ทะลุมิติไปก็หนีไม่พ้นท่านอ๋องทรราช のすべてのチャプター: チャプター 41 - チャプター 50

บทที่ยี่สิบแปด อารมณ์คนท้องพลั่ก!บรรยากาศภายในห้องทรงพระอักษรของฮ่องเต้ที่เงียบสงบถูกแทนที่ด้วยตึงเครียดขึ้นฉับพลันเมื่อบานประตูหนักถูกผลักเปิดออกอย่างแรง เสียงบานพับดังสะท้อนก้องคล้ายเสียงฟ้าผ่า หลินอวี่ถงสะดุ้งเฮือกเงยหน้าขึ้นอย่างตกใจ ก่อนจะพบร่างสูงใหญ่ของฉินอ๋องจ้าวสี่เย่ก้าวเข้ามา ใบหน้าเรียบนิ่งแต่แววตาเต็มไปด้วยเปลวไฟกรุ่นโทสะ“เสด็จพี่” เสียงทุ้มต่ำก้องสะท้อนทั่วห้อง “พระองค์ยังมิได้อภิเษก สมควรหรือไม่ที่จะอยู่กันสองต่อสองกับสตรีสามัญเช่นนี้หรือพ่ะย่ะค่ะ ทรงมิกลัวเสื่อมเสียพระเกียรติหรือพ่ะย่ะค่ะ”ถ้อยคำของเขาคมกริบราวคมดาบ แทงทะลุความเงียบสงัดในทันที ฮ่องเต้จ้าวอี้หานเงยหน้าขึ้นจากกระดาษ ไม่รีบร้อน เพียงทอดสายตานิ่งสงบกลับไปยังน้องชาย เสียงตอบชัดถ้อยคำราวกับน้ำแข็งเย็นเฉียบ“สองคนที่ใดเล่า สี่เย่” พระองค์ยกพระหัตถ์ชี้ไปทางมุมห้องซึ่งขันทีหลายคนยืนอยู่ก้มหน้าก้มตา “ดูให้ดี มีขันทีเฝ้าอยู่เต็มไปหมด มิใช่ว่าข้ากับนางอยู่กันตามลำพังดังเจ้ากล่าว”สายตาคมของสองพี่น้องประสานกันกลางอากาศ ความตึงเครียดก่อตัวจนคนรับใช้รอบด้านลอบกลืนน้ำลายไม่กล้าหายใจแรง หลินอวี่ถงที่นั่งอยู่ข้าง ๆ ก

บทที่สามสิบ แผนร้ายค่ำคืนนั้นในตำหนักของซุนย่าเหอ อากาศเย็นยะเยือก แต่หัวใจของสตรีบนเตียงกลับร้อนรุ่มยิ่งกว่าไฟ นางนั่งพิงหมอนหายใจหอบเพราะแผลลูกธนูยังทำให้ขยับกายลำบาก กระนั้นความเจ็บกายกลับเล็กน้อยเมื่อเทียบกับความเจ็บใจที่แล่นวาบไม่หยุดสาวใช้คนสนิทค่อย ๆ เข้ามา รายงานเสียงสั่น“คุณหนูซุนเจ้าคะ มีข่าวส่งมาจากซุนไทเฟย คืนพรุ่งนี้ท่านอ๋องจะทำการรักษาถอนพิษรอบที่สามกับแม่นางหลินอวี่ถงเจ้าค่ะ” คำพูดจากสาวใช้เหมือนเชื้อไฟลุกพุ่งในอกของซุนย่าเหอ ใบหน้าซีดจากบาดแผลบิดเบี้ยวเพราะความคับแค้น ดวงตาแหลมคมเปล่งประกายโกรธจนคนที่ยืนใกล้ต้องถอยกรูดหนึ่งก้าวนางลุกพรวดจากเตียงทั้งที่ยังอ่อนแรง แรงที่มีมิใช่จากเนื้อหนัง หากเป็นแรงแค้นที่กดทับมานานหลายวัน มือขาวฉวยสิ่งของใกล้มือแล้วขว้างพุ่งลงพื้น พู่กัน กระถางดอกไม้ ถาดผลไม้แตกกระจัดกระจาย เสียงกระทบดังสะเทือนห้อง เศษแก้วและเศษภาชนะกระเด็นกระจาย น้ำผลไม้เปรอะพื้น และเลือดจากแผลที่อกซึมเป็นทางเล็ก ๆ กลายเป็นเครื่องย้ำว่าการเสียสละของนางไม่ได้แลกมาด้วยความเอาใจใส่ที่ควรได้“ข้าเสี่ยงชีวิตบังลูกธนูให้เขา” นางตะโกนเสียงแหบ พลางกอดอกแน่น ดวงตาแดงก่ำ “

บทที่สามสิบสอง ใช้ท่าไม้ตายช่วงสายวันถัดมาที่ฉินอ๋องต้องเข้าวังไปประชุมงานกับขุนนางทั้งหลาย หลินอวี่ถงนั่งอยู่ที่เก้าอี้ริมหน้าต่าง มือเรียวกำลังคัดแยกสมุนไพรกลิ่นหอม ส่วนเสี่ยวจูเพิ่งต้มสมุนไพรช่วยบรรเทาอาการอาเจียนเสร็จวางไว้ให้นาง กลิ่นขมฉุนลอยคลุ้งในอากาศจนทำให้หญิงสาวต้องขมวดคิ้วเบา ๆนางกำลังจะหันไปบ่นกับเสี่ยวจูว่าทำไมต้องให้ข้ากินยาขม ๆ ทุกวันเช่นนี้ด้วย แต่เสียงฝีเท้ากับเสียงบ่าวเฝ้าประตูดังขึ้นขัดจังหวะ“แม่นางหลิน หมอหลวงอี้ขอเข้าพบขอรับ”หลินอวี่ถงเงยหน้าขึ้นทันที ดวงตาเบิกกว้างอย่างประหลาดใจ ไม่คาดคิดว่าผู้สูงวัยซึ่งปกติมาที่วังแห่งนี้แค่ตอนที่ฉินอ๋องอยู่เท่านั้นจะโผล่มาเพียงลำพังเช่นนี้ นางลังเลอยู่ชั่วครู่ ก่อนพยักหน้าอนุญาตหมอหลวงอี้ก้าวเข้ามาช้า ๆ เสื้อคลุมสีหม่นของเขาสะบัดไปตามจังหวะก้าวเดิน ดวงหน้าเหี่ยวย่นที่ปกติมักสงบเยือกเย็น บัดนี้กลับตึงเครียดจนเห็นได้ชัด เขาประสานมือคำนับให้นาง ก่อนจะเอ่ยด้วยเสียงต่ำและระมัดระวัง“แม่นางหลิน…ข้ามีเรื่องสำคัญนัก จำเป็นต้องรบกวน ขอเพียงแม่นางโปรดฟังจนจบเถิด”หลินอวี่ถงวางชามสมุนไพรลง หันกายเต็มตัวไปมองเขา ความรู้สึกตึงเครียดบา

ตอนพิเศษ สามปีผ่านไป ภายในห้องบรรทมกว้างขวางของวังฉินอ๋อง แสงแดดยามสายลอดผ่านผ้าม่านแพรบางสีงาช้างเข้ามาอย่างอ่อนโยน กลิ่นหอมของสมุนไพรอาบน้ำยังลอยคลุ้งบางเบาจากอ่างหยกด้านใน บรรยากาศสงบเงียบเต็มไปด้วยความผ่อนคลาย กลางห้องร่างบอบบางในชุดแพรบางสีอ่อนนั่งขัดสมาธิอยู่เหนือโต๊ะเขียนขนาดใหญ่ พระชายาหลินอวี่ถงก้มหน้าจับพู่กันเรียวยาว ข้อมือเล็กขยับเป็นจังหวะมั่นคงไม่ต่างจากช่างฝีมือชำนาญ สิ่งที่นางขีดเขียนนั้นไม่ใช่เพียงอักษรจีน ไม่ใช่เพียงภาพวาดทิวทัศน์ หากแต่เป็นเส้นสายที่ประสานทั้งศาสตร์การเขียนและการออกแบบลงไปในกระดาษแผ่นใหญ่ มันคือภาพร่างโครงสร้างเขื่อนขนาดกลางที่จัดวางบ่อเก็บน้ำและทางน้ำอย่างเป็นระบบ “เส้นทางน้ำควรโค้งตรงนี้ หากเบี่ยงไปเล็กน้อย…เวลาฝนหลากจะไม่ไหลตัดพืชไร่ของชาวบ้าน” นางพึมพำเบา ๆ ดวงตาสุกสว่างด้วยประกายมุ่งมั่น นี่คือสิ่งที่ฮ่องเต้จ้าวสี่หาน โปรดให้พระชายาหลินช่วยร่างขึ้นมาเพื่อหาทางแก้ปัญหาน้ำท่วมซ้ำซากในหมู่บ้านชายขอบเมืองหลวง พระชายาผู้มีความรู้แตกต่างจากสตรีทั่วหล้าจึงกลายเป็นที่พึ่งในเรื่องที่เหล่าขุนนางฝ่ายบุรุษเองยังมิอาจหาคำตอบได้ บนโต๊ะเต็มไปด้วยไม้ฉา

หนึ่งสตรีผู้นั้นบังอาจยิ่งนัก!ภายในห้องพักหรูหราของหอนางโลมชุนเยว่ห้องหนึ่ง เสียงลมหายใจหนักหน่วงของบุรุษเจ้าของห้องกำลังเริ่มกลับมาสม่ำเสมอขึ้นถูกเปล่งออกมาจากร่างสูงในอ่างไม้อุ่นขยับตัวเล็กน้อยก่อนจะลืมตาขึ้นทันทีที่สติกลับคืนมาความทรงจำเมื่อคืนเริ่มหลั่งไหลเข้ามาอย่างรวดเร็วทั้งความทรงจำร้อนแรงที่เขาเพิ่งร่วมรักกับสตรีแปลกหน้า รสสัมผัสของสตรีผู้นั้นเป็นสิ่งที่บุรุษผู้ไม่เคยคิดที่จะทำเรื่องอย่างการใกล้ชิดกับสตรีเช่นนี้จำไม่มีวันลืม โดยเฉพาะอย่างยิ่ง...ความทรงจำสุดท้ายก่อนนางจากไป“นางกล้าดีอย่างไร…ทำร้ายร่างกายข้าถึงเพียงนี้” เสียงทุ้มต่ำเปล่งออกมาพร้อมประกายตาวาวโรจน์ ริมฝีปากหยักลึกเม้มแน่นขณะนึกถึงสตรีที่เขาคิดว่าเป็นนางโลมคนหนึ่ง ใบหน้างดงามของนางลอยเด่นอยู่ในความทรงจำ คิ้วเรียว ตากลมโตเจือแววตื่นกลัวแต่ดื้อรั้นราวกับแผดเผาความอดทนของเขาเขาคือฉินอ๋องเฟิงหยาง บุรุษที่ผู้คนยำเกรง ทั้งในด้านความสามารถและบารมีซึ่งเป็นถึงน้องชายคนโปรดของฮ่องเต้องค์ปัจจุบันยังไม่เคยมีใครบังอาจทำร้ายเขาเช่นนี้มาก่อนมือหนาค่อย ๆ ยกพยุงร่างตัวเองลุกขึ้นยืน ร่างกายยังคงเหลือไอร้อนรุ่มที่เกิดจากยาก