All Chapters of วาสนาที่ท่านตัดขาด ไยจึงคิดต่อคืน: Chapter 31 - Chapter 40

แต่มีหรือแม่ทัพใหญ่ของแคว้นจะหลบไม่พ้น ภายในห้องจึงเกิดการต่อสู้ระหว่างขุนพล ที่ร่วมรบกันมานับครั้งไม่ถ้วน“เป็นท่านบีบบังคับ ให้ข้าลงมือเอง” สองร่างกระโจนเข้าหากัน ต่างฝ่ายต่างก็หวังจะเป็นผู้ชนะในศึกครั้งนี้“หึ! หาหลักฐานที่ลู่อันฉี แอบเอาไปไว้ในห้องทำงานของข้าไม่เจอ จึงคิดจะสังหารข้าทิ้ง แล้วเจ้าจะไปเอ่ยกับฝ่าบาทว่า คนสกุลชางชิงฆ่าตัวตายอย่างนั้นหรือ ข้าเดาถูกหรือไม่”“สมกับเป็นแม่ทัพใหญ่ ท่านรู้แผนการทั้งหมดตั้งแต่เมื่อใด”“ก่อนจะแต่งลู่อันฉีมาเป็นอนุ” รองแม่ทัพหลานขบกรามด้วยความโกรธ ที่แท้เป็นพวกเขาที่ตกหลุมพรางบุรุษตรงหน้า มือหนากระชับมีดสั้นไว้แน่น ขอแค่เฉี่ยวโดนเพียงเล็กน้อย ชางเหวินหยวนก็จะตายด้วยพิษทันทีแต่เรื่องราวกับไม่ได้ง่ายถึงเพียงนั้น เพราะแต่ไหนแต่ไร หลานซิ่วก็ไม่เคยประลองชนะเหวินหยวนเลยสักครั้งและครั้งนี้ก็เช่นกัน…“ปล่อยข้า! มิเช่นนั้นข้าจะให้คนด้านนอก สังหารคนสกุลชางทั้งหมด”“หึๆ เจ้าดูถูกข้าเกินไปแล้ว ป่านนี้ท่านพ่อของข้าคงจะจัดการทหารปลอมพวกนั้นจนหมดแล้ว” รองแม่ทัพของแคว้นถูกดักทางไว้หมด จนสิ้นฤทธิ์ เอาแต่ตะโกนโวยวาย ข่มขู่ไปทั่วเหวินหยวนจึงให้นายกองไห่ จัดการ

“หลังจากที่เจ้าถูกแทง และได้รู้ว่ารองแม่ทัพหลานพบเจอหลักฐานใส่ร้ายข้า ในห้องทำงาน ข้าก็รู้ได้ทันทีว่าเป็นฝีมือของลู่อันฉี จึงได้สั่งคนให้ติดตามไปจับนางกลับมา” ในชาติที่สองนี้ เหวินหยวนเตรียมการรัดกุมกว่าเดิม วางกำลังของตนเอาไว้ ทันทีที่รองแม่ทัพหลานลงมือ พวกเขาก็เข้ามาช่วยแม่ทัพหนุ่มทันที“…”“แต่ข้าก็ช่วยเจ้าไว้ไม่ทัน ข้าพาเจ้าไปหาท่านปู่ของเจ้า แต่ก็ไม่อาจยื้อชีวิตเอาไว้ได้ ท่านปู่เอ่ยว่าเป็นเพราะมีดนั้นอาบยาพิษ”“…”“ตอนนั้นข้าทำสิ่งใดไม่ถูก ทั้งที่ตนเองก็เห็นผู้คนตายตกต่อหน้ามากมาย แต่พอเห็นเจ้าอยู่ในสภาพนั้น ข้ากลับรู้สึกเหมือนกำลังขาดอากาศ” น้ำตาสีใสไหลออกจากหน่วยตาของเอกบุรุษ ที่เป็นถึงแม่ทัพของแคว้น“เหวินหยวน”“เจ้ารู้หรือไม่ว่าภาพในตอนนั้นยังคงติดตาข้า หลังจากที่เจ้าตายไป ข้าฝันถึงยามที่เจ้าถูกแทงแทบทุกคืน” เรื่องราวทุกอย่างถูกฉายซ้ำครั้งแล้วครั้งเล่า“…”“ข้าไม่รู้ว่าตอนนั้นข้ารักเจ้าหรือไม่ แต่ข้าเจ็บปวดเจียนตาย ตอนที่เห็นเจ้าตายไปต่อหน้าต่อตา” เนี่ยนเจินไม่รู้เลยว่าอีกฝ่ายจะรู้สึกเช่นนี้ ไม่เคยรู้เลยว่าเขาพยายามยื้อชีวิตนางแล้ว“แล้วหลังจากนั้นเล่าเจ้าคะ”“หลังจากนั้น ข้า

ช่องทางแคบถูกสอดแทรกด้วยแท่งร้อน ทุกจังหวะที่ขยับเข้ามา ความจุกเสียดก็เพิ่มขึ้นเรื่อยๆ ฟันขาวกัดเข้าหากันแน่น หวังช่วยคลายความเจ็บที่เกิดขึ้นกลางกายสาว แต่ก็เพียงไม่นาน เพราะเมื่อแท่งทวนอันใหญ่เข้ามาจนสุด ความรู้สึกอึดอัดกลับมีมากกว่า“อะ อึดอัด! ท่านทำอันใดสักอย่างเถิด”“ย่อมได้ ข้าจะขยับให้เดี๋ยวนี้ อย่าพึ่งหงุดหงิดไปเลย” ริมฝีปากหนากระตุกยิ้มขำ กับท่าทีเอาแต่ใจ พร้อมโยกกายเข้าออกอย่างช้าๆ ให้ช่องทางแคบได้ปรับตัวขยับเข้าออกสองสามที ก็ดูเหมือนว่าคนรักจะปรับตัวได้แล้ว เอวสอบจึงเริ่มเคลื่อนตามใจตนเองบ้างกายหนาดันตัวขึ้น จับข้อเท่าเล็กเอาไว้แน่น ก่อนจะเพิ่มแรงสอดกระแทกเข้าไป จนเนี่ยนเจินหวีดร้องออกมาเสียงหลง พลันเกร็งกระตุกไปทั้งร่าง แรงตอดรัดที่เหวินหยวนได้รับ ทำให้รู้ว่าภรรยาขึ้นไปแตะขอบสวรรค์ก่อนตนเสียแล้ว“หึๆ รีบร้อนเสียจริง ซี๊ด!”“ขะ ข้าไม่รู้” หญิงสาวยกมือปิดหน้าด้วยความเขินอาย แต่บุปผาช่องามกลับตอดรัดไม่หยุด จนใบหน้าหล่อเหลาถึงกับเหยเก ด้วยความเสียวซ่านตรงแก่นร้อนแม่ทัพใหญ่พลิกกายลงมานอนราบบนเตียง ดึงรั้งให้คนรักขึ้นมานอนหงายบนร่างของตน ขาเรียวถูกมือใหญ่รั้งให้อ้าออกจากกัน แ

กระท่อมหลังเล็กตั้งอยู่โดดเดี่ยวในชานเมือง ห่างไกลผู้คนจนคิดว่าผู้อยู่อาศัยไม่กลัวโจรผู้ร้ายเลยหรืออย่างไร“มีผู้ใดอยู่ในเรือนหรือไม่ ข้ามาตามคำแนะนำของท่านหมอจ้าว”“เข้ามาก่อนเถิด” เสียงของบุรุษดังออกมาจากในเรือน ขาแกร่งจึงค่อยๆ ก้าวเข้าไปอย่างระมัดระวัง เท่าที่สังเกตภายในเรือนไม่ได้มีของใช้มากมาย แต่มีสิ่งหนึ่งที่บ่งบอกตัวตนของคนผู้นี้เป็นอย่างดี“อาจารย์ตงหรือ” หมวกที่วางอยู่ เป็นสิ่งที่บอกว่าชายผู้นี้เป็นคนเดียว กับที่เขาเคยเจอในเรือนสกุลจ้าวทว่า…เพียงแค่บุรุษผู้นั้นหันหน้ามา เหวินหยวนก็แข้งขาอ่อน ทรุดนั่งลงกับพื้นทันที“อะ องค์รัชทายาท!!?”“เป็นข้าเอง ท่านสบายดีหรือไม่แม่ทัพชาง”“กะ กระหม่อมสบายดีพ่ะย่ะค่ะ เหตุใดพระองค์ถึง-”“เรื่องนั้นเอาไว้ก่อนเถิด ที่ท่านหมอจ้าวให้เจ้ามาที่นี่ คงเพราะเหลือบ่ากว่าแรงแล้วใช่หรือไม่” เมื่อได้ยินผู้สูงศักดิ์ว่า แม่ทัพหนุ่มก็รีบตั้งสติและเอ่ยเล่าเรื่องราวที่แคว้นโจวกำลังประสบให้อีกฝ่ายฟัง“ทหารที่กระหม่อมส่งไปติดตาม ถูกพวกมันฆ่าตายทั้งหมด จึงไม่รู้ว่าบัดนี้มันเคลื่อนพลมาถึงไหนแล้ว”“เจ้ามิต้องกังวลไป ข้ารู้ว่าพวกมันไปกบดานอยู่ที่ใด คราก่อนก็เป็นข้

เรือนสกุลชางเต็มไปด้วยความตึงเครียด ไม่มีผู้ใดรับรู้ถึงเหตุการณ์ภายนอกเลยแม้แต่น้อย สองพ่อลูกสกุลชางก็ยังไม่กลับมาจากด้านนอก“ข้ากังวลเหลือเกิน ไม่รู้ว่าจะเป็นอย่างไรกันบ้าง”“ฮูหยินใหญ่อย่าได้วิตก นายท่านชางและหลานเขยเป็นนักรบที่เก่งกาจ ย่อมจัดการเรื่องทุกอย่างได้โดยง่าย”“เจ้าค่ะท่านหมอ” จ้าวเป่าตงยิ้มปลอบใจ พลางหันมาลูบศีรษะหลานสาวที่สีหน้าไม่ค่อยดีนักหลังจากที่เนี่ยนเจินตื่นมา นางก็ไม่ได้พบบุรุษบ้าตัณหาที่เคี่ยวกรำนาง เขาเพียงฝากสารไว้ว่าจะไปสอบสวนคนร้าย ทว่าหลังจากนั้นก็มีข่าวการตั้งกองทัพและการอพยพผู้คน ขนาดท่านปู่และซีฮันยังถูกพามาที่สกุลชางไม่รู้ว่าอีกฝ่ายเป็นตายร้ายดีอย่างไร นางกลัวเหลือเกินว่าเหวินหยวนจะต้องตายตกเหมือนครั้งอดีต“นายท่านกับแม่ทัพใหญ่กลับมาแล้วขอรับ” “พะ พวกเขาบาดเจ็บหรือไม่” ฮูหยินทั้งสองรีบลุกขึ้นถาม“ข้าไม่ได้บาดเจ็บที่ใดขอรับท่านแม่” เหวินหยวนเข้าไปกอดมารดา ก่อนจะเดินมากดจุมพิตลงบนหน้าผากมน“ข้าเองก็ไม่เจ็บที่ใด ขอบพระคุณท่านหมอจ้าว ที่ช่วยอยู่ดูแลทุกคนที่เรือน” นายท่านชางหันมาคำนับผู้อาวุโส“นายท่านชางเกรงใจเกินไปแล้ว ข้าต่างหากที่มาพึ่งพาสกุลชาง”“มิไ