All Chapters of วาสนาที่ท่านตัดขาด ไยจึงคิดต่อคืน: Chapter 11 - Chapter 20

“คราวหน้าต้องระวังให้มากกว่านี้ เข้าใจหรือไม่” ยาสมุนไพรถูกนำมาทาบริเวณหลังมือ ยังดีที่ไม่บาดเจ็บมาก เพียงแค่เป็นรอยแดงเท่านั้น“ไม่ห่วงคนรักของท่านหรือ”“คุณหนูลู่มิใช่คนรักของข้า เมื่อก่อนอาจจะใช่ แต่ตอนนี้ข้ามีเจ้าเป็นภรรยาแล้ว ไม่คิดจะมองใครอื่น”“ท่านอย่าได้ฝืนตนเอง ขอเพียงท่านบอกมาว่าต้องการสิ่งใดจากข้า ข้าจะให้ท่าน จากนั้นเราก็ต่างคนต่างอยู่เสีย”“…” แม่ทัพหนุ่มยังก้มหน้าก้มตาเก็บอุปกรณ์ทำแผล ไม่ได้สนใจเนี่ยนเจินที่กำลังพูดเลยสักนิด“ข้าสัญญาว่าหากท่านยื่นหนังสือหย่าให้ข้า ข้าจะไม่มายุ่งกับท่านอีก แล้วจะไม่เอ่ยคำใดให้สกุลชางเสียหาย อื้อ!” ลำคอระหงถูกชายหนุ่มคว้าเข้าไป กดจุมพิตลงบนริมฝีปากสีสวย พลางบดขยี้อย่างไม่ออมแรง ราวกับกำลังลงโทษที่พูดจาไม่เข้าหูยิ่งเนี่ยนเจินพยายามจะหลีกหนี เหวินหยวนก็ยิ่งกอดรัดนางแน่นขึ้น จนร่างบางหอบหายใจไม่ทัน นิ้วเล็กจึงจิกลงบนอาภรณ์เนื้อดีของสามี“อือ อื้อ! แฮกๆ”“เงียบได้แล้วหรือ” นิ้วโป้งหยาบเลื่อนไปเช็ดน้ำลายสีใส ที่เปื้อนออกมามุมปาก แม้จะหันหน้าหนี แต่ชายหนุ่มก็ยังตามไปเช็ดให้จนหมดอยู่ดี ฮูหยินน้อยสกุลชางจึงได้แต่ก้มหน้างุด“…”“อย่าดื้อให้มากนั

“ฮูหยินเจ้าคะ ท่านแม่ทัพให้คนมาแจ้งว่าจะกลับมานอนที่เรือนเจ้าค่ะ”“อืม เจ้าให้คนจัดสำรับและเตรียมน้ำให้เขาทีนะ อย่าลืมแจ้งเขาด้วยว่าท่านพ่อกับท่านแม่ไปปฏิบัติธรรมที่วัดยังไม่กลับ”“ได้เจ้าค่ะ” เมื่อหลิงหลิงออกไป เนี่ยนเจินที่สางผมเสร็จ ก็เข้านอน ไม่ลืมที่จะหาหมอนมากั้นเขตแดนของตนเอาไว้ฮึ! นางไม่อยากสนใจเขานักหรอกคิดได้ดังนั้น เนี่ยนเจินก็ขยับเข้าไปนอนด้านในและหันหน้าเข้าผนังทันที ข้อปฏิบัติที่ถูกสอนมาว่า ภรรยาต้องตื่นก่อนนอนทีหลัง ต้องนอนด้านนอกเตียง หรืออะไรพวกนั้น เนี่ยนเจินไม่ได้สนใจอีกต่อไป เพราะอย่างไรก็ต้องหย่ากันอยู่แล้วแต่เรื่องการหย่า ก็เป็นเพียงความคิดของหญิงสาวฝ่ายเดียวเท่านั้น ชางเหวินหยวนไม่เคยมีความคิดนี้อยู่ในหัวแม้เสี้ยวหนึ่งทันทีที่กลับมา เอกบุรุษก็ตรงดิ่งไปหาภรรยา เพราะอยากจะพูดคุยเรื่องราวที่เข้าใจผิดให้กระจ่าง เนื่องจากตอนนั้นถูกนายเหนือหัวเรียกตัวด่วน จึงต้องปล่อยให้มันค้างคามาจนถึงตอนนี้ทว่าพอเข้ามาในห้อง ก็พบว่าภรรยานอนหลับไปเสียแล้ว ทั้งยังเอาหมอนมากั้นไว้ไม่ให้เขาเข้าใกล้อีก“เฮ้อ! ข้าไม่น่าถามเรื่องนั้นกับเจ้าเลยจริงๆ ทั้งที่ทุกอย่างกำลังจะไปได้ดีอยู่แล้

งานเลี้ยงดำเนินไปอย่างรื่นเริง ด้วยความที่เนี่ยนเจินค่อนข้างจะโดดเด่น เหล่าบุรุษทั้งหลายต่างหันมาเมียงมอง ถึงแม้จะไม่ได้มองด้วยความเสน่ห์หา ทว่ากลับทำให้ดวงใจแกร่งคันยุบยิบยิ่งยามเห็นภรรยาตัวน้อย หัวเราะขำขันไปกับเหล่าทหารกล้า เหวินหยวนก็ยิ่งรู้สึกอยากพานางกลับเข้ากระโจมเสียตั้งแต่ตอนนี้“ขยับเข้ามาทำไมเจ้าคะ”“อย่าดื่มให้มากนัก” นอกจากจะไม่ตอบคำถาม ชายหนุ่มยังเอื้อมมือเข้ามาโอบประคองแผ่นหลังบางเอาไว้ ด้วยความที่คนตัวเล็กก็เริ่มจะกรึ่มๆ จึงไม่ได้ปฏิเสธอันใด ดีเสียอีกจะได้มีที่พิง“ก็พวกเขามาคำนับ ข้าจะเสียมารยาทได้อย่างไร”“ข้าเข้าใจแล้ว แต่หากไม่ไหวก็ให้รีบบอก” จังหวะที่ใบหน้านวลที่เงยขึ้นมาตอบคำถาม ก้อนเนื้อแกร่งก็สั่นไหวจนแทบจะควบคุมไม่อยู่ ชายหนุ่มจึงต้องรีบหันกลับมายกสุราขึ้นดื่ม ทั้งที่มืออีกข้างก็ประคองกอดฮูหยินของตนเอาไว้แต่ยิ่งนานเท่าใด สุราก็เริ่มจะออกฤทธิ์มากขึ้น บัดนี้หญิงสาวจึงนอนซบอยู่บนบ่าของสามี อย่างไม่อายสายตาของคนรอบข้าง เห็นดังนั้นเหวินหยวนจึงตัดสินใจ พาภรรยากลับไปนอนในกระโจม“ดื่มกินกันให้เต็มที่ ข้าขอพาฮูหยินเข้านอนก่อน” แม่ทัพหนุ่มช้อนตัวภรรยาขึ้นแนบอก และเดิน

“เช่นนั้นเปลี่ยนท่าเถิด…หนีบขาไว้ให้แน่น”ร่างบางถูกพลิกกายให้หันหลัง เอนตัวพิงไปกับแผ่นอกกำยำ ขาเรียวทั้งคู่ถูกยกขึ้นเหยียบขอบอ่าง ระหว่างขาเรียวก็มีแก่นกายลำใหญ่แทรกอยู่“แบบนี้หรือ”“เก่งมาก หนีบเข้าหากันอีก อ๊า” แม้จะเป็นความชอบธรรม แต่ชายหนุ่มก็มิอาจร่วมหอกับภรรยา ทั้งที่นางยังคงอยู่ในสภาพมึนเมาเช่นนี้ วิธีที่พอจะคิดออกตอนนี้ก็คงจะมีอยู่อย่างเดียวเนี่ยนเจินเหยียบขอบอ่าง หนีบขาเข้าหากันอย่างที่สามีบอก แรงเสียดสีที่แท่งร้อนเคลื่อนผ่านจุดอ่อนไหว ทำเอาสาวบริสุทธิ์ครางเสียหวานเอวสอบขยับเข้าออกเป็นจังหวะ แขนแกร่งโอบรอบเอวคอด พลางยื่นอีกมือไปเฟ้นทรวงอกอิ่ม ที่กระเพื่อมไหวไปตามแรงกระแทก ปากเล็กถูกปิดด้วยอวัยวะเดียวกัน แม้ว่าจะไม่ได้สอดใส่เข้าไปในกายสาว แต่เหวินหยวนกลับรู้สึกเต็มอิ่มเหลือเกินจวบจนห้วงอารมณ์ของทั้งคู่ทะยานขึ้นไปแตะของสวรรค์ สายธารรักจึงถูกปลดปล่อยออกมา สองร่างแข่งกันหอบหายใจอย่างไม่มีใครยอมใคร ก่อนที่คนเมาจะซุกหน้าเข้ากับอกแกร่ง แล้วหลับไปเช้าวันรุ่งขึ้น เนี่ยนเจินตื่นขึ้นมาด้วยอาการปวดเมื่อยและหนักศีรษะ จึงได้นอนนิ่งอยู่บนเตียง จนอาการเริ่มทุเลาลง เหตุการณ์ต่างๆ ที่หล

ในทุกเช้าและก่อนนอน เนี่ยนเจินจะต้องไปหามารดาของสามี เพื่อทายาและพันข้อเท้าให้ใหม่ ในช่วงแรกก็มีอาการบวมเป่งอยู่บ้าง แต่เนี่ยนเจินถามท่านปู่แล้ว หากทายาและไม่ลงน้ำหนักบริเวณที่เจ็บ อีกไม่นานก็จะหายดีแน่นอนว่าคุณหนูลู่เองก็เทียวเข้าเทียวออก เรือนสกุลชางเป็นว่าเล่น แต่หลิงหลิงก็แอบมาบอกนางว่า เหวินหยวนไม่เคยไปพบลู่อันฉีตามลำพังเลยสักครั้ง มีครั้งหนึ่งที่คุณหนูลู่จะขอพูดคุยด้วย ชายหนุ่มก็อ้างว่าติดธุระสำคัญ แล้วแยกตัวออกมาทันที“หรือเหวินหยวนจะไม่ได้ผูกใจ กับคุณหนูลู่แล้วจริงๆ” ฮูหยินน้อยสกุลชางพึมพำกับตนเอง มือก็เคี่ยวยาให้แม่สามีไปด้วย“เจ้าเงียบปาก ไม่เห็นหรือว่าฮูหยินน้อยอยู่ในโรงครัว!”“มีอันใดหรือเสี่ยวเป่า เสี่ยวเป่ย” สาวใช้ทั้งสอง เป็นคนที่เคยไปปรนนิบัตินางที่เรือนสกุลจ้าว ก่อนจะแต่งเข้ามา เนี่ยนเจินจึงค่อนข้างจะสนิทสนมกับพวกนาง“เอ่อ ไม่มีอันใดเจ้าค่ะ”“พ่อครัว ช่วยมาดูยาแทนข้าที ท่านคนช้าๆ แบบนี้ อย่าหยุดนะ”“ได้ขอรับ” ฮูหยินท่านแม่ทัพเอ่ยสั่งพ่อครัว ก่อนจะเรียกให้หลิงหลิง เสี่ยวเป่า และเสี่ยวเป่ยตามออกมา เพื่อพูดคุยเป็นการส่วนตัว“ที่นี่ไม่มีใครอื่นแล้ว พวกเจ้าพูดออกมาเถิด ข้