หยกโลหิตพลิกชะตา의 모든 챕터: 챕터 61 - 챕터 70

สองวันต่อมาจวนตระกูลเมิ่งต้องต้อนรับแขกจำนวนหลายสิบคนที่เดินทางมาจากเมืองติ้ง เมิ่งเถียนซีไม่ได้ติดตามบิดามารดาพี่ชายทั้งสองคนและพี่สาวรวมไปถึงอนุหลินเดินทางไปต้อนรับท่านตาและท่านยายที่หน้าประตูเมืองหลวงทางทิศใต้ด้วย แต่นางเดินออกมายืนรอต้อนรับแขกที่หน้าประตูจวนตระกูลเมิ่งแทนท่านผู้เฒ่าตระกูลสวีเคยเป็นถึงอดีตไท่ฟู่ของฮ่องเต้หยางตี๋ตั้งแต่สมัยพระองค์ยังทรงเป็นองค์ชายเก้า เมื่อฮ่องเต้หยางตี๋ได้ขึ้นนั่งครองบัลลังก์แล้วจะทรงแต่งตั้งให้ท่านผู้เฒ่าตระกูลสวีรับตำแหน่งท่านราชครูอย่างที่ควรจะเป็นแต่ทว่าท่านผู้เฒ่าตระกูลสวีกลับกล่าวอ้างว่าตนเองแก่ชราลงมากแล้วไม่อาจจะอดทนต่ออากาศหนาวเย็นของเมืองหลวงได้ตลอดทั้งปี จึงเอ่ยขอทูลลาจากฮ่องเต้หยางตี๋เพื่อพาฮูหยินผู้เฒ่าตระกูลสวีรวมไปถึงทุกคนในครอบครัวตระกูลสวีเดินทางออกจากเมืองหลวง แล้วย้ายไปอาศัยอยู่ที่เมืองติ้งซึ่งอยู่ทางทิศใต้ของเมืองหลวงแทนหลังจากนั้นท่านผู้เฒ่าตระกูลสวีได้สั่งให้บุตรหลานของตระกูลสวีย้ายไปลงหลักปักฐานอยู่ที่เมืองติ้งหมดทุกคน ในเมืองหลวงเหลือเพียงแค่บุตรสาวคนโตสวีเยี่ยนหลันที่แต่งงานออกเรือนไปกับแม่ทัพตระกูลเมิ่งแล้ว จึงต้องรั้งอ

เมิ่งเถียนซีได้รับความสนใจจากคนตระกูลสวีเป็นอย่างมาก เพราะทุกคนล้วนแต่มองเห็นความเปลี่ยนแปลงของเด็กสาวได้อย่างชัดเจน แม้แต่ท่านผู้เฒ่าตระกูลสวียังอดที่จะเอ่ยปากถามบุตรสาวของตนเองไม่ได้ ว่าทำไมหลานสาวตระกูลเมิ่งของตนจึงดูเปลี่ยนไปมากขนาดนี้“ท่านพ่อไม่ต้องกังวลใจเจ้าค่ะ ในช่วงเวลาเกือบสองเดือนที่ซีเอ๋อร์เดินทางมาพักอาศัยอยู่จวนตระกูลเมิ่ง ลูกได้รบกวนให้ซุนมามาคอยช่วยอบรมมารยาทขัดเกลานิสัยของนางอย่างเร่งด่วนและลูกยังได้จัดการเปลี่ยนคนดูแลซีเอ๋อร์ใหม่ทั้งหมด อีกทั้งยังได้ท่านหมออู๋จากจวนซานอ๋องมาช่วยปรับเปลี่ยนยาให้แก่ซีเอ๋อร์ ในยามนี้ซีเอ๋อร์จึงมีสุขภาพร่างกายแข็งแรงและมีบุคลิกภาพเปลี่ยนไปมากแบบนี้เจ้าค่ะ”สวีเยี่ยนหลันเอ่ยอธิบายกับท่านผู้เฒ่าตระกูลเมิ่งด้วยสีหน้าเปื้อนยิ้ม เพราะในยามนี้ท่านผู้เฒ่าตระกูลสวีและนางกำลังนั่งสนทนากันอยู่ในห้องโถงรับแขกที่เรือนหลักของจวนตระกูลเมิ่ง ท่ามกลางสายตาอยากรู้อยากเห็นของคนมากมาย นางจึงไม่อยากเล่าเรื่องที่บุตรสาวถูกโจรภูเขาลอบโจมตีจนป่วยหนักเกือบสิ้นใจ เมื่อฟื้นคืนสติกลับมาได้ความทรงจำส่วนใหญ่ของบุตรสาวหายไป จนราวกลับว่านางได้เปลี่ยนเป็นใครอีกคนแบบนี

สองวันที่ผ่านมาเมิ่งเถียนซีไม่ได้ก้าวเท้าออกจากเรือนรับอรุณแม้แต่ก้าวเดียว เพราะที่ด้านนอกเรือนมีเวรยามเฝ้าเรือนส่วนตัวของนางอยู่เป็นจำนวนมาก และเวรยามเหล่านี้ล้วนแต่เป็นสตรี ที่ท่านพ่อท่านอารองและเหล่าพี่ชายของนางตั้งใจคัดเลือกคนมาเพื่อปกป้องนางอย่างระมัดระวังตามคำแนะนำของซานอ๋อง“นี่ถ้าหากว่าท่านแม่และอนุหลินรวมไปถึงพี่ชายทั้งสองคนไม่ได้มาหาข้าที่เรือนรับอรุณได้ตามปกติ ข้าคงจะคิดไปแล้วว่าตนเองมีความผิดติดตัวที่ร้ายแรงมากที่กำลังถูกลงโทษโดนกุมขังโดยห้ามคนเข้าเยี่ยมอยู่” เมิ่งเถียนซีอดที่จะพูดบ่นกับสาวใช้คนสนิททั้งสองคนของนางไม่ได้สาวใช้ทั้งสองคนฟังแล้วก็หัวเราะเบา ๆ ก่อนที่ไฉ่เสียนจะเอ่ยปลอบนายสาวของนางอย่างอ่อนโยนว่า “คุณหนูสี่อย่าคิดมากเลยเจ้าค่ะ ทุกคนต่างก็เป็นห่วงเรื่องความปลอดภัยของคุณหนูสี่อย่างที่สุด จึงต้องเพิ่มเวรยามมากขึ้นถึงเพียงนี้ ก็เพื่อความปลอดภัยของคุณหนูเองทั้งนั้น”ไฉ่เฉินรีบพูดด้วยสีหน้าเปื้อนยิ้มว่า “ใช่แล้วเจ้าค่ะ เพราะจะมีนักโทษคนใดที่ได้รับการดูแลตามใจเป็นอย่างดีเหมือนอย่างคุณหนูกันบ้างละเจ้าคะ ดูเอาเถิดเจ้าค่ะซานอ๋องทรงส่งขนมของกินเล่นมาให้คุณหนูตั้งหลายชนิด

งานพิธีปักปิ่นของเมิ่งเถียนซีมีแขกผู้มีเกียรติมาร่วมงานเป็นจำนวนมาก ผู้ที่จะมาเป็นคนทำพิธีเกล้าผมและปักปิ่นหยู่อี่ซึ่งเป็นปิ่นที่มีความหมายมงคลให้แก่เมิ่งเถียนซีก็คือองค์หญิงหยางเล่อผู้ที่มีศักดิ์ฐานะเป็นพระขนิษฐาของฮ่องเต้หยางตี๋และยังมีศักดิ์ฐานะเป็นเสด็จอาของซานอ๋องหยางเฟิ่งเจี๋ยอีกด้วยโดยผู้ที่ทำหน้าที่ช่วยองค์หญิงหยางเล่อเกล้าผมให้แก่เมิ่งเถียนซี คือฮูหยินผู้เฒ่าตระกูลสวีและฮูหยินตระกูลเมิ่งสวีเยี่ยนหลัน ในขณะที่องค์หญิงหยางเล่อทรงปักปิ่นบนศีรษะของเมิ่งเถียนซี พระนางทรงมอบคำอวยพรที่เป็นมงคลให้แก่เมิ่งเถียนซีอย่างมากมายอีกด้วยหลังจากที่องค์หญิงหยางเล่อปักปิ่นเสร็จเรียบร้อยแล้ว มีเหล่าฮูหยินที่มีอายุอีกหลายคนทยอยเดินมาปักปิ่นพร้อมคำอวยพรให้แก่เมิ่งเถียนซีอีกมากมาย ส่วนแขกสตรีที่มีอายุอ่อนวัยทำการมอบของขวัญพร้อมคำอวยพร ก่อนจะแยกย้ายกันไปนั่งโต๊ะเพื่อร่วมงานกินเลี้ยงที่จัดขึ้นเพื่อต้อนรับแขกทุกคนที่มาร่วมงาน ซึ่งพิธีการทั้งหมดผ่านไปอย่างราบรื่นงานพิธีปักปิ่นของแคว้นจื่อหยวนเป็นสัญลักษณ์ว่าเมิ่งเถียนซีได้ผ่านพ้นความเป็นเด็กไปสู่วัยผู้ใหญ่เต็มตัวจนพร้อมจะแต่งงานมีครอบครัวได้แล้ว องค

ตามปกติแล้วเมิ่งซูเหวินและจ้าวจิ้นถงเป็นศัตรูคู่แข่งกันทั้งต่อหน้าและหลับหลัง สาเหตุสำคัญอีกเรื่องที่เมิ่งซูเหวินไม่ต้องการให้น้องสาวต่างมารดาอย่างเมิ่งเถียนซีถอนหมั้นกับซานอ๋องหยางเฟิ่งเจี๋ย ก็เป็นเพราะว่านางไม่อยากจะให้คุณหนูใหญ่จ้าวจิ้นถงได้ตำแหน่งพระชายาของซานอ๋องไปครอบครองอย่างสมใจนี่เองดังนั้นในขณะที่เมิ่งซูเหวินกำลังยืนพูดคุยอยู่กับคุณหนูอีกกลุ่มหนึ่งซึ่งเป็นสหายสนิทที่นางคบหาด้วย เมื่อมีสาวใช้ไปแจ้งว่าจ้าวจิ้นถงกำลังเดินไปหาน้องสาวต่างมารดาของตน นางก็รีบขอตัวจากสหายในกลุ่มของตนเองแล้วเดินมุ่งหน้าไปหาเมิ่งเถียนซีอย่างรวดเร็วในทันทีเมิ่งซูเหวินจึงได้มาทันฟังถ้อยคำที่น้องสาวเอ่ยตอบจ้าวจิ้นถงพอดี นางจึงส่งเสียงหัวเราะขึ้นด้วยน้ำเสียงสดใส แล้วเอ่ยถามจ้าวจิ้นถงว่า“ฮ่าๆ นั่นนะสิ ชื่อเสียงดีงามของคุณหนูใหญ่ตระกูลจ้าวช่างมีมากมายเสียเหลือเกิน มีมากเสียจนน้องสี่ของข้าคิดนำมาพูดไม่ออกแม้แต่ข้อเดียว”จ้าวจิ้นถงหันไปมองยังเมิ่งซูเหวินด้วยสายตาไม่พอใจแล้วจึงพูดขึ้นว่า “คุณหนูสี่ตระกูลเมิ่งนึกเรื่องดีงามที่ผู้คนเอ่ยถึงข้ากันไม่ออก คุณหนูสามตระกูลเมิ่งจะมาช่วยน้องสาวนึกถึงความดีงามของข้าอี