All Chapters of อย่าได้คิดหลอกใช้นางร้ายเช่นข้า! : Chapter 111 - Chapter 120

เมื่อเจ้านายไม่ยอมให้ออกมายืนดีดี ฉะนั้นผู้เป็นลูกน้องอย่างลู่หลินจำต้องเพ่งมองสิ่งแปลกปลอมในตาของคนตรงหน้าทั้งท่าทางล่อแหลมเยี่ยงนั้น เพียงแต่นางมองเพียงอย่างเดียวก็ไม่เห็นมีอันใด จึงต้องขออนุญาตชินอ๋องจับต้องใบหน้าเขาเพื่อหาเศษผงนั่นได้ถนัดขึ้น“หม่อมฉันไม่เจออันใดเข้าพระเนตรของพระองค์เลยพะยะค่ะ หระ…”ก่อนหน้านั้นนางตั้งใจหาสิ่งที่เข้าตาของเขาจึงไม่รับรู้ถึงสายตาของซู่หมิ่นส่งมาให้…ทว่าพอละความสนใจมาได้สบตากันตรง ๆ จึงเกิดหน้าร้อนขึ้นมาฉับพลัน!ดวงตาลึกล้ำยากหยั่งถึงของซูหมินมองนางอย่างอ่อนโยน มุมปากหยักยิ้มอ่อนหวาน มองมาด้วยความเอ็นดูมิใช่สายตามากเล่ห์ดูอันตรายเยี่ยงเดิมอีกต่อไป“เศษผงคงปลิวหลุดแล้วพะยะค่ะ หม่อมฉันขอตัวก่อน”ครานี้ซูหมิ่นไม่ได้ห้ามให้ลู่หลินลุกออกตักตนเองอีกต่อไป อย่างไรเสียเมื่อครู่เพียงเขาได้แกล้งและเห็นท่าทางตกใจของคนตรงหน้าก็ทำให้คลายคะนึงถึงแล้วแก้มขาวดุจหยกเปลี่ยนสีเป็นแดงเลือดฝาดช่างเป็นภาพที่น่าชมและน่าลิ้มรสเป็นอย่างมาก ทว่าขั้นตอนการแกล้งเหยื่อให้ทรมานนั้นสนุกตรงที่ต้องค่อย ๆ ปล่อยให้เหยื่อตายใจแล้วจัดการภายหลังย่อมสนุกกว่าเป็นไหน ๆ“เตรียมตัวแล้วตามข้า

หกเหม็นเปรี้ยวเพราะ ไม่อาบน้ำ หรือ ไหน้ำส้มแตก กันหนาการประลองครานี้แบ่งเป็นสามรอบรอบละหนึ่งศาสตร์ หากใครสามารถเอาชนะเพียงสองในสามรอบ ก็ถือว่าชนะไปเลยตอนนี้ทุกคนกว่าค่อนสำนักพากันไปที่ลานประลองของสำนักศึกษาจิ้นเหอแล้ว การประลองครานี้ยิ่งใหญ่เสียจนนึกว่าเป็นงานประจำปีอย่างไรอย่างนั้น“การประลองรอบแรกคือ ศาสตร์แห่งกาพย์กลอน! ให้ทั้งสองแต่งกลอนจากภาพภาพนี้ภายในเวลาสองเค่อ เริ่มได้!”เมื่ออาจารย์ประจำวิชาประกาศเริ่มจับเวลา ทรายในกระบอกก็หมุนพลิกกลับทันใด หากทรายจากกระบอกด้านบนไหลลงหมดนั่นแสดงว่าหมดเวลา ทั้งสองคนต้องวางพู่กันทันที ฉะนั้นหลี่เจียเหาก็ไม่รอช้าเขาเริ่มขีด ๆ เขียน ๆ ทันทีอย่างไม่อยากให้เสียเวลา…ช่างตรงข้ามกับลู่หลินอย่างสิ้นเชิงนอกจากบุรุษผู้นั้นจะนั่งเอนหลังสบายใจแล้ว เมื่อครู่เหมือนว่าเห็นเขามองภาพวาดนั้นเพียงชั่วจิบชาเดียวก็กลับมาหลับตานอนนิ่งบนตั่งประจำตัวผู้เข้าประลองไปเสียแล้ว“ข้าว่าแล้วเชียว คุณชายลู่หลินคงรับคำท้าไปอย่างนั้น ไม่แน่เมื่อแพ้แล้วเขาอาจให้ท่านเสนาบดีหานมาช่วยบ่ายเบี่ยงอีกเช่นเคยนั่นแล ดูสินั่นมีอย่างที่ไหนนอนหลับขณะกำลังทำการประลอง ไม่ให้เกียรติผู้เข

เจ็ดความเงียบสงบก่อนพายุจะมานับแต่วันที่ลู่หลินถูกชินอ๋องกินเต้าหู้ไปอย่างหนัก นางก็หนีกลับจวนตระกูลหานและส่งคนไปแจ้งว่าขอลาป่วยกลับไปพักที่จวนตนเองทันที ทำให้ตอนนี้ลู่หลินจึงนั่ง ๆ นอน ๆ ในจวนได้อย่างสบายกายเพราะไม่ต้องคอยไปรับใช้หรือเอาใจใครแต่ไม่รู้สึกสบายใจเลยสักนิด! นี่สิสรุปแล้วชินอ๋องเป็นต้วนซิ่วไม่ผิดแน่ อีกทั้งคุณชายจอมเสเพลอย่างนางน่าจะกำลังเป็นเหยื่อของเขาในช่วงนี้อย่างแน่นอนตามจริงสตรีจิตใจเกือบเข้าวัยทองอย่างนางก็แอบชมชอบใบหน้าและรูปร่างของชินอ๋องอยู่บ้าง ได้ใช้ประสบการณ์แรกกับเขาก็ไม่ได้เสียเปรียบเท่าใด ออกจะเป็นที่น่าประทับใจด้วยซ้ำ หากไม่ติดว่าตนมีความลับเรื่องปลอมเป็นบุรุษเพื่อหลอกให้เหล่าศรัตรูของตระกูลเข้าใจว่า ตระกูลยังแข็งแกร่งและมั่นคงอยู่ เพราะมีทายาทที่เป็นบุรุษตั้งสองคนจนไม่กล้าจู่โจมมากนักก็คงคล้อยตามเขาไปแล้วกระมังอารมณ์แบบสาว ๆ ในชาติก่อนที่มีวันไนท์แสตนกันคนถูกใจ ทั้งที่ไม่มีความรู้สึกรักต่อกันกระมัง นางไม่เคยสัมผัสจริงในประสบการณ์แบบนั้นก็แอบเสียดายชีวิตในชาติก่อนบ้างทว่าในชาตินี้ธรรมเนียมปฏิบัติต่างกันมาก สตรีในห้องหอคนหนึ่งจะมาหาคนที่มีความสัมพัน

แปดสถานการณ์คุ้นเคย ลู่หลินออกจากจวนมาเดินเที่ยวเล่นบนถนนสายหนึ่งในเมืองหลวง สองข้างทางล้วนเต็มไปด้วยร้านค้าขนาดใหญ่ไม่ค่อยมีแผงลอยเสียเท่าไหร่ เพราะถนนสายนี้เป็นเส้นทางที่พุ่งสู่พระราชวัง ร้านที่มาจับจองพื้นที่ส่วนใหญ่ก็เปิดขายของเพื่อเหล่าขุนนาง หรือครอบครัวขุนนาง ซึ่งลู่หลินนอนที่จวนเบื่อ ๆ ก็มักแอบหนีทุกคนออกมาเที่ยวเล่นคนเดียวเยี่ยงนี้เป็นประจำ จนคุณชายชุดสีขาวนวลพร้อมพัดจีบช่างเป็นที่คุ้นตาของคนแถวนี้ไปแล้ว “อ้าว มิคิดว่าจะเจอคุณชายหลินที่นี่ มาเที่ยวเล่นอย่างนั้นหรือ” ลู่หลินปากกระตุกทันใด นางเดินสบายใจอยู่ดีดีก็เจอตัวละครเอกทั้งสองเอาเสียได้ครานี้เจอทั้งเหวินหลง และหนิงอันพร้อมกันเลย!ตัวร้ายในนิยายปะทะตัวเองในนิยายความชิบหายคงไม่บังเกิดที่นางหรอกกระมังคราก่อนระดูมาจนความลับเกือบแตกไปแล้ว ครานี้นางไม่อยากเสี่ยงเลยจริง ๆ“คารวะองค์รัชทายาทเหวินหลงและองค์หญิงหนิงอันพะยะค่ะ เชิญทั้งสองเสด็จตามพระทัยเถิดพะยะค่ะ กระหม่อมขอตัวก่อน”“องค์รัชทายาทเพคะ มิคิดว่าจะเจอท่านที่นี่เลยนะเพคะ”ก่อนที่ลู่หลินจากไปเสียงหวานนุ่มของสตรีนางหนึ่งก็เ

เก้าศึกครานี้ตอนจบยังอีกไกลนักซูหมินยังคงท้าวคางในท่าประจำ มองสตรีในชุดบุรุษตรงหน้าค่อย ๆ เคลื่อนตัวมาทางตนด้วยสายตาเอ็นดู เขามองภาพนี้มาสองรอบ แต่กลับมีความรู้สึกต่างกันสิ้นเชิงรอบแรกมองด้วยความสงสัยปนประหลาดใจ แต่ครานี้ความรู้สึกของเขาชัดเจนจนไม่อาจปฏิเสธได้แล้วคราวที่แล้วในห้องเดิมแห่งนี้ ระหว่างที่เขาสนทนากับซุยอีก็มีผู้บุรุกเข้ามาในห้องด้วยท่าทางไร้สติเช่นนี้แล บุรุษร่างน้อยผู้นั้นถูกฤทธิ์ยาปลุกกำหนัดเล่นงาน ใบหน้างามยิ่งกว่าสตรีทำให้ ซูหมินเกิดสงสัยความเป็นบุรุษของคนผู้นั้นขึ้นมา และเมื่อพิสูจน์ก็เป็นดังคิดเสียด้วย บุรุษผู้โชคร้ายที่แท้ คือสตรีโฉมงามผู้หนึ่งทว่าสิ่งที่ไม่คาดคิดและเป็นจุดเริ่มต้นของเรื่องทั้งหมดดันเกิดขึ้น เพียงเห็นท่าทางยั่วยวน ผิวกายขาวผ่อง และโนมเนื้อสองก้อนนั่นความเป็นชายของเขาก็ลุกชันเตรียมกำศึกเสียแล้วครานั้นเขาอยากเล่นกับนางแก้เบื่อเสียหน่อย จึงให้คนนำยาแก้ฤทธิ์กำหนัดมาให้ในภายหลัง หลังจากนั้นก็สร้างเรื่องให้นางเข้ามาเกี่ยวพัน ทำให้เขาคลายความเบื่อได้ไม่น้อยแต่ไม่รู้ว่าตั้งแต่เมื่อใด ที่เขาไม่ได้เห็นนางเป็นเพียงของเล่นแก้เบื่ออีกต่อไป ซูหมินไม่สามา