บททั้งหมดของ วาสนาที่ท่านตัดขาด ไยจึงคิดต่อคืน: บทที่ 21 - บทที่ 30

“พอเถิดเจ้าค่ะ ท่านไม่ควรเอ่ยกับท่านแม่เช่นนั้น…ส่วนเรื่องคุณหนูลู่ หากนางอยากแต่งเข้าสกุลชางจนตัวสั่นถึงเพียงนี้ ก็ให้นางแต่งเข้ามาเถิด”“เจินเอ๋อร์” แม่ทัพหนุ่มหันไปมองภรรยาอย่างไม่เข้าใจ“ข้าไม่อยากให้ท่านกับท่านแม่ต้องผิดใจกัน อีกอย่าง…ข้าอยากรู้ว่าจากนี้ท่านจะเปลี่ยนไปหรือไม่”ส่วนหนึ่งเนี่ยนเจินไม่อยากให้แม่ลูกทะเลาะกัน แต่ส่วนที่สำคัญ คือนางอยากทดสอบเหวินหยวนนางอยากรู้ว่าหากแต่งลู่อันฉีเข้ามาแล้ว ชายหนุ่มจะเมินเฉยต่อนางหรือไม่ จะหันไปสนใจลู่อันฉีเหมือนในชาติก่อนหรือไม่“ข้าตามใจเจ้า แต่หากจะแต่งเข้ามา ข้าให้เพียงฐานะอนุเท่านั้น หากผิดไปจากนี้ คุณหนูลู่คงต้องแต่งเข้าสกุลอื่น” ว่าเพียงเท่านั้น ชายหนุ่มก็ลุกเดินออกจากห้องโถงทันทีอันที่จริง การที่เนี่ยนเจินตัดสินใจให้ลู่อันฉีแต่งเข้ามา ก็เป็นผลดีกับงานใหญ่ที่เขาจะทำเช่นกัน แต่ชายหนุ่มก็อดน้อยใจภรรยาไม่ได้อยู่ดีเมื่อชางเหวินหยวนกล่าวไปตามนั้น ทางสกุลชางก็ให้แม่สื่อไปพูดคุยกับสกุลลู่ และเป็นอย่างที่คิด สกุลลู่รู้สึกไม่พอใจที่บุตรสาวถูกลดเกียรติ ถึงขึ้นต้องแต่งเป็นอนุภรรยา ทั้งที่ตำแหน่งฮูหยินรองก็ยังว่างอยู่ แต่ด้วยความจำเป็นบางอย

เช้าวันรุ่งขึ้น ในโรงครัวจึงเต็มไปด้วยเรื่องราว ที่บ่าวไพร่ต่างนำมาเล่าสู่กันฟัง โดยเฉพาะสาวใช้จากเรือนอนุลู่ ที่บัดนี้คุยโวโอ้อวดเสียยกใหญ่ ว่าเมื่อคืนท่านแม่ทัพกับนายของนาง เข้าหอกันอย่างรื่นรมย์“ท่านแม่ทัพอ่อนโยนกับนายของข้าเป็นที่สุด ตื่นมาก็สั่งให้ข้าปรนนิบัติอนุลู่เป็นอย่างดี”“จริงหรือ ข้าเห็นท่านแม่ทัพออกเรือนไปด้วยความรีบเร่ง นึกว่าจะไม่กลับเรือนเสียแล้ว”“ท่านกลับมา แต่คงจะตรงมาที่เรือนของอนุลู่เลย พวกเจ้าจึงไม่เห็น” ได้ยินคำพูดโป้ปดพวกนั้น หลิงหลิงก็หันมาหัวเราะกับเสี่ยวเป่าและเสี่ยวเป่ย“คิกๆ”“พวกเจ้าหัวเราะอันใดกัน ฮูหยินน้อยสอนคนอย่างไร ให้เสียมารยาทเช่นนี้” มี่ยู่ คนสนิทของลู่อันฉีเอ่ยขึ้นมากลางโรงครัว“ข้าก็หัวเราะคนโป้ปด คิดจินตนาการไปมั่วซั่วน่ะสิ เมื่อคืนท่านแม่ทัพอยู่เรือนอนุลู่จริงหรือ ท่านตื่นขึ้นมาสั่งการให้เจ้าดูแลอนุลู่จริงหรือ”“เหตุใดจะไม่จริง กะ ก็ข้าได้รับคำสั่งเอง”“เมื่อคืนท่านแม่ทัพกลับมายามใด เจ้าบอกได้หรือไม่” หลิงหลิงทำหน้าเหนือกว่า นางมั่นใจว่าท่านแม่ทัพไม่ได้ไปเรือนอนุลู่แน่“ตะ ต้นยามชวี (19:00 น.)”“เช่นนั้นเจ้าก็โกหกแล้ว เมื่อคืนท่านแม่ทัพกลับ

ด้านจ้าวเนี่ยนเจิน ที่ได้นายกองไห่มาช่วย พาชมการฝึกซ้อมของทหาร ก็ตื่นตาตื่นใจไม่น้อย มองไปทางใดก็มีแต่ชายหนุ่มกล้ามโต จนสาวใช้ทั้งสามที่ตามมาดูแลนาง เป็นอันต้องหน้าแดงก่ำกันไปหมด“เก็บอาการเสียบ้างเถิด น้ำลายไหลแล้ว”“อ๊ะ! ฮูหยิน บ่าวมิได้น้ำลายไหลเสียหน่อยเจ้าค่ะ” เสี่ยวเป่ารีบยกมือขึ้นเช็ดน้ำลาย จึงรู้ว่าตนเองถูกฮูหยินท่านแม่ทัพหลอก ท่าทีน่าตลกขบขันทำเอาเอกบุรุษทั้งหลายยิ้มขำไปตามๆ กัน“นายกองไห่ ปกติแล้วใช้ดาบจริงซ้อมหรือ”“บางคนขอรับ หากเป็นนายทหารที่ยังไม่ค่อยเชี่ยวชาญ ท่านแม่ทัพจะให้ใช้ดาบไม้ไปก่อน เมื่อคล่องตัวแล้วจะใช้ดาบจริง ทั้งการซ้อมและการประลองขอรับ” หญิงสาวพยักหน้าเข้าใจ ก่อนจะถามเป็นความรู้ต่อ“แล้วอย่างนี้ เคยมีคนได้รับบาดเจ็บหรือไม่”“มีประจำขอรับ แต่ก็เป็นแผลเล็กน้อยเท่านั้น” เมื่อหญิงสาวหันมองไปตามที่ไห่จิ้งหรงชี้ ก็เห็นว่ามีทหารนายหนึ่ง กำลังพยายามทำแผลด้วยตนเองอยู่“ไม่มีหมอหรือ”“ไม่ขอรับ หากบาดเจ็บมากจึงจะเรียกท่านหมอมาดูแล”“ข้าจะไปดูเสียหน่อย” หญิงสาวจากตระกูลหมอ เห็นท่าทีการทำแผลของชายหนุ่มก็ทนไม่ไหว ต้องเข้าไปให้คำแนะนำกับอีกฝ่าย“ท่านจะทำแผล ทั้งที่ยังมีเศษ

“ประเดี๋ยว เราเคยพบกันมาก่อนหรือไม่” เหวินหยวนพยายามมองบุรุษตรงหน้า ทว่าหมวกตาข่ายที่อีกฝ่ายสวมใส่นั้น ปิดบังหน้าตาเสียมิดชิด“ข้ามิเคยพบท่านมาก่อน ท่านคงจำผิดคนแล้ว”“เดี๋ยว!” ยังไม่ทันที่แม่ทัพหนุ่มจะเอ่ยความต่อ ชายผู้นั้นก็รีบสาวเท้าออกจากสกุลจ้าวไปทันที นั่นยิ่งทำให้เหวินหยวนนึกสงสัยเข้าไปใหญ่“พี่เขย พี่หญิงให้มาตามแล้วขอรับ ท่านทำสิ่งใดอยู่”“ซีฮัน บุรุษที่พึ่งออกมาจากเรือนไป เป็นผู้ใดหรือ”“อ่อ อาจารย์ตงขอรับ ท่านเป็นอาจารย์ของข้า เห็นว่าท่านปู่ไปจ้างวานมาราคาสูงมากทีเดียว” ซีฮันเดินนำพี่เขยไปที่ห้องโถง“แล้วคุ้มค่าหรือไม่”“คุ้มค่ามากขอรับ ท่านอาจารย์ผู้นี้สอนได้ทุกศาสตร์ ไม่ว่าจะเป็นจารีต ดนตรี อักษร และการคำนวณ ท่านอาจารย์ก็สอนได้ทั้งหมด อ่อ การต่อสู้ก็ใช้อาวุธเป็นทุกอย่างเลยนะขอรับ”“ขนาดนั้นเชียวหรือ” หากเป็นเช่นนี้ก็ยิ่งน่าสงสัยกว่าเดิม เพราะส่วนมากแล้ว คนมักจะเก่งกาจและเชี่ยวชาญเพียงด้านใดด้านหนึ่งเท่านั้น“ใช่ขอรับ หากไม่เชื่อ หลังจากเข้าไปคำนับท่านปู่ พี่เขยมาทดสอบข้าด้วยตนเองเถิด”“ย่อมได้ เจ้าเตรียมตัวไว้ให้ดี แต่ตอนนี้เราต้องรีบเข้าไปหาพี่สาวกับท่านปู่ของเจ้าก่อน มิ

บรรยากาศในโถงของเรือนสกุลชาง เต็มไปด้วยความตึงเครียด บรรดาเมียของสองพ่อลูกสกุลชาง ถูกเรียกมาพูดคุยเรื่องคอขาดบาดตายที่ต้องเผชิญในขณะนี้หลังจากที่ถูกคุมตัวไปพบฝ่าบาทและขุนนางใหญ่หลายคน ชางเหวินหยวนก็รับรู้ว่ามีผู้ประสงค์ร้าย ไปยื่นร้องทุกข์ว่าพบเห็น แม่ทัพใหญ่ของแคว้นอยู่บริเวณจวนนอกวังขององค์รัชทายาท ในวันที่เกิดเพลิงไหม้แม้เหวินหยวนจะชี้แจงว่า คืนนั้นตนอยู่ที่ค่ายทหาร มีทหารนับหมื่นนายเป็นพยาน แต่เสนาเฒ่าพวกนั้นก็ดื้อรั้นจะเข้าตรวจค้น ฝ่าบาทจึงมีคำสั่งให้เข้าตรวจค้นในวันพรุ่งนี้ และปล่อยตัวเขากลับมาแน่นอนว่าเรื่องนี้สร้างความไม่พอใจ ให้กับเหล่าเสนาพวกนั้นเป็นอย่างมาก อ้างว่าตีเหล็กต้องตีตอนร้อน ทว่าฝ่าบาทยังยืนยันคำสั่งเดิม จึงมีเวลาให้กลับมาจัดการที่เรือน“อย่างที่พวกเจ้าทุกคนรู้ บัดนี้สกุลชางของเราถูกใส่ร้าย โทษฐานกบฏ หากเราหาข้อแก้ต่างไม่ได้ สกุลชางย่อมสิ้นชื่อ” ได้ยินเจ้าของเรือนว่าเช่นนั้นบรรดาเมียก็ตกอกตกใจกันหมด“ข้ากับบุตรชายจึงคิดว่า หากผู้ใดอยากตัดขาดจากสกุลชางเสียตั้งแต่ตอนนี้ ข้าและบุตรชายจะมอบหนังสือหย่าให้ ถือว่านับจากนี้ เราจะไม่เกี่ยวข้องกันอีก” ชางอู๋เฉินยื่นข้อเส