All Chapters of จักรพรรดินี สัตว์อสูรทั้งสี่ยอมสยบแทบเท้าท่านแล้ว: Chapter 121 - Chapter 130

“ต่อไปนี้ข้าจะใส่ใจอาเซียวให้มากขึ้น ข้าสัญญา” ชายหนุ่มเงยหน้าขึ้นสบตากับดวงตาคู่งามที่เปี่ยมด้วยความจริงใจ สามปีที่ผ่านมา เขาไม่เคยเห็นนางมองเขาเช่นนี้ ทุกอย่างมันเริ่มเปลี่ยนแปลงมาตั้งแต่เวลานั้น...ซึ่งบางครั้งเขาก็เผลอคิดว่านางไม่ใช่.. คนเดียวกับที่ตนรู้จักรับใช้ แต่เหนือนสิ่งอื่นใด สิ่งที่เป็นอยู่ในตอนนี้ต่างหากที่มีความหมายกับเขา จากนั้นเขาจึงไม่ได้คิดหาคำตอบของการเปลี่ยนแปลงนี้ เพราะเขาชอบ..ที่นางเป็นเช่นนี้ ไม่ว่าอะไรก็ตามที่ทำให้นางเป็นเช่นนี้ ล้วนเป็นเรื่องดียิ่งแล้ว หรือต่อให้เป็นปีศาจจำแลงสิงสู่ เขาก็ยอมศิโรราบแทบเท้านาง “แล้ว...ตอนนั้นเจ้ารู้ได้อย่างไรว่านายอำเภออันชิงทำเรื่องเลวร้ายนี้” “ต้องย้อนไปก่อนหน้านั้นสองปี” เฟิงเซียวหลับตาลงทบทวนความทรงจำก่อนจะเอ่ยต่อ “เกิดภัยแล้งในเมืองอันชิงยาวนานถึงสองปี บิดามารดาของข้าเป็นอาจารย์สอนหนังสือเด็กๆ ที่ยากจนได้อ่านออกเขียนได้ ส่วนตัวข้านั้นก็อยู่ก็เพิ่งเป็นผู้ช่วยเสมียนได้สองเดือน ยังไม่รู้อะไรมากนัก และด้วยมีมารดาและบิดาที่มีปณิธานให้ความรู้อบรมสั่งสอนเด็กๆ เก็บค่าเล

เสวียนอู่ยอมรับอย่างเต็มใจเลยว่า การมีนายหญิงคือองค์หญิงจือเซี่ยคือเรื่องดีที่สุดในชีวิตของเขา เพิ่งจะได้ลิ้มรสความสุขจากคำว่า ‘ครอบครัว’ ก็จะต้องย้ายไปนอนคุกหลวงหรือไร“ข้าไม่แน่ใจนัก” หลานซีดึงมือของเสวียนอู่ออกได้แล้วจึงพูดต่อ “ปีศาจบางตนสิงสู่ร่างมนุษย์ ครองครองและควบคุมจิตใจให้ทำตามที่ต้องการได้ขอรับ”“เรื่องนี้...สกุลจางบงการหรือ?”นางเริ่มเป็นกังวล หากเป็นเช่นนั้นจริงก็เกรงว่าองค์ชายจือเหยียนจะตกที่นั่งลำบาก แม้นางไม่ได้สนิทสนมกันมากนักแต่หลายครั้งที่องค์ชายจือเหยียนออกหน้าช่วยเหลือ หรือว่าเขาต้องการสนับสนุนนาง เพราะตระกูลอวี่ไม่มีสตรีมาชิงตำแหน่งจักรพรรดินีนี้“อีกประเดี๋ยวก็ถึงแล้วนะ” เฮยหลางหันหลังส่งเสียงบอก ตอนนี้เขาทำหน้าที่สารถีนั่งอยู่ข้างกับพ่อบ้านเฟิงที่คอยบอกทาง ข้อมูลที่เฟิงเซียวรู้นั้นก็ตั้งแต่ตอนที่เขาถูกขายเป็นทาส จึงไม่แน่ชัดว่าหลุมศพบิดามารดาอยู่ที่ใด เรื่องที่สนทนาในรถม้านั้น ทั้งสองก็ได้ยินชัดเจนดี ต่อให้เสวียนอู่ปิดปากหลานซีก็เถอะ แต่เฟิงเซียวก็คิดตรงกับที่องค์หญิงจือเซี่ยกล่าวมา แม้รอบกายมีองครักษ์ลับของผู้บัญชาการจางอยู่ แต่ก็คงไม่มีใครกล้าลงมือทำอะไ

“เรื่องแต่งงานนั้น ข้าไม่คิด...” “ข้าไม่ถือสาที่เจ้าเป็นทาสมาก่อน หรือว่าต้องไถ่ตัวเจ้าออกมาจากนายหญิงผู้นั้น” ไฉ่หงเบ้ปากใส่ “เจ้าลาของข้าอยู่ทางนี้” เฟิงเซียวมองไปตามนิ้วเรียวที่ชี้บอกทาง ลาเทียมเกวียนตัวหนึ่งถูกผูกไว้ที่ใต้ต้นไม้ใหญ่ เขาเห็นแล้วก็อดอมยิ้มไม่ได้ “นี่เจ้ายังใช้เจ้าลาตัวนี้อีกรึ” “มันก็ไม่ได้แก่ขนาดใช้งานไม่ได้แล้วนี่” ไฉ่หงหัวเราะร่า “อาเซียวยังจำได้ไหม ครั้งนั้นข้าเอาผ้าที่ทอเสร็จแล้วไปส่งที่ร้านผ้า เจ้าลาของข้ามันงอแง เจ้ายังแอบเอาน้ำตาลก้อนให้มันกินอยู่เลย” ชายหนุ่มได้แต่ยิ้มบางๆ แล้วช่วยนางขึ้นไปนั่งบนเกวียนจากนั้นตนจึงจูงลาเดินลงไปถนนเส้นเล็กๆ เพื่อกลับไปส่งนางที่บ้าน เขายังคงจำเส้นทางเดิมที่คุ้นเคยได้อยู่แม้หลายสิ่งหลายอย่างจะเปลี่ยนไป รวมทั้งบ้านของเขาที่อยู่ใกล้กับบ้านของไฉ่หง เท้าทั้งสองไม่อาจขยับไปได้เมื่อมาถึงบ้านที่ตนถือกำเนิดซึ่งยามนี้ทรุดโทรมไม่ต่างจากบ้านร้าง “ตั้งแต่บิดามารดาของเจ้าจากไป ที่นี่ก็ไม่มีใครกล้าเข้ามา มารดาข้าเองก็ไม่อยากให้มายุ่งกับเรื่องของเจ้า...ข้

เพียงขยับปลายนิ้วเล็กน้อย เก้าอี้ที่ล้มนอนตะแคงอยู่ก็ลอยขึ้นมาตั้งตรงให้หญิงสาวได้หย่อนตัวลงนั่ง อันจือเซี่ยไม่ได้ปล่อยปะละเลยการฝึกฝนตนเอง และด้วยการชี้แนะจากหลานซีทำให้นางสามารถกำหนดปราณในกาย ควบคุมและใช้งานได้ราวกับเป็นส่วนหนึ่งของกายนี้ รวมทั้งการได้ทำพันธะสัญญากับสัตว์อสูรทั้งสามก็ยิ่งเพิ่มระดับปราณมากยิ่งขึ้น กระบี่ไม้ท้อในมือสั่นน้อยๆ เหมือนประท้วงว่าตนเองยังต้องการแสดงฝีมือมากกว่านี้ นางยิ้มเอ็นดูกระบี่ในมือแล้วใช้มืออีกข้างตบเบาๆ เหมือนปลอบโยนเพื่อนสนิท “ที่นี่มีมังกรฟ้า,เจียวหลง,และยังหมาป่าอีก ให้พวกเขาได้จัดการเรื่องนี้เถิด” หลานซีและหลงยวี่ยืนขนาบข้างหญิงสาวที่นั่งอยู่บนเก้าอี้ เฮยหลางขู่คำรามแล้วกระโจนมาเบื้องหน้าของหญิงสาว ยามนี้ร่างหมาป่าของเขาใหญ่โตกว่าเดิม ปีศาจแมงมุมซ่อนตัวในเงามืด “ตอบคำถามของข้าดีๆ แล้วข้าจะเมตตาไว้ชีวิตเจ้า” อันจือเซี่ยได้ยินเพียงเสียงลมหายใจฟืดฟาด นางสรุปเอาเองว่าอีกฝ่ายคงยินดีตอบคำถามนางแต่ปีศาจแมงมุมทำท่าทางจะกระโจนหนีไปอีกด้าน เฮยหลางจึงพุ่งใส่อย่างรวดเร็ว อันจือเซี่ยเ

อันจือเซี่ยยิ้มอ่อน กลิ่นชะมดเช็ดมีไว้เผื่อการใดนั้นนางย่อมรู้ดี แต่นางกลับไม่นึกชื่นชมกู้ชิงจื่อทั้งที่มีใบหน้าเดียวกับกู้ฟางจิง ใบหน้าและรูปร่างลักษณะเดียวกันแทบทุกประการ แต่นิสัยใจคอแตกต่างกันยิ่งนัก นางชื่นชมกู้ฟางจิงจากใจแต่กับกู้ชิงจื่อนั้น นางรู้สึกว่าคนผู้นี้ไว้ใจไม่ได้ กู้ชิงจื่อแม้พูดเช่นนั้นแต่กลับไม่นึกเคืองโกรธองค์หญิงจือเซี่ย การแสดงความรู้สึกตรงไปตรงมานี้ยิ่งทำให้นางหลงรักสตรีเบื้องหน้าเพิ่มขึ้นไปอีก ความหลงใหลนี้ฉายชัดในแววตา ชัดเจนจนหลานซีขยับเท้าเข้ามายืนขวางสายตาของกู้ชิงจื่อที่จ้องมององค์หญิงจือเซี่ย “วาณิชกู้มาที่นี่ด้วยเรื่องใดรึ” หลานซีเอ่ยด้วยใบหน้าระบายยิ้มน้อยๆ แต่แววตาแข็งกร้าว “องค์หญิงใช้ปราณรักษาสมานกระดูกให้กลับมาเป็นปกติ ย่อมต้องสูญพลังชีวิตไปไม่น้อย หม่อมฉันจึงนำไก่ดำตุ๋นเครื่องยาสำหรับบำรุงร่างกายมาให้เพคะ” “อยู่ที่นี่ไม่ต้องเรียกข้าว่าองค์หญิง” อันจือเซี่ยกล่าวย้ำ “ขอบคุณน้ำใจของวาณิชกู้มาก” หลานซีส่งสายตาไปยังเฮยหลาง หมาป่าหนุ่มจึงยื่นมือไปรับชามไก่ตุ๋นมาวางไว้บนโต๊ะ กู้ชิงจื่อหน้า