ปากท่านเป็นอันใดรุ่งเช้าวันถัดมา แสงแดดยามเช้าส่องลอดช่องหน้าต่างไม้เข้ามา หลินอวี่ถงนั่งเหม่ออยู่บนโต๊ะอาหารที่เรือนรองกับเหล่าบ่าวในจวน ท้องหิวก็หิว แต่ปากแทบจะขยับไม่ได้เพราะเจ็บระบม แถมมือยังถูกพันผ้าขาวสะอาดไว้รอบนิ้วและฝ่ามือจากอาการเจ็บระบบเพราะถูกใช้งานหนักในค่ำคืนที่ผ่านมาบ่าวชายคนหนึ่งตักโจ๊กเข้าปากไปพลาง ชำเลืองมองนางพลางถามขึ้น “แม่นางหลิน ปากท่านเป็นอันใดหรือ เหตุใดแดงและบวมไปหมดเช่นนี้”อีกคนเสริมเสียงติดล้อ “ใช่สิ มือยังพันผ้าเสียแน่นเช่นนั้น ไปทำอันใดมาเล่า”บ่าวหญิงเพียงสองคนที่มีอยู่ในจวนก็เหลือบตามองอย่างสงสัยเช่นกัน เพราะตลอดทั้งเรือนบรรทมของเจ้านายใหญ่โตนั้นมีแต่บุรุษคนสนิทของเขาเป็นส่วนใหญ่ จึงไม่มีใครรู้เรื่องที่นางต้องทำหน้าที่รับใช้ส่วนตัวในห้องนั้นแต่อย่างใดหลินอวี่ถงหน้าเห่อร้อน จะให้ตอบออกไปตรง ๆ ได้อย่างไรว่าที่แท้ก็เพราะเจ้านายพวกเจ้านั่นแหละที่เอาแต่ใจนัก…นางก้มหน้าตักข้าวต้มเข้าปากพลางสบถอยู่ในใจโธ่เอ๊ย ปากก็ชา มือก็แทบยกไม่ขึ้น ถ้าไม่ใช่เพราะท่านอ๋องของพวกเจ้า นางจะเป็นเยี่ยงนี้หรือ!ภาพเมื่อคืนผุดขึ้นมาไม่ทันห้าม ในห้องบรรทมที่เต็มไปด้วยบรรยากาศร้
最終更新日 : 2026-04-08
