รุ่งเช้าวันถัดมาเสียงนกร้องเจื้อยแจ้วปลุกไป๋ลี่หลินให้ตื่นจากนิทรา นางขยับตัวเล็กน้อยแต่ก็รู้สึกปวดเมื่อยไปทั้งตัวราวกับเพิ่งผ่านศึกหนักมาหมาดๆ (ซึ่งก็หนักจริงๆ)“ตื่นแล้วหรือ?” เสียงทุ้มดังขึ้นข้างหูจ้าวเหยียนนอนตะแคงเท้าแขนมองนางอยู่ ใบหน้าเปื้อนยิ้มอย่างคนมีความสุขที่สุดในโลก“ฝ่าบาท... อย่ามองเพคะ หน้าหม่อมฉันโทรมจะตาย” นางรีบเอาผ้าห่มคลุมโปง“โทรมที่ไหน... งดงามที่สุดต่างหาก” เขาหัวเราะร่า ดึงผ้าห่มออก “เป็นอย่างไรบ้าง? ผลงานข้าเมื่อคืน... คิดว่า ‘เข้าเป้า’ ไหม?”ไป๋ลี่หลินหน้าแดงซ่าน หยิบหมอนฟาดใส่หน้าเขาเต็มแรง“คนลามก! ใครจะไปรู้เพคะ!”“ถ้าไม่แน่ใจ... ซ้ำอีกรอบไหม?” เขาทำท่าจะกระโจนใส่“พอแล้วเพคะ! วันนี้ท่านพ่อกับแม่ทัพหลีจะกลับจากชายแดนแล้วนะเพคะ ต้องไปรับเสด็จ!”...ยามสาย ณ ประตูเมืองหลวงเสียงกลองชัยดังสนั่นหวั่นไหว ประชาชนนับหมื่นออกมารอรับขบวนทัพที่กลับมาพร้อมชัยชนะธงทิวตระกูลไป๋และตระกูลหลีโบกสะบัดเคียงคู่กัน นำขบวนโดยแม่ทัพใหญ่ หลีเฟย บนหลังม้าสีดำ และอัครมหาเสนาบดี ไป๋อ้าวเทียน บนหลังม้าสีขาว (ที่ดูตัวเล็กไปถนัดตาเมื่อเทียบกับคนขี่)“ไชโย! ไชโย! ไชโย!”เสียงโห่ร้อ
Read more