All Chapters of จักรพรรดินี สัตว์อสูรทั้งสี่ยอมสยบแทบเท้าท่านแล้ว: Chapter 61 - Chapter 70

เสวียนอู่เป็นห่วงร่างกายขององค์หญิง นางยังไม่ได้กินอะไรตั้งแต่เมื่อวานและมื้อเช้าและนอนกลางวันนานเกินไป อย่างไรก็ต้องปลุกขึ้นมากินอะไรเสียหน่อย เขาเข้าไปในห้องย่างเท้าอย่างแผ่วเบา ในห้องสว่างด้วยแสงกลางวัน กลิ่นกำยานในห้องกลบกลิ่นคาวใคร่ในห้องนี้ มุมปากของอีกาหนุ่มยกยิ้ม แม้ไม่ได้ชื่นชอบพ่อบ้านเฟิงนัก และนี่ไม่ได้เรียกว่าการ ‘แบ่งปัน’ แต่เป็นการเคารพพื้นที่ของกันและกัน เพื่อการอยู่ร่วมกันอย่างสงบสุขและสันติ ทว่ารอยยิ้มของเขาแข็งค้างไปทันทีที่เห็นว่าองค์หญิงจือเซี่ยนอนหนุนแผ่นอกของบุรุษผู้หนึ่ง คนผู้นั้นมีเส้นผมสีน้ำตาลเข้ม และผิวกายสีทองแดงนั้น ซ้ำยังนอนเปลือยท่อนบนส่วนท่อนล่างนั้นมีผ้าห่มคลุมอย่างหมิ่นเหม่ “ผู้บุกรุก!” เสียงของเสวียนอู่ทำให้อันจือเซี่ยลืมตาโพลงขึ้นมาทันที นางรีบยันกายขึ้นนั่งหันซ้ายหันขวาอย่างงุนงงและงัวเงีย ทว่านางรู้สึกว่าฝ่ามือสัมผัสบางสิ่งอยู่จึงก้มมองก็พบว่า มือของนางยันอยู่บนหน้าท้องของบุรุษผู้หนึ่ง หญิงสาวอ้าปากค้าง ตอนที่นางหลับไปนั้น นางนอนกอดเจ้าหมาป่าตัวนอนอยู่นี่น่า... เสียงของเสวียนอู่ปลุก

นับว่าองค์ชายจือเหยียนทำตามที่ได้พูดไว้จริงๆ นอกจากบ่าวรับใช้และทหารองครักษ์ที่เพิ่มขึ้น รวมทั้งอาภรณ์ชุดใหม่สำหรับจือเซี่ยและ เอ่อ...ผู้ชายของนาง เฟิงเซียว เสวียนอู่ หลานซี รูปร่างส่วนสูงพอๆกัน จึงไม่มีปัญหาเรื่องเสื้อผ้าที่สวมใส่ เว้นเพียงเฮยหลางที่ร่างกายกำยำด้วยมัดกล้าม ทำให้อันจือเซี่ยลงมือเลาะเสื้อผ้าที่ถูกส่งมาให้ด้วยตนเอง ทำให้เสื้อและกางเกงพอดีตัว สีหน้าของเฮยหลางที่ตื้นตันใจนั้นชัดเจนจนเสวียนอู่เบ้ปากใส่ แม้มีเวลาเพียงสองวันในการเตรียมการแสดง แต่ด้วยทักษะของอันจือเซี่ยที่เคยเรียนนาฏศิลป์จีนช่วงเรียนมัธยม ได้เข้าชั้นเรียนระบำคลาสสิก (Classical Dance) เป็นการรำในราชสำนักที่เน้นท่วงท่าอันประณีตงดงาม อ่อนช้อย และควบคุมการเคลื่อนไหวของร่างกายอย่างแม่นยำ ซึ่งโดยพื้นฐานแล้ว พัฒนามาจากการร่ายรำเพื่อปัดเป่าความชั่วร้ายและเฉลิมฉลองในสมัยโบราณ เพียงได้รับการชี้แนะจากเสวียนอู่ นางก็ทำได้ไม่ยากนัก แม้แต่เฟิงเซียวยังประหลาดใจ หรือเพราะนางฝึกปราณจึงเหมือนว่าการเคลื่อนไหวของร่างกายมีความสมดุลมากยิ่งขึ้น เขาไม่อาจคาดหวัง ขอแค่นางไม่ทำตนเองให้อับอายก็พอ แต่ผ

จักรพรรดินีซูเจินสวมอาภรณ์สีทองอร่ามร่ายบทสรรเสริญเทพแห่งไฟ เมื่อเสร็จสิ้นนางจึงปรายตามองไปโดยรอบปะรำพิธี สวามีทั้งสองนั่งอยู่ในตำแหน่งขวามือของนาง จือเหยียนบุตรชายคนโตหล่อเหลางามสง่า แม้เสียดายที่บุตรคนแรกเป็นชายแค่ก็ไม่แย่นักเพราะจือเหยียนมากความสามารถ ซ้ำตระกูลอวี้ยังให้การสนับสนุนนางเป็นอย่างดี รวมทั้งตระกูลจางที่มีอำนาจไม่น้อย แต่กระนั้นนางก็วางใจเพราะจือหลินเป็นบุตรสาวที่เป็นงานเป็นการมากที่สุด และเป็นคนที่นางฝากความหวังให้สืบทอดตำแหน่งจักรพรรดินีแห่งแคว้นเทียนหลิวคนต่อไป สายตาของนางอดทอดมองไปยังจือเซี่ยไม่ได้ นางเป็นบุตรสาวของนางกับบัณฑิตธรรมดาผู้หนึ่ง ช่วงเวลาที่แสนหวานล้ำนั้นเหมือนภาพฝัน เมื่อลืมตาตื่นก็ต้องยอมรับความเป็นจริง ตำแหน่งของสวามีคนที่สองของนางนั้นจึงว่างเปล่าเช่นนี้มาหลายปี จือเซี่ยได้เค้าโครงใบหน้าของบิดามาไม่น้อย มีแววตาเฉลียวฉลาดทว่าขาดความมั่นใจ และตระกูลของผู้เป็นสามีนั้นก็เป็นเพียงสามัญชนยากไร้เท่านั้น นางทำได้แค่มอบตำแหน่งเล็กๆ ให้คนผู้นั้นประจำอยู่ต่างเมืองอันแสนไกล จะได้ไม่รกหูรกตา ตอกย้ำความผิดพลาดของนาง จักรพร

เสียงฮือฮาตื่นตะลึงดังขึ้น รำกระบี่เกล็ดน้ำแข็งน้ำว่ายอดเยี่ยมแล้ว ทว่าระบำโคมไฟดอกบัวเพลิงนี่ก็สะกดสายตาจนไม่กล้ากะพริบตา เสียงกลองหยุดลงพร้อมการแสดงขององค์หญิงจือเซี่ยที่ได้ฉายาว่าเป็นองค์หญิงตัวตลก แต่บัดนี้ไม่มีใครส่งเสียงหัวเราะกับการแสดงของนาง อันจือเซี่ยยืนหอบหายใจครู่หนึ่ง นางทำใจไว้แล้วว่าไม่มีเสียงปรบมือหรือเสียงแสดงความชื่นชม คนที่เคยล้มเหลวมานับครั้งไม่ถ้วนอย่างนาง แค่นี้ไม่ได้สร้างบาดแผลใดๆ ในใจได้เลยสักนิด คิดมาคิดไปการล้มเหลวก็ไม่ได้แย่ แต่มันกลับกลายเป็นเกราะป้องกันจิตใจให้กล้าแกร่งได้อีกด้วย ทว่าในที่สุดก็มีเสียงปรบมือให้นาง หญิงสาวหันไปมองตามทิศทางของเสียงก็พบว่าเป็นองค์ชายจือเหยียน นางผงกศีรษะขอบคุณแล้วเดินลงจากเวทีโดยมีเฮยหลางยื่นมือไปจับเอวคอดกิ่วแล้วยกลงจากเวทีอย่างง่ายดาย เขายิ้มจนแก้มบุ๋มและยังเห็นเขี้ยวน่ารักๆ นั้นอีกด้วย ฮื้อออออ ใจละลายแล้ว “องค์หญิงยอดเยี่ยมเลย” “ขอบใจนะ” อันจือเซี่ยยิ้มเขิน เมื่อยืนได้มั่นคงแล้วเฮยหลางจึงปล่อยมือแล้วหันไปรอรับหลายซีที่ค่อยๆ ก้าวลงบันไดด้วยท่าทีสง่างามจนเสวียนอ

หลานซีนั่งมองถ้วยชาอันเย็นชืด เขาควรกังวลหรือไม่นั้น... เป็นเรื่องที่ยากเกินคาดเดา หากจะกล่าวว่าไม่แปลกใจที่เห็นหลงยวี่ แต่ไม่คิดว่าหลงหวี่ก็สนใจองค์หญิงจือเซี่ยเช่นกัน “เปลี่ยนน้ำชาดีหรือไม่” บุรุษผู้มีเส้นผมสีเงินเงยหน้าขึ้นก็พบพ่อบ้านเฟิงผู้มีใบหน้าราบเรียบเหมือนถูกฉาบด้วยน้ำแข็ง เขาแย้มยิ้มน้อยๆ แล้วพยักหน้ารับ พ่อบ้านหนุ่มจึงเปลี่ยนน้ำชาให้ใหม่ ทว่าเมื่อกลับรินน้ำชาสองถ้วยแล้วนั่งลงเบื้องหน้าเขา “มาถึงขั้นนี้แล้ว เจ้าก็แสดงความจริงใจและความชัดเจนเถอะ ข้าก็ไม่อยากเสียเวลานั่งเดาว่าเจ้าต้องการสิ่งใดกันแน่” “พ่อบ้านเฟิงได้ถามประโยคนี้กับเสวียนอู่หรือไม่” หลานซียังคงยิ้มแล้วยกชาขึ้นจิบ “เสวียนอู่เป็นอีกามากเล่ห์ แต่ความต้องการของเขานั้นตรงไปตรงมาและชัดเจนยิ่ง ,เฮยหลางนั้นคงตัดสินใจตามเจ้าทุกอย่าง เจ้าแสดงเจตจำนงชัดเจนว่าต้องการทำพันธะสัญญา ทั้งที่ตนเองก็มีฐานะไม่ธรรมดาในเผ่าเจียวหลง” มังกรน้ำหรี่ตามองคนตรงหน้า มุมปากยังคงยกยิ้มทว่าแววตามีแววเอาชนะ “ไม่ปิดบังพ่อบ้าน เดิมทีข้าก็คิดว่าองค