาจยกเลิกได้ ไม่เหมือนการทำพันธะสัญญา..” อันจือเซี่ยนิ่งไปเล็กน้อยแล้วยิ้มกว้าง “ข้าคิดว่าสิ่งที่บิดาส่งมาให้ล้วนผ่านการคิดและกลั่นกรองอย่างดีแล้ว ข้าเชื่อใจบิดาของข้า” เฟิงเซียวทำได้เพียงยอมรับการตัดสินใจขององค์หญิง หลายซีเห็นดังนั้นจึงเอ่ยขึ้น “หลั่งโลหิตลงบนกระบี่คือวิธีผสานกระบี่กับผู้เป็นนายพ่ะย่ะค่ะ” “ต้องใช้เลือดเลยหรือ?” อันจือเซี่ยกลืนน้ำลาย ก็นางกลัวเจ็บนี่นะ นางมองกระบี่ไม้ท้อแล้วหันไปทางเสวียนอู่ “เจ้าพกมีดสั้นติดตัวอยู่ใช่ไหม” “เอ่อ...ขอรับ” “ข้าขอยืมหน่อย” นางสั่ง นางไม่ได้กลัวกระบี่ไม้ท้อแต่นางกลัวที่จะ... “ส่งมาให้ข้า” หลานซีพูดขึ้นแล้วยื่นมือไปรับมีดสั้นจากเสวียนอู่ เขาชักมีดออกจากฝักแล้วใช้ลูบคมเบาๆ พบว่าสะอาดและพร้อมใช้งาน “องค์หญิงส่งมือซ้ายมาพ่ะย่ะค่ะ” เอาล่ะ อันจือเซี่ยยอมรับว่านางกลัวของมีคม กลัวเลือด นางจึงยื่นมือซ

“ข้าเข้าใจแล้ว” อันจือเซี่ยเอ่ยขึ้นแล้วลอบพรูลมหายใจออกทางปาก หลานซีเพียงแค่ ‘สอน’ และนางก็ไม่ควรคิดเป็นอื่น สิ่งที่เขาตักเตือนก็ถูกต้องแล้ว นางยกมือขึ้นทาบอกกดตำแหน่งหัวใจรับรู้ได้ถึงจังหวะหัวใจที่เต้นอยู่ “เป็นเช่นนี้เอง” “องค์หญิงเป็นคนเฉลียวฉลาดได้รับการชี้แหนะเพียงเล็กน้อยก็เข้าใจได้โดยง่าย” “นั้นเป็นเพราะหลานซีแนะนำได้อย่างดีทำให้ข้าเข้าใจได้รวดเร็วขึ้น” ชายหนุ่มเพียงยิ้มน้อยๆ เมื่อองค์หญิงออกปากจะฝึกปราณ เขาและเฮยหลางจึงแยกออกไป เหลือเพียงนางกับเสวียนอู่ที่คอยดูแลองค์หญิง เฟิงเซียวไม่ชอบความรู้สึกของตนเองที่ขุ่นเคืองใจระคนน้อยใจที่เห็นองค์หญิงให้ความสำคัญกับผู้อื่น มีเพียงการทำงานเท่านั้นที่จะทำให้เขาลืมเรื่องเหล่านี้ และการทำตัวยุ่งวุ่นวนทั้งวันทำให้เขาไม่ได้พบหน้าองค์หญิงและยังต้องออกไปสืบข่าวบางเรื่องด้วยตนเอง แต่ยามนี้องค์หญิงมีบุรุษรูปงามคอยเอาอกเอาใจร่ายล้อม แม้เขาไม่อยู่นางก็คงไม่รู้เลยกระมัง ในห้องเล็กของเขาดับเทียนแล้ว แม้ทิ้งกายลงนอนแต่ดวงตายังเบิกโพลงอยู่ เขาควรหลับได้แล้วแต่เห

“องค์หญิง อนุญาตหรือไม่...” น้ำเสียงเว้าวอนฟังแล้วชวนให้คนฟังนึกเอ็นดู อันจือเซี่ยยื่นมือไปลูบใบหน้าของเสวียนอู่ โดยปกติคนผู้นี้มีแววตาเจ้าเล่ห์ ชอบใช้รอยยิ้มล่อลวงผู้อื่น แต่นางรู้ว่ายามอยู่ต่อหน้านาง เขาเปิดเผยความจริงในใจเป็นที่สุด เช่นยามนี้ที่นางเห็นความปรารถนาที่ซื่อตรงในแววตาของเขา “อื้อ...” หญิงสาวขานรับอย่างเขินอาย ไม่ใช่แค่เสวียนอู่ที่เผยความจริงใจ เป็นตัวนางเองที่เปิดเผยความต้องการของตัวเองด้วย แม้เสียงตอบรับแผ่วเบาแต่ก้องดังในโสตประสาทของเสวียนอู่ หัวใจของเขาเต้นรัวทั้งตื่นเต้นและดีใจ เขาเปลื้องเสื้อผ้าตนเองอย่างรวดเร็วทว่าเมื่อตั้งใจโยนเสื้อผ้าลงข้างเตียงก็สะดุ้งโหยงกับเงาร่างของพ่อบ้านที่ยังยืนกอดอกอยู่ “พ่อบ้านเฟิง ท่าน...จะยืนอยู่เช่นนี้หรือ?” “ข้าแค่เป็นห่วงองค์หญิง” “จนป่านนี้แล้ว พ่อบ้านเฟิงยังไม่เชื่อใจอีกหรือ?” สีหน้าเสวียนอู่เต็มไปด้วยความน้อยใจ ครั้งนี้เขาไม่ได้แสร้งทำจริงๆ “ข้ารู้ว่าเจตนาที่ข้าเข้ามาที่นี่ไม่ดีนัก แต่เมื่อได้อยู่ใกล้ชิดองค์หญิงที่มีเมตตา ใจของข้าก็ยอมสวามิภักดิ์ต่อองค์ห

อันจือเซี่ยกลับจากลานฝึกซ้อมในตอนเช้าแล้วกลับไปอาบน้ำผลัดเปลี่ยนเสื้อผ้า มือขวาถือกระบี่เยว่เถาติดมือด้วย นางพยายามฝึกกระบี่ให้คุ้นชิน แม้เป็นกระบี่ไม้ท้อ แต่นางเชื่อว่ายามมีภัยกระบี่นี้จะช่วยชีวิตนางได้ ยามที่กระบี่อยู่ในมือก็รับรู้รับได้ถึงแรงสั่นสะเทือนน้อยๆ ราวกับว่ากระบี่นี้มีชีวิต หญิงสาวเดินออกมาก็พบหลานซีอุ้มเฮยหลางอยู่ เจ้าหมาป่าตัวน้อยกระดิกหูและผงกศีรษะขึ้น แววตาวาววับจ้องมองมาทางนาง อันจือเซี่ยเห็นดังนั้นจึงยื่นมือออกไป เพียงแค่นั้นเฮยหลางก็กระโจนเข้าสู่อ้อมกอดของนางอย่างเชื่อฟัง ทำให้หลานซีอมยิ้มน้อยๆ ทว่าเมื่อเห็นเสวียนอู่เดินตามหลังมา ดวงตาเขาก็หรี่ลงเล็กน้อย หลานซีรับรู้ได้ถึงการเปลี่ยนแปลงของเสวียนอู่และองค์หญิงจือเซี่ย เขาเลิกคิ้วเล็กน้อยเมื่อเห็นทั้งสองคนแต่ไม่เอ่ยสิ่งใด ในฐานะสัตว์อสูรจะสามารถสัมผัสได้ว่าสัตว์อสูรตนทำพันธะสัญญาแล้ว บุรุษผู้มีเส้นผมสีเงินก้มศีรษะลงเล็กน้อยแล้วเงยขึ้นจากนั้นจึงเอ่ยวาจา “ยินดีกับองค์หญิงจือเซี่ยที่ได้ทำพันธะกับสัตวอสูรแล้วพ่ะย่ะค่ะ” “อื้ม!” นางแค่พยักหน้ารับด้วยรอยยิ้ม นางกอดเฮยหลางที่ดูยังไงก็เหมือนไซบ