Todos os capítulos de Bad guy อ้อมรักขุนแผน: Capítulo 121 - Capítulo 130

ฉันขยับรู้สึกตัวขึ้นมา ดวงตาเบิกกว้างด้วยความตกใจ หัวใจเต้นระรัว แย่แน่ มันต้องแย่มากแน่ ๆ เมื่อคืนนี้ฉันเผลอหลับทั้งที่เฮียขุนยังคงกระแทกและตอนนี้ผ้าม่านถูกเปิดสว่างจ้า นี่ไม่ใช่ห้องนอนที่บ้านไม้หลังนั้น เมื่อคืนฉันนอนที่ห้องเฮียขุน รู้สึกว่าการกลืนน้ำลายวันนี้ช่างยากลำบาก เป็นครั้งแรกที่ฉันเห็นเฟอร์นิเจอร์ทุกอย่างในห้องนี้อย่างชัดเจนบนเตียงที่กว้างและใหญ่มีแค่ฉัน ฉันลุกขึ้นนั่งด้วยความรู้สึกหลากหลายก่อนที่จะหันไปอีกด้านก็มีเสียงหนึ่งดังขึ้น "เมื่อคืนเธอหลับตอนที่ฉันยังกระแทกอย่างเมามันส์"นี่เสียงของเฮียขุน“...” ฉันกลืนน้ำลายอึกใหญ่อย่างยากลำบากอีกครั้ง ทำไงดี ฉันควรทำยังไง"ฉันขี้เกียจจะปลุกก็เลยปล่อยเธอนอนที่นี่ จนตอนนี้ก็เที่ยงครึ่ง" น้ำเสียงเขายังคงเรียบนิ่ง ฟังแล้วรู้สึกหดหู่เพราะมันไร้ซึ่งความรู้สึก"มีนขอโทษค่ะ" อาจจะเพราะฉันฝืนร่างกายจนเกินไป ทำให้หมดสติไปแบบนั้น"ฉันไม่รับคำขอโทษ" เขาเอ่ยน้ำเสียงเรียบเฉย ต่างจากฉันที่กำลังว้าวุ่นใจ"งั้นเฮียขุนจะให้มีนชดใช้ยังไงคะ" ถามอะไรโง่ ๆ นะมีนา อย่างเธอจะชดใช้อะไรได้นอกจากร่างกายของเธอ นอกจากร่างกายเธอคิดว่าเธอมีอะไรให้เขาหรือไง

"จะไปไหน" หลังจากที่นอนแช่อยู่บนเตียงสักพักหนึ่งฉันจึงพยายามพยุงตัวลุกขึ้น เพื่อไปใส่ชุดคลุมและออกจากห้องนี้ ฉันอยู่ที่นี่นานเกินไปแล้ว"กลับที่ของมีนค่ะ""ต่อไปนี้อยู่ที่นี่ ห้ามออกไปไหน อยู่แต่ในห้องนี้ หน้าที่ของเธอคือตั้งท้อง ถ้าไม่ท้องก็บำเรอฉันไปเรื่อย ๆ เดี๋ยวก็ท้องเอง" คือสิ่งที่เฮียขุนพูดก่อนจะเดินหายไปในห้องน้ำ การที่เขาเข้าห้องน้ำทำให้ฉันมีโอกาสได้ร้องไห้เพราะรู้สึกกลัว เจ็บใจ อึดอัดเรียกได้ว่าทุกอย่างมันโถมมาที่ฉันแต่แล้วจู่ ๆ เขาก็โผล่หน้าออกจากห้องน้ำและเรียก "มีน""คะ" ฉันเช็ดน้ำตาก่อนจะหันไปมอง จะไม่มองก็ไม่ได้เดี๋ยวจะหาว่าฉันไม่มีมารยาท ทว่าถ้ามองด้วยสายตาน่าสงสารก็จะโดนว่าอีกเฮ้อ มีนเอ๊ย เกิดเป็นแกนี่มันยากจริง ๆ"ใส่เสื้อคลุมให้ดี แม่บ้านเอากับข้าวมาให้เปิดออกไปรับด้วย หรือจะโป๊ก็ตามใจ เผื่ออยากโชว์" เฮียขุนบอกก่อนจะหายเข้าไปในห้องน้ำ"..." ลุกค่ะ ลุกสิคะ จะรออะไรล่ะ ฉันรีบลุกมาใส่เสื้อคลุมที่หน้าประตูเมื่อใส่เรียบร้อย เสียงเคาะประตูก็ดังขึ้นพอดี เช็กความเรียบร้อยของตัวเองแล้วเปิดประตู"ขออนุญาตวางอาหารนะคะ" แม่บ้านเดินเข้ามาในห้อง ตรงไปยังโต๊ะกลมซึ่งอยู่อีกมุมหน

ห้าเดือนต่อมา..."มาค่ะมีนมัดผมให้" ฉันเดินมารวบผมยาว ๆ ให้เฮียขุน"มัดอีกแล้ว หน้าเฮียแบบนี้มีนชอบมองหรือไง" เฮียขุนปัดมือออก"หน้าแบบนี้แล้วยังไงคะ มีนรับได้ มีนชอบ" ฉันที่ยืนด้านหลังโน้มลงไปหอมแก้มเฮียขุนข้างที่ไม่มีแผลเป็น ข้างแผลเป็นเฮียขุนไม่ชอบให้ยุ่งน่ะ เขาไม่ให้ฉันแตะมันเลยด้วยซ้ำ"...""มาค่ะ มีนมัดผมให้แล้วเดี๋ยวมีนช่วยทำบัญชีนะคะ" ว่าแล้วฉันก็รวบผมให้เฮียขุนอีกครั้ง ครั้งนี้เขายอมค่ะ เขาจะเป็นแบบนี้ตลอดครั้งแรกจะไม่ยินยอม แต่ตื๊อนิดหน่อยเขาก็ยอม เท่าที่อยู่ด้วยหันมาหลายเดือนเฮียขุนเขาใจดีมากค่ะ ถึงแม้บางครั้งจะชอบดุ แต่ว่าความใจดีของเขามีมากกว่าใบหน้าข้างที่ปกติของเฮียขุนคือหล่อค่ะ จะเรียกว่าหล่อมากก็ได้ คิ้วเข้ม ขนตางอนและดกมาก ดวงตามีเสน่ห์น่าหลงใหล เวลาเขายิ้มจะหล่อมาก ซึ่งตั้งแต่อยู่ด้วยกันมาเขายิ้มไม่ถึงสิบครั้งฉันเริ่มช่วยงานเฮียขุน โดยที่เฮียขุนเป็นคนช่วยสอนงาน ไม่รู้ว่าเขาใจดีหรืออะไร แต่ทุกวันพุธจะให้ฉันได้ออกจากห้องนี้ไปชมไปสัมผัสต้นชาด้วยตาตัวเอง ไปดูคนงานเก็บยอดชา ในช่วงเช้ามืดบรรยากาศดีมาก ๆ ได้ไปสัมผัสใกล้ ๆ ไม่ใช่การมองไกลจากห้องห้องนี้ เหตุการณ์นี้เฮียขุน

สองเดือนผ่านไป...“มีนเอ๊ย กินข้าวลูก” เสียงย่าจ๋าร้องเรียกฉันที่นั่งถักไหมพรมอยู่บนแคร่ไม้ใต้ต้นไม้ใหญ่“มีนเพิ่งทานไปเองนะคะย่า ต้องทานอีกแล้วเหรอคะ” ฉันจำได้ว่าเพิ่งทานไปเมื่อสองชั่วโมงก่อนเองนะ ยังไม่รู้สึกหิวเลย“กินสิลูก ย่าอุตส่าห์เข้าครัวไปทำมาให้ มีนจะไม่กินได้ไงลูก”“งั้นมีนขออีกแป๊บนะจ๊ะย่าจ๋า”“อย่านานล่ะ แกงกำลังร้อน”“จ้า” ฉันกลับมาอยู่บ้านได้สองเดือนแล้ว ปลายเดือนที่ผ่านมาฉันเพิ่งสูญเสียพ่อ พ่อจากไปด้วยโรคเส้นเลือดในสมองแตก มันเกิดขึ้นอย่างกะทันหัน เมษาลูกรักของพ่อก็ไม่ได้มาร่วมงานศพฉันติดต่อเมษาไม่ได้ ไปตามที่ไร่ขุนเขาไม้งามก็เข้าไม่ได้ ฉันไม่สิทธิ์เข้าไปในนั้นแล้วไง ฝากไปบอกว่าพ่อเสียแล้วให้เมษามางานพ่อ ก็ไม่มีแม้เงา งานศพผ่านไปโดยไม่มีเมษามาร่วมงานย่าจ๋าเข้มแข็งมาก ๆ ทั้งที่อายุมากแล้ว ต่างจากฉันที่ยังอ่อนแอ แอบอ่อนไหวอยู่บ่อย ๆ แม้ว่าพ่อจะไม่ให้ความรัก แต่สำหรับฉันนั้นท่านคือพ่อและฉันรักพ่อในวันที่ฉันกลับมาอยู่บ้าน ย่าจ๋าตกใจมาก ๆ ย่าจ๋าเข้าใจว่าฉันแต่งงานแล้ว ก็เลยเกิดความสงสัยว่าเกิดอะไรขึ้น ฉันบอกแค่กลับมาอยู่บ้านเพราะเฮียขุนเขาไปทำธุระนานมากไม่อยากให้ฉันร่วมเด

เมษากลับมาอยู่ที่บ้านทำให้ย่าจ๋ามีเพื่อนคุยเพิ่ม เมษาปรับตัวดีขึ้นเยอะ อ่อนข้อลงมาก รู้จักฟังความเห็นฟังคำสั่งสอนของย่าจ๋า ไม่มีพ่อคอยให้ท้ายในเรื่องผิด ๆ ทำให้เมษารู้ว่าย่าจ๋าน่ะยุติธรรมที่สุดแล้ว หนี้ที่เมษาไปกู้ยืมมาย่าจ๋าใช้คืนให้เจ้าหนี้หมดทุกบาท ตอนนี้ทุกอย่างกำลังเป็นไปด้วยดีค่ะ ฉันมีความสุขดี ก็มีคิดถึงเฮียขุนบ้างในยามที่อยู่คนเดียว จริงอยู่ที่ว่าผู้ชายคนแรกลืมไม่ได้ง่าย ๆ สำหรับฉันคือใช่ แต่อีกเหตุผลก็..."ไหวไหมมีน เมย์ว่าเราไปหาหมอกันดีไหม" ฉันกำลังมีอาการเท้าบวม และเมษากำลังเป็นห่วง เธอกังวลจนเกินเหตุ เนื่องจากค้นกูลเกิลในนั้นบอกอาจเกิดจากอาการครรภ์เป็นพิษใช่ค่ะ ฉันท้อง วันนั้นฉันหลอกเฮียขุน กล้ามากใช่ไหมล่ะ ตอนนั้นก็ไม่รู้เหมือนกันว่าเอาความกล้ามาจากไหน แต่ใครกันจะยอมทิ้งลูก ในเมื่อเฮียขุนสามารถหาคนอื่นมาทำลูกได้ ฉันก็เอาลูกมาเป็นของฉันคนเดียวก็จบ ฉันมั่นใจว่าฉันให้ความรักลูกได้"ไม่เป็นไรมากหรอก อย่าตื่นตูมสิเมย์" แค่วันนี้ฉันเดินบ่อยทำให้เกิดอาการเท้าบวม เมษาก็ตื่นตูมจนเกินไป"ไม่ได้สิมีน ชะล่าใจไม่ได้นะ เราเพิ่งดีกันไม่กี่เดือนเอง แล้วมีนกำลังมีหลานให้เมย์ ถ้ามีนเป็นอ