บททั้งหมดของ อย่าได้คิดหลอกใช้นางร้ายเช่นข้า! : บทที่ 41 - บทที่ 50

บทที่ 29นางต้องช่วยตนเอง“ใครเป็นคนจ้างพวกเจ้า? สกุลสวี่... หรือจิ้นจื่อถง?”ชายชุดดำไม่ตอบคำถามนั้นแต่เพียงแค่นยิ้มที่มองไม่เห็นภายใต้ผ้าคลุมหน้า ดวงตาคู่นั้นยังคงกวาดมองร่างของนางอย่างหยาบโลนพลางเอ่ยด้วยน้ำเสียงย่ามใจ“อย่าอยากรู้ไปเลยแม่สาวน้อย... หากเจ้าทำตัวดี ข้าสัญญาว่าจะดูแลเจ้าอย่างดีแน่นอน”เหวินหรงพยายามข่มความสะอิดสะเอียนไว้ภายใต้ความนิ่งสงบ นางเค้นสมองประมวลผลก่อนจะเอ่ยขู่ด้วยน้ำเสียงที่จงใจให้ดูเยือกเย็นที่สุด“หากข้าเดาไม่ผิด คนจากสกุลสวี่ใช่ไหมที่จ้างเจ้ามา? ข้าจะบอกอะไรให้นะ... ตอนนี้ในเมืองหลวงกำลังเกิดสงครามเย็น การลักพาตัวข้ามาในยามนี้คือเพื่อใช้ข้าเดิมพัน ไม่ว่าฝ่ายไหนจะชนะ เชื่อหรือไม่ว่าโจรอย่างพวกเจ้าอย่างไรก็ต้องถูกกำจัดเพื่อปิดปากอยู่ดี หากอยากรอดชีวิตเจ้าควรหนีไปเสียตั้งแต่ตอนนี้...”“หยุดปากดีเสียที!”ยังพูดไม่ทันจบ ชายผู้นั้นก็พุ่งเข้าหาแล้วใช้มือหยาบหนาบีบกรามของนางไว้แน่นจนนางต้องนิ่วหน้าด้วยความเจ็บปวด เขากดน้ำหนักลงจนนางรู้สึกเหมือนกระดูกจะร้าว ก่อนเอ่ยพูดต่อพร้อมพ่นลมปากใส่หน้านาง“เจ้าคิดว่าเจ้าฉลาดอยู่คนเดียวหรือไร? ถ้าข้าต้องหนีจริงๆ เจ้าคิดว่าข้า

บทที่ 31จุดจบของนางเอกในนิยายเช้าวันรุ่งขึ้น ท่ามกลางอากาศที่หนาวจัดจนแทบจะกลายเป็นน้ำแข็ง ฉินเย่าหานควบม้าฝ่าพายุหิมะลึกเข้าไปในป่าอย่างไม่คิดชีวิต หลังจากได้รับเบาะแสสำคัญจากสายลับที่ลอบตามรอยรถม้าของจื่อถงไปจนถึงจุดที่ร่องรอยหายเข้าไปในป่า ใบหน้าของเขาเต็มไปด้วยความวิตกกังวลและร้อนรนจนแทบเสียกิริยาแม่ทัพผู้เกรงขาม“ท่านแม่ทัพ! โปรดยับยั้งชั่งใจก่อนขอรับ!” เหอเฟิงหลัว รองแม่ทัพคนสนิทพยายามควบม้าขึ้นมาขนาบข้างพลางร้องเตือนด้วยเสียงอันดัง “ร่องรอยที่จู่ๆ ก็ปรากฏขึ้นมาอย่างง่ายดายเช่นนี้มันผิดปกติเกินไป อีกทั้งสถานการณ์ในวังหลวงตอนนี้ฝ่าบาทกำลังต้องการตัวท่านด่วนที่สุดเพื่อรับมือกับสกุลสวี่ ข้าเกรงว่านี่จะเป็นแผนล่อเสือออกจากถ้ำเพื่อลวงท่านมาสังหารทิ้งกลางป่า!”“ต่อให้เป็นนรกข้าก็ต้องไป!” เย่าหานตวาดกลับโดยไม่ยอมลดความเร็วของม้าลงเลยแม้แต่น้อย “หากนางเป็นอะไรไป แม้แต่ชีวิตข้าก็ไม่มีค่าอะไรจะรักษาไว้แล้ว!”เมื่อมาถึงทางแยกใหญ่กลางป่าที่ถูกหิมะถมขาวโพลนจนแยกทิศทางไม่ออก เย่าหานจึงตัดสินใจสั่งการด้วยน้ำเสียงเฉียบขาด “เฟิงหลัว! เจ้าคุมกำลังแยกไปค้นหาทางทิศตะวันออก ส่วนข้าจะแยกไปทางทิศตะว

บทส่งท้าย บรรยากาศภายในคุกหลวงเต็มไปด้วยกลิ่นอับชื้นและไอเย็นชวนให้ขนลุก แสงสว่างเพียงน้อยนิดจากคบไฟตามผนังหินที่สั่นไหวทอดยาวเป็นเงาซี่กรงเหล็กดูประหนึ่งเขี้ยวเล็บของอสูรกาย เหวินหรง ก้าวเท้าตามนายทหารที่ถือตะเกียงนำทางมา นายทหารหยุดลงที่หน้าห้องขังมุมอับแห่งหนึ่ง ที่นั่นมีสตรีนางหนึ่งในชุดนักโทษมอซอนั่งกอดเข่าพึมพำกับตัวเองไม่หยุดหย่อน พลางส่ายหน้าไปมาคล้ายกับกำลังโต้เถียงกับใครบางคนที่ไม่มีตัวตน จิ้นจื่อถงในยามนี้ดูไม่เหลือเค้าโครงของสตรีผู้ทะเยอทะยานคนเดิมต่อไปแล้ว เหวินหรงมองดูสภาพนั้นอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะเอ่ยเรียกเบาๆ “จื่อถง...” ทว่าอีกฝ่ายกลับไม่ได้ยินยังคงจมดิ่งอยู่ในภวังค์ เหวินหรงพยายามเรียกซ้ำอีกหลายรอบ จนสุดท้ายนางตัดสินใจลองเปลี่ยนการเรียก “...เหวินหรง” ทันทีที่ได้ยินชื่อนั้นจื่อถงก็ชะงักกึก นางค่อยๆ หันใบหน้าที่ซีดเซียวและดวงตาที่เบิกโพลงมามองเจ้าของเสียง พอเห็นชัดว่าเป็นใคร นางก็พุ่งเข้าใส่ซี่กรงเหล็กจนเกิดเสียงดัง สองมือผอมแห้งยื่นออกมาไขว่คว้ากลางอากาศอย่างบ้าคลั่ง “เอาร่างของข้าคืนมา! เจ้าหัวขโมย! ร่างนั้นเป็นของข้า... ข้าต่างหากคือเจ้าของชีวิตนั้น!” จื่อถงแผดเส

ตอนพิเศษ 1สัญญาฉบับใหม่หลังจากวันนั้นที่ฉินเย่าหานตัดสินใจย้ายมาเป็นเพื่อนบ้านกันความสัมพันธ์ของทั้งคู่ก็ค่อยๆ พัฒนาไปในทิศทางที่ต่างไปจากเดิม จากท่านแม่ทัพที่เย็นชาและนิ่งขรึมต่อทุกคนแต่กลับอ่อนโยนให้กับเหวินหรงเพียงผู้เดียวเย็นวันหนึ่งฉินเย่าหานควบม้ากลับจากค่ายทหารเฉกเช่นเดิม เขากำลังจะก้าวเข้าจวนตัวเองแต่วันนี้นั้นที่หน้าจวนของเขากลับมีสาวใช้ของเหวินหรงอย่างตงเสวี่ยมายืนดักรออยู่หน้าประตู“ท่านแม่ทัพเจ้าคะ... คุณหนูของข้าฝากมาเรียนเชิญท่านให้ไปร่วมรับประทานอาหารเย็นที่จวนวันนี้เจ้าค่ะ”คำเชิญนั้นทำให้แววตาที่เย็นชาของเย่าหานอ่อนแสงลงเล็กน้อย เขาพยักหน้าทันที “บอกนางว่าข้าจะไป”เอ่ยจบเย่าหานก็รีบไปเปลี่ยนชุดด้วยความเร็วแสง หัวใจจะเต้นเร็วกว่าปกติตื่นเต้นที่ในที่สุดนางก็เป็นฝ่ายชวนเขาไปกินอาหารเสียที ก่อนหน้านี้เป็นเขาที่ต้องใช้ความหน้าหนาของตนเข้าหานางตลอดเมื่อเดินเข้ามาในจวนของเหวินหรง ตงเสวี่ยก็นำทางเขาตรงไปยังเรือนนอนแทนที่จะเป็นเรือนรับรอง“คุณหนูเรียนเชิญให้ท่านแม่ทัพรอในห้องนี้ก่อนเจ้าค่ะ”“หือ นางอยู่ที่ใด?” เขาไม่คาดคิดว่านางจะให้เขามารอที่นี่ ห้องนอนของนาง...“ตอนนี้คุ

ตอนพิเศษ 3บทลงโทษของใครกันแน่ NCเย่าหานนิ่งอึ้งไปชั่วครู่ก่อนจะขยับกายเข้าไปใกล้ตั่งไม้ที่เหวินหรงนั่งอยู่ กลิ่นหอมจางๆ จากตัวนางทำให้หัวใจแม่ทัพหนุ่มเต้นไม่เป็นจังหวะ เขาหยิบกาสุราขึ้นรินลงในจอกด้วยท่าทีเก้กังและแข็งกระด้าง แต่ท่าทางที่ดูฝืนนั้นกลับทำให้เหวินหรงหัวเราะอย่างเอ็นดู นางชอบตอนที่ใบหน้าคมสันของเย่าหานร้อนผ่าวลามจนไปถึงใบหูยิ่งนัก“ยกมาให้ข้าดื่มด้วย... ป้อนข้า”เย่าหานชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนจะค่อยๆ ถือจอกสุราไปจ่อที่ริมฝีปากบางของนาง เหวินหรงจิบสุราช้าๆ สายตาของนางจ้องมองเขาไม่วางตาเมื่อจิบสุราจนหมดจอก นางก็วางจอกลง แล้วสายตาคู่สวยก็เลื่อนต่ำลงไปมองที่ส่วนกางเกงของเย่าหาน... ที่บัดนี้มันตึงตุงขึ้นมาอย่างชัดเจนจนเห็นได้ถึงความทรมานที่เขาพยายามสะกดกลั้นไว้เหวินหรงยิ้มมุมปากด้วยความเจ้าเล่ห์ นางเอื้อมมือเรียวบางไปลูบไล้เบาๆ ตรงจุดนั้นผ่านเนื้อผ้า ทำให้เย่าหานสะดุ้งสุดตัวและหายใจสะดุดทันที“ให้ข้าช่วย... นายบำเรอของข้าดีไหม?” นางเอ่ยกระซิบเสียงหวานข้างหูเขาเย่าหานเขินอายจนทำอะไรไม่ถูก แต่ความต้องการที่ตีรวนขึ้นมาทำให้เขาจำต้องขยับท่าทาง ปรับเปลี่ยนการนั่งให้นางสามารถลูบไล้