วาสนาที่ท่านตัดขาด ไยจึงคิดต่อคืน

“ท่านพี่มอบสิ่งนี้ให้ข้า หมายความว่าอย่างไรเจ้าคะ” จ้าวเนี่ยนเจินยื่นแผ่นกระดาษให้สามีด้วยแววตาเศร้าโศก

“ก็หนังสือหย่าขาดอย่างไรเล่า แล้วเหตุใดเจ้ายังไม่ออกจากเรือนไปอีก”

“ในฐานะฮูหยินเอกของท่าน ข้าบกพร่องส่วนใดหรือ เหตุใดท่านจึงใจร้ายกับข้านัก” จ้าวเนี่ยนเจินหลั่งน้ำตาออกมาอย่างไม่นึกอาย นางรู้ดีว่าบัดนี้สกุลชางกำลังเดือดร้อน มีผู้กล่าวอ้างว่าแม่ทัพใหญ่ ชางเหวินหยวนคิดก่อกบฏ สั่งสังหารองค์รัชทายาทของแคว้น

การหย่าขาดกับชางเหวินหยวน จึงถือเป็นเรื่องดีสำหรับเนี่ยนเจิน แต่นางหาได้คิดเช่นนั้น นางพร้อมจะร่วมทุกข์ร่วมสุขกับเขา ยอมคุกเข่าอ้อนวอนเพื่อให้อีกฝ่ายฉีกหนังสือหย่าทิ้ง ทว่าบุรุษตรงหน้า กลับไม่แม้แต่จะหันมามอง ซ้ำยังฉุดกระชากหญิงสาวให้ออกจากห้องทำงานของเขา

“ออกไปให้พ้น เจ้ากับข้าไม่มีสิ่งใดเกี่ยวข้องกันอีก”

“ข้ารู้ว่าท่านเป็นห่วงข้า แต่ข้าพร้อมจะยืนเคียงข้างท่าน ไม่ว่าเหตุการณ์จะเลวร้ายเพียงใด”

“หึ! เจ้าคิดว่าที่ข้าทำ เพราะห่วงเจ้าอย่างนั้นหรือ…ผิดแล้ว ข้าคิดว่าเจ้าเป็นตัวถ่วง ตัวเจ้าช่วยสิ่งใดข้าไม่ได้ สกุลของเจ้าก็ช่วยข้าไม่ได้เช่นกัน”

“…” ได้ยินคำพูดเหล่านั้น เนี่ยนเจินก็เข้าใจทันที ว่าอีกฝ่ายคงอยากปลดนาง เพื่อยกลู่อันฉีขึ้นเป็นฮูหยินเอก ถึงครานั้นคงใช้อำนาจของสกุลลู่มาช่วยต่อรองเรื่องนี้

“ทีนี้ก็กลับไปสกุลเดิมของเจ้าเสีย แล้วอย่ากลับมาที่เรือนนี้อีก” มือใหญ่ดึงรั้งให้หญิงสาวลุกออกไป แต่ยังไม่ทันได้ก้าวพ้นประตู เหตุการณ์ที่เคยเกิดขึ้นก็ฉายซ้ำขึ้นมาอีกรอบ

ทหารของทางการนับยี่สิบนายบุกเข้าตรวจค้นเรือนแม่ทัพใหญ่ ตามคำสั่งขององค์กษัตริย์ โดยมีรองแม่ทัพหลานซิ่วเป็นผู้คุม

“ขอแม่ทัพใหญ่ไปกับเราด้วย”

“ข้าจะไป แต่คนในเรือนนี้ไม่มีส่วนเกี่ยวข้องใดๆ ขอรองแม่ทัพหลานโปรดละเว้น”

“หึ! เช่นนั้นก็ย่อมได้ขอรับ แต่ท่านคงต้องจ่ายแพงกว่านี้” เอ่ยบอกเพียงเท่านั้น รองแม่ทัพหลานซิ่วก็ใช้มีดสั้น จ้วงแทงมาทางชางเหวินหยวน

แน่นอนว่าแม่ทัพใหญ่ของแคว้นย่อมฝีมือไม่ธรรมดา สามารถหลบหลีกมีดสั้นนั้นได้อย่างง่ายดาย ทว่าสำหรับเนี่ยนเจิน นางไม่ได้คิดเช่นนั้น เพียงแค่เห็นว่าบุรุษที่รักมีอันตราย ร่างกายก็เคลื่อนตัวเข้าไปรับคมมีดแทนสามี ที่ไม่เคยเห็นค่าของนาง

อึก!!!

“เนี่ยนเจิน!” เสียงเรียกจากเหวินหยวน ทำให้คนเจ็บนึกใจชื้นขึ้นมา

แต่ก็เพียงครึ่งลมหายใจเท่านั้น เพราะประโยคถัดมา มันตอกย้ำให้เนี่ยนเจินรับรู้ว่า…

ถึงแม้นางจะยอมตายเพื่อเขา ชางเหวินหยวนผู้นี้ ก็ยังคิดถึงเพียงลู่อันฉีเท่านั้น

“พวกเจ้าไปตามหาฮูหยินรอง อย่าให้นางตายเด็ดขาด”

เนี่ยนเจินหลับตาลงด้วยความเหนื่อยล้า นางใช้เวลาที่สวรรค์มอบให้ถึงสองชาติ ไปกับการพยายามทำให้ชางเหวินหยวนรักและเห็นค่านาง แต่สิ่งที่ได้กลับมาช่างไม่คุ้มค่าเอาเสียเลย

ในชาติแรก เป็นเพราะนาง ปักใจรักชางเหวินหยวนตั้งแต่แรกเห็น จึงไม่ยอมยกเลิกสัญญาหมั้นหมายที่สองตระกูลทำไว้ ทั้งที่รู้อยู่แก่ใจว่าฝ่ายชายมีคนรักอยู่แล้ว

จนได้แต่งเข้ามาเป็นฮูหยินเอกตระกูลชาง นางก็ประพฤติดีกับครอบครัวสามี และเหวินหยวนมาโดยตลอด แต่แม่ทัพหนุ่มกลับไม่เคยมองเห็นนาง ซ้ำร้ายยังแต่งสตรีคนรักเข้ามาเป็นฮูหยินรอง หลังจากที่แต่งนางเข้ามาไม่ถึงครึ่งปี

ด้วยความหึงหวงสามี เนี่ยนเจินจึงใช้อำนาจที่ตนเองเป็นฮูหยินเอก กลั่นแกล้งลู่อันฉีอย่างหนัก ชางเหวินหยวนจึงเกลียดชังนาง ถึงขั้นให้คนมาขับไล่เนี่ยนเจินไปอยู่เรือนหลัง สั่งบ่าวไพร่มิให้ทำตามคำสั่งของเนี่ยนเจินอีก

กระทั่งสกุลชางถูกป้ายสีว่าเป็นกบฏ สังหารองค์รัชทายาทของแคว้น จ้าวเนี่ยนเจินก็ยังไม่ยอมรับหนังสือหย่า ยืนยันจะร่วมเป็นร่วมตายกับสกุลชาง หวังจะให้สามีรู้สึกซึ้งใจ และรักนางขึ้นมาบ้าง

แต่แม้ว่าเนี่ยนเจินจะยอมวิ่งไปรับคมมีดแทนสามีที่รัก ชางเหวินหยวนกลับไม่ใส่ใจ ราวกับว่าการตายของนางนั้นไม่มีน้ำหนักในใจเขาสักนิด

ถึงกระนั้น ครั้งที่สวรรค์เมตตา ให้โอกาสเนี่ยนเจินได้เริ่มต้นใหม่ นางกลับใช้ชีวิตในชาติที่สองอย่างที่เคยทำ พยายามให้ตนเองได้แต่งเข้าสกุลชาง

ทว่าคราวนี้นางปรับเปลี่ยนตัวเองให้เป็นภรรยาเอกที่ดี ดูแลเรือน ไม่ตามหึงหวงสามีกับภรรยารอง ทนมองพวกเขาพลอดรักกันอย่างชื่นมื่น และคงเป็นเพราะเหตุนั้น ชางเหวินหยวนจึงไม่ได้แสดงท่าทีเกลียดชังนางเหมือนกับชาติก่อน

แต่แล้วทุกอย่างก็กลับมาจบลงที่เดิม จ้าวเนี่ยนเจินผู้นี้ตาย เพราะรับคมมีดแทนสามี และไม่เคยได้รับความรักจากชางเหวินหยวนเลยสักครั้ง

ความเจ็บปวดถึงสองภพสองชาติเพิ่มพูนขึ้นทุกวัน ไม่มีวันใดที่มันลดน้อยลง จนกลับมาคิดว่าเวลาที่ผ่านมา ช่างสูญเปล่ายิ่งนัก

ทั้งที่นางมีท่านปู่กับน้องชายที่รักและเป็นห่วง แต่นางกลับเลือกจะเดินตามหาความรักจากบุรุษใจร้าย

ช่างโง่งมเสียจริง…

‘หากสวรรค์เมตตาอีกครั้ง ข้าจะปล่อยให้เขา ตัดวาสนาของสองเราจนขาดสะบั้น จะไม่ร้องเรียกหารัก ที่ไม่มีทางได้รับอีก’