ทะลุมิติไปก็หนีไม่พ้นท่านอ๋องทรราช のすべてのチャプター: チャプター 21 - チャプター 30

คงจบแล้วกระมังแก่นกลางกายใหญ่ค่อย ๆ ถอนออกจากช่องบุปผาที่เกร็งตอดไม่เลิกรา ร่างสูงใหญ่ของจ้าวสี่เย่ลุกขึ้นยืนกลางอ่าง น้ำสมุนไพรไหลพรั่งลงตามกล้ามเนื้อเปลือยเปล่า แสงไฟสะท้อนให้ทุกสัดส่วนดุดันราวพยัคฆ์ตัวยักษ์เพิ่งล่าเหยื่อเสร็จหลินอวี่ถงเงยหน้าขึ้นมอง ดวงตากลมโตสั่นระริก ความเหนื่อยล้าหนักหน่วง ร่างเล็กทรุดตัวลงพิงขอบอ่าง ดวงตาพร่ามัว หอบหายใจถี่แรงจนทรวงอกขยับขึ้นลงไม่หยุดคงจบแล้วกระมังทว่าความคิดนั้นก็พลันพังทลายเมื่อร่างสูงใหญ่กลับโน้มลง มือหนาแข็งแรงช้อนอุ้มร่างน้อยขึ้นจากน้ำโดยไม่เปิดโอกาสให้นางได้ตั้งตัว“ว้าย! ท่านอ๋อง…ทรงจะทำสิ่งใดเพคะ” เสียงนางสะท้านตกใจ แขนเล็กเผลอโอบรอบลำคอเขาแน่นแววตาคมลึกลุกวาวไม่ต่างจากนักล่าที่กระหายเนื้อสด เสียงทุ้มพร่าดังขึ้นข้างหู “เจ้าคิดว่าการถอนพิษจบเพียงเท่านี้หรือ อวี่ถง…แต่ข้ายังไม่อิ่ม”หัวใจหญิงสาวพลันเต้นแรงรัว เหมือนนี่มิใช่จุดจบ…แต่เป็นเพียงการเริ่มต้นของค่ำคืนอันดุเดือดต่างหากเสียงน้ำหยดพร่างไหลรินลงตามกล้ามเนื้อแกร่งยามร่างสูงใหญ่ก้าวออกจากอ่างหยก แขนแข็งแรงโอบกระชับร่างเล็กที่เปียกชุ่มแนบอก ดวงตาคมวาวของจ้าวสี่เย่จับจ้องสตรีในอ้อ

ผู้นั้นคือใครจ้าวสี่เย่หรี่ตาคม มองพี่ชายอย่างใคร่รู้ “ผู้นั้นคือใครหรือ เสด็จพี่”“...”ห้องเงียบไปชั่วครู่ ฮ่องเต้จ้องถ้วยชาในพระหัตถ์คล้ายลังเล จะปิดบังหรือไม่ แต่ท้ายที่สุด พระองค์ก็เงยหน้าขึ้น สีพระพักตร์คลายเป็นยิ้มบาง “นางคือหลินอวี่ถง…สตรีที่เจ้ากำลังใช้เป็นเครื่องมือถอนพิษอยู่”ดวงตาคมของฉินอ๋องกะพริบช้า ๆ แวววาบแฝงอยู่ในห้วงลึก เขาไม่เอ่ยสิ่งใดทันที ฮ่องเต้เองก็สังเกตได้ จึงหัวเราะเบา“วันก่อน ข้าเรียกนางมาเข้าเฝ้า นิสัยนางแปลกประหลาดนัก แต่กลับมีหัวด้านนี้อย่างน่าประหลาด ข้าให้ช่วยตรวจแบบร่าง ปรากฏว่านางแก้ไขข้อบกพร่องได้หลายแผ่นทีเดียว”“...” จ้าวสี่เย่พระเนตรของฮ่องเต้ฉายประกายพึงพอใจ “หากมิใช่นางชี้จุดบอดของแผนภาพ ข้าคงยังลังเลไม่อนุมัติโครงการใหญ่เช่นนี้”บรรยากาศในห้องเงียบลงอีกครั้ง จ้าวสี่เย่เพียงหลุบตาลงต่ำ ไม่เอ่ยโต้กลับ แต่ความเงียบเช่นนั้นกลับเต็มไปด้วยบางอย่างที่ปิดไม่มิด“อย่าเพิ่งเชื่อใจนางมากนักเลย เสด็จพี่” อ๋องหนุ่มเอ่ยเสียงเรียบแต่หนักแน่น “นางก็เป็นเพียงสตรีคนหนึ่งเท่านั้น”ฮ่องเต้ยกถ้วยชาขึ้นจิบ แววพระเนตรลึกซึ้ง “ข้าเองก็คำนึงเช่นนั้น จึงให้ตรวจสอบหลา

ขอร้องบางสิ่งยามบ่ายในวังอ๋องวันนี้อากาศเงียบสงัด หลังจากส่งท่านอ๋องออกไปยังค่ายทหารเรียบร้อย อู๋เจี้ยนก็เดินเลียบเรือนใหญ่ด้วยท่าทางครุ่นคิด สุดท้ายก้าวตรงไปยังเรือนรับรองแขกที่หลินอวี่ถงพักอยู่เมื่อสาวใช้เสี่ยวจูเปิดประตูให้ องครักษ์หนุ่มก็เดินเข้าไป ดวงตาคมนิ่งจ้องสตรีในชุดเรียบง่ายที่กำลังจัดเก็บยาสมุนไพรบนโต๊ะ“แม่นางหลิน” เขาโค้งเล็กน้อย เสียงเข้มจริงจัง “คืนนี้…ข้ามีเรื่องอยากขอร้องบางสิ่งจากเจ้า”หลินอวี่ถงชะงัก เงยหน้ามองอย่างระแวงเล็กน้อย “ข้า? มีเรื่องอันใดหรือเจ้าคะ”อู๋เจี้ยนก้าวเข้าใกล้ พลางลดเสียงลง “แม่นางหลินช่วยไปอุ่นเตียงให้ท่านอ๋องก่อนพระองค์เสด็จกลับเข้ามาบรรทมในคืนนี้ได้หรือไม่”คำพูดนั้นทำเอาหลินอวี่ถงตาเบิกกว้าง นางถอยหลังไปก้าวหนึ่งทันที “หา? ทำไมข้าต้องไปอุ่นเตียงด้วย ยังไม่ถึงเวลาถอนพิษเสียหน่อย”“เอ่อ ขออภัยที่ข้าพูดจาคลุมเครือ ข้าหมายถึงให้แม่นางไปทำให้เตียงท่านอ๋องอุ่นเหมาะแก่การนอนหลับมากขึ้นเท่านั้น มิได้หมายความถึงเรื่องนั้น...”“อ๋อ...”หลินอวี่ถงขมวดคิ้วสงสัยอีกรอบ “จะให้ข้าไปนอนให้เตียงของเขาอุ่นเนี่ยนะ ไยไม่เอาเตาไฟไปวางไว้ในห้องของเขาเล่า บรื๋ย.

บทที่สิบแปด ข้ากำลังลงโทษเจ้า18สัมผัสถัดมามิได้อ่อนโยน ริมฝีปากหยักของจ้าวสี่เย่ไล้จุมพิตไปทั่วใบหน้างดงาม ร่องแก้ม หน้าผาก ปลายคาง ริมฝีปากแสดงความเป็นเจ้าของไปทั่วใบหน้าสวยไม่ให้หลงเหลือพื้นที่ใดไม่เคลื่อนผ่าน สตรีที่กล้าท้าทายอำนาจของเขาจะต้องโดนลงโทษหลินอวี่ถงยังหลับตาพริ้ม ริมฝีปากคลี่ยิ้มบาง ราวกับกำลังฝันหวานที่ไม่อยากตื่น สภาพนั้นยิ่งปลุกเร้าเสือร้ายให้ร้อนรุ่มเกินต้านทานมือหนาหยาบกร้านเลื่อนสอดไปตามเนื้อผ้าบางค่อย ๆ ปลดสายผูกเสื้อ คลายปมผ้าอย่างบรรจง ราวกับปลดกลีบดอกไม้ออกชั้นแล้วชั้นเล่า คอสาบเสื้อหล่นเลื่อนหล่นลงเผยผิวขาวนวลเนียนตัดสีชุดสีเขียวคล้ำ ความขาวพร่างละลานตาจนชายหนุ่มแทบลืมหายใจริมฝีปากหยักโน้มต่ำลง ไล้เลียไปตามลาดไหล่ขาวนวลทิ้งร่องรอยความชื้นแฉะ ก่อนจะเคลื่อนลงช้า ๆ ไปตามเนินเนื้อนวลที่โผล่พ้นเสื้อชั้นในตัวบางส่วนออกมา“อืม...”มือหนาหยาบกร้านที่เคยจับดาบมาไม่ถ้วน สอดเลื่อนเข้าใต้ผ้าชั้นในปราการสุดท้ายบาง ล้วงควักจนทรวงเต้าอวบอิ่มข้างหนึ่งหลุดล้นออกมาเกินขอบผ้าเนื้อเนียนขาวสั่นไหวใต้แสงตะเกียง ดวงตาคมเข้มของจ้าวสี่เย่พราววับด้วยไฟราคะชายหนุ่มไม่รอช้า อีกมือ

บทที่สิบเก้า ซุนไทเฟยรุ่งสางแสงแดดอ่อนลอดผ่านบานหน้าต่างผ้าไหมสีหม่น สาดเข้ามาในห้องเงียบสงบ หลินอวี่ถงสะลึมสะลือพลิกตัวบนเตียงกว้าง แต่ทันทีที่ขยับก็ต้องเม้มปากกลั้นเสียงครางแห่งความเจ็บปวดออกมา ทั้งร่างกายเหมือนถูกบดขยี้จนแทบแตกสลายนางกัดริมฝีปากพยายามยันกายลุกขึ้น ความเมื่อยล้าหนักหน่วงยังเกาะกุมไม่ปล่อย กระจกทองเหลืองตรงหน้าเผยเงาร่างของสตรีผู้หนึ่งที่เต็มไปด้วยรอยแดง ทั้งต้นคอเนียน ข้างลำคอ และเนินอก ล้วนมีรอยประทับฝีปากและฟันที่บุรุษทิ้งไว้ราวกับตราประทับแห่งความเป็นเจ้าของแก้มสวยร้อนผ่าวทันที นี่เมื่อลากสังขารเดินกลับมาถึงเรือนตนเอง หลินอวี่ถงรีบเรียกบ่าวสาวใช้มา นางสั่งเสียงสั่นเบา “หาชุดหนา ๆ มาให้ข้าสวม…ต้องมีคอสูงด้วยนะ รบกวนด้วยนะเสี่ยวจู”“ได้สิเจ้าคะ”เสี่ยวจูก้มรับแล้ววิ่งไปทันที มือของหลินอวี่ถงเองก็ไม่รอเช่นกัน คว้าแป้งมาบดปัดลงบนรอยแดงที่เด่นชัดบนลำคอ แต่ต่อให้ทาซ้ำอย่างไร มันก็ยังเห็นราง ๆ ราวกับไม่มีสิ่งใดปกปิดร่องรอยร้อนแรงจากคืนก่อนหน้าได้หลินอวี่ถงมองเงาตัวเองในกระจกอีกครั้ง ใบหน้างามซีดเซียวเพราะความเหนื่อยล้า“เขาบ้าคลั่งเกินไปแล้ว ท่านอ๋องไปตายอดตายอยา