ทะลุมิติไปก็หนีไม่พ้นท่านอ๋องทรราช のすべてのチャプター: チャプター 31 - チャプター 40

ไม่เอ่ยปากภายในตำหนักหลินอวี่ถงก้าวเข้าไปได้ไม่นานก็เริ่มสัมผัสได้ถึงแรงกดดันอันมองไม่เห็น สตรีสูงศักดิ์ที่นั่งอยู่เบื้องบนตำแหน่งสูงสุดมองด้วยสายตาเรียบเย็น ไม่เอ่ยปากทักทายแขกที่พระนางเชิญมาแต่อย่างใด ทำให้หลินอวี่ถงที่ไม่คุ้นชินกับขนบธรรมเนียมในวังหยุดยืนเก้งก้างไม่รู้จะต้องทำสิ่งใดต่อขันทีฮุ่ยกระแอมเบา ๆ พลางเอ่ยด้วยเสียงเจือหยิ่ง “แม่นางหลิน มิถวายคำนับอีกหรือ”หลินอวี่ถงย่อตัวลงคำนับตามมารยาททันทีก่อนเดินไปตามมือที่ผายให้ไปนั่งของนางกำนัลเบื้องหน้าตั้งแต่แรกเริ่มนางก็ถูกนางกำนัลหญิงของตำหนักยกน้ำชามาให้ล่าช้า กว่าชาจะถูกยกมาให้แขกก็เย็นชืด ผ้าเช็ดมือที่ส่งมาเป็นเพียงผืนบาง ๆ แตกต่างจากผืนที่เหล่าสตรีสูงศักดิ์ซึ่งเป็นแขกอีกคนใช้อยางชัดเจนทุกอย่างล้วนทำเพื่อต้องการตอกย้ำว่าหลินอวี่ถงไม่ใช่คนในโลกเดียวกับพวกเขาหญิงสาวเริ่มรู้ตัวว่าตนเองกำลังถูกเจ้าของตำหนักกลั่นแกล้งทางอ้อมทำเพียงสงบใจแล้วยกถ้วยชาขึ้นจิบเล็กน้อย รับรสขมฝาดด้วยสีหน้าเรียบสนิทชาของตำหนักคุณภาพแย่กว่าชาสำหรับบ่าวที่จวนฉินอ๋องอีกกระมัง แน่นอนว่าเป็นความตั้งใจของเจ้าของตำหนักที่ต้องการแสดงออกว่าไม่ได้มองนางเป็นแข

บทที่ยี่สิบเอ็ด บ่อน้ำพุร้อน 18หลินอวี่ถงหันกลับมาอย่างกล้าหาญ ดวงตาคู่สวยมองตรงไปยังบุรุษผู้เอนกายอยู่บนตั่งใหญ่“ท่านอ๋องเพคะ” น้ำเสียงนางสั่นเพียงเล็กน้อย แต่ชัดเจนและจริงใจ “ตอนนี้พระองค์กำลังแก้ไขปัญหาที่ปลายเหตุอยู่ การที่พระองค์ให้หม่อมฉันมาอุ่นเตียงเพื่อให้พระองค์หลับสนิทขึ้น ทำเช่นนี้หากวันใดหม่อมฉันไม่อยู่แล้ว พระองค์จะทำอย่างไรต่อไปเล่าเพคะ”ทำไมถึงพูดเช่นนี้...พูดราวกับตนเองจะจากไปไหน ความคิดหนึ่งผุดขึ้นในใจชายหนุ่มทำให้คิ้วเข้มของจ้าวสี่เย่ขมวดแน่นแววตาคมกล้าฉายแววสับสนเล็กน้อย แต่เขายังคงนิ่งเงียบรอให้นางพูดต่อหลินอวี่ถงสูดลมหายใจลึก นางเดินเข้าไปใกล้ทีละก้าวจนระยะห่างเหลือเพียงครึ่งช่วงแขน “หม่อมฉันคิดว่าทรงฝันร้ายทรงเห็นใบหน้าของบิดาพระองค์ในอดีตตอนที่ทรงสังหารใช่หรือไม่เพคะ”แววตาอ๋องหนุ่มพลันสั่นไหว คล้ายคมดาบที่ถูกสะกิดให้สะท้าน เขากำมือแน่นบนตัก ความทรงจำแสนโหดร้ายจากคืนนั้นตวัดกลับเข้ามาในห้วงจิตใจ ทั้งเสียงสาปแช่ง ทั้งสายตาก่อนสิ้นลมหายใจของผู้เป็นบิดา หลินอวี่ถงมองเห็นความปวดร้าวนั้นชัดเจนในดวงตาของเขานางจึงเอ่ยต่อด้วยเสียงอ่อนโยนแต่มั่นคง “หม่อมฉันไม่ใช่หมอจ

บทที่ยี่สิบสอง ดื่มยาถอนแบบใหม่18“มะ…มันสกปรกเพคะ อย่า...”เสียงท้วงติงสั่นพร่าของหลินอวี่ถงแทบฟังไม่ได้ศัพท์ นางพยายามท้วงติงแต่คำพูดถูกกลืนหายทันทีที่ริมฝีปากหยาบกดแนบลงตรงกลางกลีบบุปผาที่มีติ่งเนื้อซ่อนเร้นอยู่“อ่า...”เสียงหวีดร้องแหลมพร่าก้องสะท้อนหุบเขา เมื่อปลายลิ้นร้อนละเลงรัวซ้ำบนติ่งเสียวที่แข็งตึง จังหวะรัวเร่าร้อนดุจพายุโหม เสียงดูดดื่มดังก้องผสมกับเสียงน้ำกระเพื่อมจนบรรยากาศยิ่งเร่าร้อนหลินอวี่ถงดิ้นสะท้าน ร่างบางบิดเกร็งอย่างห้ามไม่อยู่“อ๊ะ…อ๋อง…อา…ไม่ไหวแล้ว…”แต่จ้าวสี่เย่กลับไม่ฟังคำห้ามแม้แต่น้อย มือหนากดสะโพกนางแน่น ขณะที่ริมฝีปากยังคงตวัดดูด ดึง ลากลิ้นบดขยี้ไม่หยุด“อ๊ะ อ๊ะ...ท่านอ๋อง...อื้อ...”เสียงครางหวานพร่าของสตรีดังระงมทั่วบ่อน้ำพุร้อน สะท้อนแข่งกับเสียงคำรามต่ำในลำคอของบุรุษผู้กำลังเสพติดรสหวานล้ำตรงหน้าราวกับสุราที่ไม่อาจถอนใจระยะเวลาดำเนินไปเกือบถึงก้านธูปในที่สุดก็ถึงช่วงที่ร่างบางกระตุกเกร็งสุดแรง“อ๊า…”ก่อนจะครางหวีดพร่าเสียงสะท้อนก้องหุบเขา ขณะที่คลื่นความสุขถาโถมซัดผ่านกายหลินอวี่ถง ร่องบุปผาเกร็งตอดแน่นท่ามกลางปลายลิ้นที่ยังละเลงไม่หยุดนางทร

บทที่ยี่สิบสาม โจรบุกรุ่งเช้าวันถัดมาหลินอวี่ถงตื่นขึ้นมารู้สึกราวกับสิ่งที่เกิดขึ้นเมื่อคืนเป็นเพียงความฝันอันแสนหวาน ทว่าร่องรอยบนร่างกายของหลินอวี่ถงยังคงเตือนให้นางรู้ดีว่ามันเป็นเรื่องจริงเมื่อถึงเวลาออกเดินทางกลับเมืองหลวง หลินอวี่ถงนั่งอยู่ในรถม้าคันหรูเดียวกับจ้าวสี่เย่อีกครั้ง เบาะนุ่มรองรับร่างกายที่ยังอ่อนล้า นางพยายามก้มหน้าไม่สบตาชายหนุ่มร่วมรถม้าเพราะภาพจำเมื่อคืนมันชัดเจนเกินไปจนนางเห็นอีกฝ่ายทีไรเป็นอันต้องหน้าแดงเสียอาการทุกทีผิดกับชายหนุ่มนั่งฝั่งตรงข้าม สวมอาภรณ์ปักลายมังกรสีดำทอง สายตาคมกริบทอดมองออกไปนอกหน้าต่างเงียบ ๆ เหมือนเรื่องเมื่อคืนนี้ไม่เคยเกิดขึ้นกุกกักเสียงล้อรถม้ากระทบพื้นดินดังกึกกัก สะเทือนเป็นจังหวะสม่ำเสมอ ลมป่าพัดหอบกลิ่นดินชื้นเข้ามาในรถม้า หลินอวี่ถงแอบลอบเหลือบมองชายหนุ่มอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนรีบเบือนหน้าหนีเมื่อสบตาเข้ากับดวงตาคมเข้มที่มองมาอย่างบังเอิญความเงียบสงัดภายในรถม้ายาวนาน กระทั่งเมื่อขบวนเดินทางเข้าสู่ป่าลึก เสียงนกป่าขาดหายไปจนผิดสังเกต พลันเสียงแหลมของลูกศรแหวกอากาศดังขึ้นปึง! ปึง!ลูกธนูดอกแหลมพุ่งปักลงบนเกราะของทหารอารักขาหน้าขบ

บทที่ยี่สิบห้า มะม่วงเปรี้ยว ๆหลายวันผ่านไป บรรยากาศในวังฉินอ๋องคลับคล้ายจะเปลี่ยนไปโดยสิ้นเชิง หลังเหตุการณ์ขบวนฉินอ๋องถูกโจรดักโจมตีหลินอวี่ถงได้ยินข่าวว่าพวกโจรตายหมดไม่เหลือรอดแม้แต่คนเดียว สรุปคดีว่าเป็นพวกโจรป่าทั่วไปที่อยู่ตามเขาบังเอิญเจอขบวนของคนรวยเลยดักปล้นนั่นเองคุณหนูซุนย่าเหอถูกพามารักษาตัวรวมถึงพักฟื้นอยู่ที่เรือนด้านในของวังฉินอ๋องโดยไม่รู้สมาชิกตระกูลซุนไม่กลัวว่าจะเกิดข่าวลือไม่ดีที่สตรียังไม่แต่งงานมาอยู่ที่วังบุรุษอื่นที่ไม่ใช่ครอบครัวหรือว่าท่านอ๋องเป็นคนออกคำสั่งเองก็ไม่มีใครทราบนับตั้งแต่นั้นหลินอวี่ถงเลือกที่จะอยู่อย่างสงบ ตัดสินใจไม่บอกสิ่งที่ตนสงสัยเพราะนางเองก็ไม่มีหลักฐาน หากบอกไปอาจเท่ากับนำภัยมาสู่ตัวเองได้สองสามวันมานี้หลินอวี่ถงได้แต่เฝ้ามองจากหน้าต่างเรือนรับรองเล็กของตน หญิงสาวมักเห็นร่างสูงของจ้าวสี่เย่มักเดินผ่านด้วยท่าทีเร่งรีบ มุ่งหน้าไปยังเรือนที่คุณหนูซุนพักรักษาตัวอยู่แทบทุกวันทั้งเช้าและเย็น ราวกับการไปเยี่ยมนางสำคัญยิ่งกว่าการเสวยอาหารเสียอีกเวลานี้หลินอวี่ถงนั่งพิงหน้าต่างทอดสายตาไปไกล แววตาเลื่อนลอยเต็มไปด้วยเงาหม่นที่ตนเองก็ไม่เข้าใจ