บททั้งหมดของ อย่าได้คิดหลอกใช้นางร้ายเช่นข้า! : บทที่ 51 - บทที่ 60

ตอนพิเศษ 4เขาเริ่มเคลื่อนไหวจากจังหวะเนิบนาบหยอกเย้า ค่อยๆ เร่งความเร็วขึ้นตามแรงอารมณ์ที่ควบคุมไม่อยู่ สะโพกสอบกระแทกกระทั้นเน้นหนักและรวดเร็ว สอดประสานเข้ากับเสียงครางระงมของสตรีใต้ร่าง ผิวพรรณของทั้งคู่ชุ่มชื้นไปด้วยเหงื่อไคลที่ไหลซึม บดเบียดกันจนเกิดเสียงเนื้อกระทบเนื้อดังฉาดฉานท่ามกลางความเงียบของค่ำคืนมือหนาของเย่าหานเคล้นคลึงยอดอกจนช้ำระบม ขณะที่มืออีกข้างก็คว้าจับสะโพกมนของเหวินหรงแน่น เพื่อส่งแรงกระแทกเข้าไปให้ลึกที่สุด ทุกครั้งที่เขาแทรกตัวเข้าไป เหวินหรงรู้สึกราวกับถูกเติมเต็มจนเกือบจะสิ้นสติ นางจิกเล็บลงบนแผ่นหลังกว้างของเขาเพื่อระบายความเสียวซ่านที่แล่นพล่านไปทั่วร่างห้องทั้งห้องอบอวลไปด้วยกลิ่นอายแห่งความหวามไหวและราคะ แสงเทียนวูบวาบเงาร่างของทั้งคู่ที่ทาบทับและบดเบียดกันอย่างบ้าคลั่งบนตั่งไม้ เสียงเตียงไม้ดังเอี๊ยดอ๊าดไม่ยอมหยุด ราวกับจะพังทลายลงมาเสียให้ได้ ความปรารถนาอันแรงกล้าทำให้พวกเขาหลงลืมทุกสิ่งรอบตัว เหลือเพียงความสุขสมอารมณ์หมายที่กำลังจะมาถึงในอีกไม่ช้า...ความเสียวซ่านที่พุ่งทะยานสูงขึ้นจนเกินจะทานทน ทำให้เหวินหรงกรีดร้องเสียงหลง ร่างบางสั่นสะท้านอย่างรุน

....จิ้งหรูเดินตามทางเดินเงียบยาวไปยังห้องริมสุด หัวใจเต้นแรงอย่างควบคุมไม่ได้ นี่มันจะถือว่าเป็นพรหมลิขิตหรือเปล่านะที่นางจะได้เห็นตัวร้ายที่นางรู้สึกสงสารเขาแทบขาดใจจริง ๆ กับตาตัวเองแล้วเสียงฝีเท้าของนางเร่งร้อนขึ้นทุกที จนกระทั่งหยุดลงหน้าประตูไม้แกะสลักบานงาม เสียงหัวใจดังรัวแทบจะกลบเสียงอื่นทั้งหมดไป ในนั้น…เขาอยู่จริงหรือเปล่านะยิ่งเดินเข้าไปใกล้เสียงแผ่วพร่าของสตรีดังลอดออกมา“อ๊ะ…อา… ฮึก… ไม่… ข้าทนไม่ไหวแล้ว… ได้โปรด…ช้าลงหน่อย อย่าฆ่าข้า…”เสียงร้องนั้นเจือสะอื้นสั่นเครือ ฟังแล้วเหมือนคนกำลังถูกทรมานอย่างหนัก ยิ่งเงี่ยหูฟังก็ได้ยินเสียงกระแทกเนื้ออย่างรุนแรงเป็นจังหวะ สวบ…สวบ…สวบ… เร็วขึ้น เร็วขึ้นดวงตาของจิ้งหรูเบิกกว้างทันที หัวใจเต้นแรงจนแทบหลุดออกจากอก หรือว่าเขากำลังคิดจะฆ่านางโลมอยู่ในห้องนั้น!จิ้งหรูงรวบรวมความกล้าทั้งหมด ผลักประตูเข้าไปเต็มแรงอย่างน้อยนางก็อาจจะช่วยห้ามไม่ให้เขาต้องฆ่าใครเพราะความเสียใจไปมากกว่านี้...ภาพตรงหน้าทำให้ลมหายใจของนางขาดห้วงไปชั่วขณะบุรุษร่างสูงใหญ่ยืนสวมชุดสีดำเข็มหลุดรุ่ยอยู่กลางห้อง กล้ามเนื้อแข็งแรงเต็มไปด้วยพลังเผยออกมาเล็กน้อ

บทที่ 2เดินเข้าไปในปากเสือเรือนเล็กที่ตั้งอยู่มุมเงียบของจวนสกุลเซี่ยมีเพียงแสงตะเกียงอุ่น ๆ ส่องลอดออกมาจากหน้าต่างไม้บานเก่า ภายในเรือนสะอาดเรียบร้อยแต่เครื่องเรือนส่วนใหญ่เป็นของเก่า ไม่ได้หรูหราเหมือนเรือนของภรรยาและอนุคนอื่น ๆ จิ้งหรูผลักประตูเข้าไปก็เห็นสตรีร่างบอบบางในชุดผ้าฝ้ายสีสุภาพนั่งอยู่บนตั่งไม้ มือเรียวถือผ้าซับเหงื่อไว้ใกล้ปากเพราะไออยู่บ่อย ๆ“หรูเอ๋อร์ เจ้ากลับมาแล้วหรือ”นางคือ อวิ๋นซุยอิง มารดาของจิ้งหรู อดีตนางโลมผู้ครั้งหนึ่งเคยเลื่องชื่อ แต่หลังแต่งเข้าจวนสกุลเซี่ยก็ใช้ชีวิตเรียบง่ายไม่ยุ่งเกี่ยวกับเรื่องวุ่นวายของอนุภรรยาคนอื่นอวิ๋นซุยอิงยื่นมือออกมาหาลูกสาว แม้แรงจะอ่อนเพราะพิษไข้แต่แววตากลับเต็มไปด้วยความห่วงใย“เมื่อครู่ข้าได้ยินว่าท่านพ่อของเจ้ารวบรวมพวกเจ้าไปให้คนเลือก โชคดีที่เจ้าไม่เป็นอันใด”จิ้งหรูรีบเดินไปกุมมือนางไว้ “ท่านแม่ไม่ต้องห่วงเจ้าค่ะ ข้าปลอดภัยดี เสี่ยวหนิงช่วยให้ข้าดูไม่น่ามองจนเขาไม่เหลียวแลเลย”อวิ๋นซุยอิงถอนหายใจยาวอย่างโล่งใจ “ดีแล้ว… ข้าไม่อยากเห็นเจ้าต้องตกเป็นเครื่องมือทางการค้าของเขา”จิ้งหรูกระชับมือของมารดาแน่นขึ้นเล็กน้อย ดวง

ในอีกด้านหนึ่ง หลี่เยี่ยนหลงที่เดินไปข้างหน้าก็เอ่ยเสียงต่ำกับมือขวาของตน “...เป็นนางอีกแล้ว”อวี๋เฟิงเหลือบตามองตามฉายแววสงสัยเช่นกัน “จะให้กระหม่อมจัดการหรือไม่พ่ะย่ะค่ะ”“ไม่ต้อง แต่ไปสืบมา ว่าสตรีนางนี้เป็นใคร”น้ำเสียงของเขาเรียบนิ่งก่อนหันกลับไปทางด้านหน้าเช่นเคยค่ำวันนั้นอวี๋เฟิงกลับมารายงานสิ่งที่เขาสืบพบรวดเร็วทันใจ“สตรีนางนั้นนามว่า เซี่ยจิ้งหรู บุตรสาวคนที่สามของสกุลเซี่ย เคยติดตามครอบครัวสายหลักไปอยู่เมืองหลวงมาก่อน แต่ต่อมาถูกตระกูลสายหลักส่งตัวกลับมาที่นี่หลังถูกองค์รัชทายาทปฏิเสธไม่รับไว้แม้เป็นเพียงอนุในตำหนัก นางเคยมีใจให้กับองค์รัชทายาทอยู่ช่วงหนึ่งพะยะค่ะ”หลี่เยี่ยนหลงนิ่งไปครู่หนึ่งเมื่อได้ยินว่าเกี่ยวกับองค์รัชทายาทผู้เป็นเสด็จพี่ของเขา แววตาคมวูบไหวเพียงเสี้ยวอึดใจก่อนจะกลับมาเรียบนิ่งดังเดิม“ก็แค่สตรีที่สิ้นหวังกับพี่ชายข้าแล้วถูกโยนทิ้งสินะ”เขาเหม่อมองออกไปนอกหน้าต่างที่มีแสงตะเกียงส่องริบหรี่ สีหน้าไร้ความรู้สึก อ่านไม่ออกว่าในใจของเขากำลังคิดสิ่งใด ก่อนจะหันกลับไปจัดการเอกสารตรงหน้าเหมือนไม่มีเรื่องใดเกิดขึ้นเลยหลายวันถัดมาจิ้งหรูยังไม่ยอมแพ้ นางนั่งคิด

บทที่ 5ความเจ็บก็จะเปลี่ยนเป็นความสุขจิ้งหรูเดินออกมาจากจวนอ๋องด้วยหัวใจที่ยังเต้นแรงไม่เป็นส่ำ ฝ่ามือชื้นเหงื่อยิ่งกว่าตอนขึ้นเวทีแสดงละครครั้งแรกเสียอีก ความรู้สึกตึงเครียดที่เพิ่งผ่านมาราวกับยังคงกดทับอยู่ในอกไม่คลายนางสูดลมหายใจลึก ตั้งสติ ก่อนจะรีบตรงไปยังหอนางโลมตามทางเล็กด้านหลังเช่นเดิม ประตูไม้แคบ ๆ ที่เม่ยหลิงฝากป้ายไม้ไว้ให้นางผ่านเข้าไปอย่างง่ายดาย ทำให้นางสามารถเดินเข้าสู่ด้านในได้โดยไม่มีใครสนใจนักแต่เมื่อเข้าไป นางกลับไม่เห็นเม่ยหลิงอยู่ตรงโถงด้านในเหมือนเคย สาวใช้ที่คุ้นหน้าบอกเพียงว่าเม่ยหลิงกำลังอยู่กับแขกชั้นดีในห้องรับรอง จิ้งหรูพยักหน้ารับเบา ๆ ก่อนจะเดินไปนั่งรอที่ห้องซึ่งเม่ยหลิงให้ใช้ประจำเพียงครู่เดียว นางก็เริ่มรู้สึกกระสับกระส่ายนั่งนิ่งไม่ไหว จิ้งหรูจึงตัดสินใจแอบออกไปสำรวจรอบหอนางโลมอย่างไม่ปล่อยให้เวลาผ่านไปเปล่า ๆ ตรงทางเดินยาวทอดไปยังโถงกลางที่ระเบียงเปิดโล่ง สตรีงามหลายคนกำลังร่ายรำอยู่ท่ามกลางเสียงดนตรีอันไพเราะ บุรุษที่นั่งชมอยู่มีทั้งคนแต่งกายหรูหราและพ่อค้าร่ำรวยต่างหัวเราะเสียงดัง ดื่มสุราจนแก้มแดงระเรื่อสายตาของจิ้งหรูสะดุดเข้ากับภาพสตรีคนห