วาสนาที่ท่านตัดขาด ไยจึงคิดต่อคืน의 모든 챕터: 챕터 1 - 챕터 10

“ท่านพี่มอบสิ่งนี้ให้ข้า หมายความว่าอย่างไรเจ้าคะ” จ้าวเนี่ยนเจินยื่นแผ่นกระดาษให้สามีด้วยแววตาเศร้าโศก“ก็หนังสือหย่าขาดอย่างไรเล่า แล้วเหตุใดเจ้ายังไม่ออกจากเรือนไปอีก”“ในฐานะฮูหยินเอกของท่าน ข้าบกพร่องส่วนใดหรือ เหตุใดท่านจึงใจร้ายกับข้านัก” จ้าวเนี่ยนเจินหลั่งน้ำตาออกมาอย่างไม่นึกอาย นางรู้ดีว่าบัดนี้สกุลชางกำลังเดือดร้อน มีผู้กล่าวอ้างว่าแม่ทัพใหญ่ ชางเหวินหยวนคิดก่อกบฏ สั่งสังหารองค์รัชทายาทของแคว้นการหย่าขาดกับชางเหวินหยวน จึงถือเป็นเรื่องดีสำหรับเนี่ยนเจิน แต่นางหาได้คิดเช่นนั้น นางพร้อมจะร่วมทุกข์ร่วมสุขกับเขา ยอมคุกเข่าอ้อนวอนเพื่อให้อีกฝ่ายฉีกหนังสือหย่าทิ้ง ทว่าบุรุษตรงหน้า กลับไม่แม้แต่จะหันมามอง ซ้ำยังฉุดกระชากหญิงสาวให้ออกจากห้องทำงานของเขา“ออกไปให้พ้น เจ้ากับข้าไม่มีสิ่งใดเกี่ยวข้องกันอีก”“ข้ารู้ว่าท่านเป็นห่วงข้า แต่ข้าพร้อมจะยืนเคียงข้างท่าน ไม่ว่าเหตุการณ์จะเลวร้ายเพียงใด”“หึ! เจ้าคิดว่าที่ข้าทำ เพราะห่วงเจ้าอย่างนั้นหรือ…ผิดแล้ว ข้าคิดว่าเจ้าเป็นตัวถ่วง ตัวเจ้าช่วยสิ่งใดข้าไม่ได้ สกุลของเจ้าก็ช่วยข้าไม่ได้เช่นกัน”“…” ได้ยินคำพูดเหล่านั้น เนี่ยนเจินก็เข้าใจทัน

แต่ทว่าเรื่องราวที่วาดฝันไว้ กลับไม่เป็นอย่างที่คิด เมื่อสาวงามรอแล้วรอเล่า สกุลชางก็ยังไม่ส่งคนมาเจรจาเรื่องการถอนหมั้น และนี่ก็ใกล้จะถึงฤกษ์แต่งเข้าไปทุกที“อีกไม่ถึงเดือนก็จะเป็นฤกษ์แต่งแล้ว เหตุใดพวกเขายังไม่มาอีก” เนี่ยนเจินปักผ้าไป ก็นึกถึงเรื่องราวในชาติก่อนไปเดิมทีจะต้องเป็นบิดาของชางเหวินหยวน ที่มาเจรจายกเลิกการหมั้นด้วยตนเอง แต่นี่กลับเงียบหายไปทั้งสกุล เพราะเหตุใดกัน“เอ่อ ไม่แน่ว่าท่านแม่ทัพ อาจจะหันมาสนใจคุณหนูของบ่าวแล้ว”“คงมิได้เป็นเช่นนั้น เขามีคนรักอยู่แล้ว”“แต่…ที่ตลาดเขาลือกันว่า ช่วงนี้ท่านแม่ทัพมิได้ไปมาหาสู่คุณหนูลู่เลยนะเจ้าคะ” หลิงหลิงเล่าข่าวที่ตนเองได้ยินมา“ไม่แน่ว่าเขาอาจจะมีราชการสำคัญ เห็นทีเรื่องนี้ข้าต้องจัดการด้วยตนเองเสียแล้ว” ว่าเพียงเท่านั้น เนี่ยนเจินก็วางผ้าที่ปักลง ก่อนจะเร่งไปหาท่านปู่ เพราะหากไม่จัดการเรื่องนี้ให้เรียบร้อย นางคงมิมีกะจิตกะใจจะทำสิ่งใดทั้งนั้นหลังจากที่จ้าวเนี่ยนเจินนำเรื่องไปปรึกษาท่านปู่ ครอบครัวสกุลจ้าวทั้งสามคน ก็มาเยือนสกุลชางถึงเรือน แน่นอนว่าผู้ที่มาต้อนรับเป็นเจ้าของเรือนอย่างอดีตแม่ทัพใหญ่ของแคว้น ชางอู๋เฉิน ซึ่งเป็

“เจ้ารู้ได้อย่างไร…ว่าข้าไม่รัก”“…ท่านอย่าได้ล้อเล่นกับความรู้สึกของข้า สนุกนักหรือที่ทำให้ข้าสับสนเช่นนี้ ท่านต้องการสิ่งใดกันแน่” ดวงตากลมร้อนผ่าว ทั้งที่นางรับรู้เรื่องราวทุกอย่างที่จะเกิดขึ้น ทั้งที่นางพยายามจะถอยห่างจากความเจ็บปวดแต่บุรุษตรงหน้ากลับดึงยื้อนางเอาไว้…“ขะ ข้าไม่ได้คิดจะทำเช่นนั้น ข้าขอ-” แม้อยากจะคว้าเอาไว้ แต่สาวงามก็เบี่ยงตัวหลบ“เปลี่ยนคำขอโทษของท่าน เป็นการถอนหมั้นเถิด”“ข้าขอโทษ ข้าทำเช่นนั้นไม่ได้” เมื่อคำตอบที่ได้รับ ไม่เป็นที่พึงใจ เนี่ยนเจินก็หันหลังกลับเข้าไปในห้องโถงของเรือนทันทีหญิงสาวไม่ได้รีรอ มาถึงก็ก้มคำนับเจ้าของเรือนและฮูหยิน ก่อนจะออกปากชวนปู่และน้องชายกลับ“เรากลับกันเถิดเจ้าค่ะท่านปู่ ซีฮันลุกขึ้นเถิด”“แล้วเรื่องหมั้นหมายตกลงว่าอย่างไรเล่าเจินเอ๋อร์”“นั่นสิขอรับพี่หญิง ตกลงต้องคืนของหมั้นหรือไม่” ทั้งจ้าวเป่าตงและซีฮันต่างถามในเรื่องที่เนี่ยนเจินไม่อยากตอบเลยสักนิด และเหมือนสวรรค์จะรู้ใจ จึงได้เหวินหยวนมาช่วยตอบแทน“เจ้าเก็บกลับไปด้วยเถิด ข้ากับพี่สาวเจ้าจะแต่งงานกัน และจะแต่งให้เร็วยิ่งกว่าเดิม ขอท่านพ่อท่านแม่ช่วยหาฤกษ์ที่เร็วที่สุด สามว

“หึ! ท่านรู้ด้วยหรือ” เนี่ยนเจินแค่นยิ้มกับตนเอง พอนึกถึงเรื่องราวเก่าๆ ก็พลันทำให้ดวงตาร้อนเผ่าขึ้นมา“…ข้าจะเปิดหน้าให้เจ้า หันมาทางนี้เถิด” ไม่เพียงไม่ตอบโต้ แต่น้ำเสียงของชายหนุ่มกลับอ่อนลง มือหนาเปิดผ้าคลุมออก พลางไล่มองใบหน้าหวานไม่ลดละ“อะฮึ่ม ต้องไปดื่มสุรามงคลเจ้าค่ะ”“เช่นนั้นก็มาเถิด” คู่บ่าวสาวกลับมานั่งบนโต๊ะอาหาร ดื่มสุรามงคลตามขั้นตอนประเพณี ก่อนจะลงมือทานอาหาร แม้ว่าหญิงสาวจะไม่เคยพบเจอกับสถานการณ์เช่นนี้ แต่ความหิวทำให้นางไม่ได้สนใจสามีมากนัก เอาแต่คีบกินข้าวปลาจนอิ่มหนำ“อิ่มแล้วใช่หรือไม่ ถ้าอย่างนั้นเราไปอาบน้ำกันเถิด”“เชิญท่านแม่ทัพก่อนเลยเจ้าค่ะ ข้าจะแช่น้ำ หากให้ข้าอาบก่อน ท่านจะรอนาน” ว่าแล้วเนี่ยนเจินก็เดินไปเช็ดเครื่องประทินผิวออก แต่รอจนเช็ดเสร็จ อีกฝ่ายก็ยังไม่ยอมเข้าไปอาบน้ำ“หากท่านไม่อาบ ข้าจะไปอาบก่อน”ฮูหยินน้อยเดินเข้าไปในห้องอาบน้ำ กำลังจะถอดเสื้อผ้าออก แต่ก็ต้องชะงักเมื่อเห็นว่าเจ้าบ่าวของนางเดินตามเข้ามาด้วย“ท่านเข้ามาทำไม”“ข้าจะอาบด้วย หน้าที่ภรรยาต้องปรนนิบัติสามีตอนอาบน้ำมิใช่หรือ”“ไม่ ต่างคนต่างอาบ ทุกทีท่านก็อาบน้ำเองได้มิใช่หรือ” เนี่ยนเจ

ใช้เวลาไม่นานคู่สามีภรรยาก็เข้ามายกน้ำชาให้บิดามารดา ก่อนจะร่วมทานอาหารด้วยกัน แม้ว่าจะไม่มีเสียงพูดคุย แต่บนโต๊ะอาหารก็ไม่ได้มีความอึดอัดมากมายนัก จะมีก็แต่ฮูหยินใหญ่ของเรือนที่ทำหน้าบึ้งตึงอยู่ตลอดเวลา“เรื่องดูแลเรือนเจ้าพอจะทำได้หรือไม่”“ท่านปู่เคยให้คนมาสอนอยู่หลายคราเจ้าค่ะ” เนี่ยนเจินเอ่ยตอบแม่สามีด้วยน้ำเสียงปกติ มิได้หวานหยดเพื่อเอาใจ แต่ก็ไม่ได้แข็งกระด้างจนเสียมารยาท“อืม เช่นนั้นก็คงจะมีความรู้อยู่บ้างกระมัง”“เรื่องนี้สะใภ้ของเราย่อมเชี่ยวชาญ เพราะเจินเอ๋อร์ต้องดูแลเรื่องภายในเรือนสกุลจ้าวอยู่แล้ว ฮูหยินอย่าได้เคร่งครัดไปเลย มาทานขนมกันดีกว่า” เป็นนายท่านชางที่เอ่ยคลายความตึงเครียด พลางดันขนมของว่างไปให้ทุกคนได้ลองชิม“บุตรชายของเราเป็นถึงแม่ทัพใหญ่ของแคว้น ไหนเลยภรรยาจะขาดตกได้ แม้จะเคยทำมาก่อน ก็ไม่รู้ว่าทำได้ดีหรือไม่ เพราะไม่มีใครคอยบอกคอยเตือน”“เป็นอย่างท่านแม่ว่าเจ้าค่ะ หากว่าท่านแม่ยังไม่ไว้ใจข้า ช่วงนี้ท่านทำเองไปก่อนดีหรือไม่เจ้าคะ เมื่อใดที่ท่านแม่ได้สะใภ้ที่วางใจได้ ค่อยยกให้สตรีผู้นั้นทำ” เนี่ยนเจินส่งยิ้มไปให้แม่สามี เรื่องงานในเรือนเหนื่อยเพียงใด นางย่อมรู