All Chapters of นางร้ายเช่นข้าคือสนมของฮ่องเต้ไร้ใจ: Chapter 51 - Chapter 60

บทที่ 6เฟยอวี้จัดการเปลี่ยนชุดกลับมาเป็นชุดเดิมด้วยความรู้สึกหดหู่ นางเดินกลับมานั่งลงที่ตำแหน่งเดิมท่ามกลางสายตาเยาะเย้ยของเหล่าสนมด้วยกันเองโดยเฉพาะเฉินเสี่ยวอิน ที่พอนางเดินมาก็รีบเอ่ยกระซิบถากถางถึงความล้มเหลวของการแสดงเมื่อครู่ทันที ทว่าเฟยอวี้กลับไม่มีอารมณ์จะโต้ตอบ นางเอาแต่ถอนหายใจทิ้งด้วยความเสียดายเงินรางวัลที่หลุดลอยไป ทั้งที่ตรากตรำซ้อมมาหลายวันแต่ทุกอย่างกลับพังทลายเพียงชั่วพริบตานางนั่งนิ่งพลางทอดถอนใจจนแทบไม่ได้สนใจเหตุการณ์กลางลานพิธี ซึ่งบัดนี้ เกาเต๋อเฉิง หัวหน้าขันที กำลังร่ายราชโองการปูนบำเหน็จรางวัลให้แก่เหล่าทหารตามลำดับชั้น จนกระทั่งดำเนินมาถึงผู้นำทัพสูงสุดอย่าง รุ่ยอ๋อง“เยี่ยนจงเหลียน ศึกครั้งนี้เจ้ามีความชอบใหญ่หลวงนัก เจ้าต้องการรางวัลอันใดก็ว่ามาเถิด ข้าจะให้เจ้าตามที่ปรารถนาทุกประการ”สิ้นเสียงฮ่องเต้รุ่ยอ๋องก้าวออกมาคุกเข่าเบื้องหน้าพระที่นั่ง แววตาคมกริบฉายชัดถึงเจตจำนงที่แน่วแน่“ฝ่าบาททรงแน่พระทัยแล้วหรือพ่ะย่ะค่ะว่าจะประทานให้ทุกอย่าง?”“ข้าพูดคำไหนคำนั้น” ฮ่องเต้ตอบพลางสบตาน้องชายอย่างรู้ทัน“ถ้าเช่นนั้น... กระหม่อมขอพระสนมฉู่เฟยอวี้พ่ะย่ะค่ะ เมื

บทที่ 8เยี่ยนจงเหลียนถอนริมฝีปากออกอย่างอ้อยอิ่ง ทอดมองใบหน้าหวานที่แดงซ่านและดวงตาปรือปรอยเย้ายวนใจของนางด้วยความหลงใหล ภาพความงดงามที่แสนลึกล้ำนี้เขาสาบานว่าจะไม่มีวันยอมให้ใครหน้าไหนได้เห็นอีก เขาจึงรีบกดศีรษะนางเข้ากับแผงอกกว้างเพื่อซ่อนเร้นนางจากสายตาภายนอก ก่อนจะช้อนตัวอุ้มนางขึ้นแนบอกอย่างง่ายดาย“โยนมันออกไปให้พ้นประตูวัง อย่าให้ข้าเห็นหน้ามันอีก!”เขาสั่งองครักษ์เสียงเหี้ยมเกรียมโดยไม่แม้แต่จะเหลือบแลเศษเดนที่นอนซบดินอยู่ รุ่ยอ๋องก้าวเดินมุ่งตรงไปยังตำหนักของตนทันทีในอ้อมอกแกร่งนั้นเฟยอวี้รู้สึกทำตัวไม่ถูกอย่างถึงที่สุด สัมผัสร้อนผ่าวที่ริมฝีปากยังคงเด่นชัดจนหัวใจที่อกซ้ายเต้นระรัวจนแทบจะหลุดออกมา แม้จะถูกขโมยจุมพิตไปอย่างอุกอาจ ทว่าลึก ๆ ในใจนางกลับไม่มีความรู้สึกว่าถูกล่วงเกินอยู่เลยสักนิด มีเพียงความขัดเขินที่ทวีความรุนแรงจนใบหน้าเห่อร้อนแดงก่ำ นางจึงได้แต่นิ่งงันซบหน้ากับแผงอกเขา ปล่อยให้บุรุษผู้นี้พานางไปแต่โดยดีโดยไม่กล้าแม้แต่จะสู้หน้า...รู้ตัวอีกที แผ่นหลังของนางก็สัมผัสกับฟูกหนานุ่มภายในห้องบรรทมส่วนตัวที่ไม่คุ้นตา ทันทีที่กายแตะเตียงสัญชาตญาณก็สั่งให้เฟยอวี้รีบถ

บทที่ 10คำพูดที่ดูเหมือนจะหวังดีแต่กลับเป็นการผลักไสลูกในไส้ไปให้พ้นทางเพื่อช่วยลูกคนโปรดนั้นทำให้เฟยอวี้หน้าชาพูดอันใดไม่ออก หากเป็นนางในอดีตได้ยินเช่นนี้คงยอมรับทั้งน้ำตาทว่ายามนี้นางกลับนิ่งสนิท ดวงตาคู่งามฉายแววเย้ยหยันเล็กน้อย“อิสระที่ท่านพ่อว่า... ย่อมต้องมีค่าใช้จ่ายพอดู” นางเอนหลังพิงตั่งอย่างเกียจคร้าน “หากท่านพ่ออยากให้ข้าหายไปตามแผน ข้าขอตั๋วเงินพันตำลึงทอง”“หนึ่งพัน! เจ้าเสียสติไปแล้วหรือ!”ฉู่เจิ้งหนานโพล่งออกมาอย่างลืมตัว เพราะเงินหนึ่งพันนี้มากพอให้ซื้อจวนดีดีในเมืองหลวงได้สองหลังด้วยซ้ำไป“หนึ่งพันตำลึงทองนี้แลกกับตำแหน่งพระชายาเอกของรุ่ยอ๋อง และอนาคตที่รุ่งโรจน์ของชิงเยียน... ข้าว่าราคานี้ออกจะถูกไปด้วยซ้ำ” เฟยอวี้จิบชาอย่างใจเย็น “หากท่านไม่ตกลง ข้าก็จะนั่งเกี้ยวอภิเษกนี้ไปเองก็เท่านั้น”ฉู่เจิ้งหนานหน้าซีดเผือด เขาลังเลเพียงชั่วครู่ก่อนจะพยักหน้าอย่างขมขื่น “ก็ได้! ข้าจะนำตั๋วเงินมาให้เจ้าในวันที่เจ้านั่งรถม้าออกจากเมืองหลวงไปแล้ว”“คงไม่ได้เจ้าค่ะ... ข้าต้องได้เงินก่อนครึ่งหนึ่งข้าถึงจะก้าวเท้าออกจากวังหลวงกลับไปจวนฉู่...” เฟยอวี้บอกเช่นนี้เพราะนางรู้ทันความเจ้

บทที่ 12พูดจบรุ่ยอ๋องก็พาเฟยอวี้ไปนั่งหน้าโต๊ะเครื่องแป้ง มือแกร่งที่เคยจับดาบสังหารคนอย่างเหี้ยมโหด บัดนี้กลับบรรจงถอดปิ่นทองและเครื่องประดับทีละชิ้นอย่างเบามือที่สุด เพราะเขากลัวว่าหากออกแรงมากกว่านี้เพียงนิดเส้นผมดำขลับจะขาด ผิวขาวนวลของนางจะบุบสลาย ยามที่ปลายนิ้วหนาสัมผัสถูกใบหูหรือลำคอก็ดั่งมีของร้อนมาจิ้มผิวแสนเย็นเฉียบ เฟยอวี้สะดุ้งโหยงก่อนจะเผลอเกร็งจนกว่าจะถอดเครื่องหัวเสร็จไหล่บางก็สั่นน้อย ๆ“ข้าทำเจ้าเจ็บหรือ?” เสียงทุ้มเอ่ยถามพร้อมแววตาฉายแววกังวล“ไม่เพคะ”บัดนี้ความรู้สึกอยากตอบแทนบุญคุณพลุ่งพล่านขึ้นมาในอกของเจ้าของเรือนผมนุ่มลื่นดุจเส้นไหม สิ่งที่สตรีไร้อำนาจเช่นนางจะทำได้นั้นมีเพียงเรื่องเดียวเท่านั้น บัดนี้ก็ได้เวลาอันเหมาะสมพอดีนางต้องรีบตอบแทนเขา...เฟยอวี้สูดลมหายใจเข้าลึกเรียกความกล้าครั้งใหญ่ที่สุดในชีวิตก่อนจะหมุนตัวหันไปสบตาผู้เป็นสามีด้วยแววตาแน่วแน่“รบกวนพี่เหลียนไปนั่งบนเตียง และหลับตาลงสักครู่ได้ไหมเพคะ...ข้ามีบางอย่างจะมอบให้ท่าน”รุ่ยอ๋องเลิกคิ้วขึ้นด้วยความแปลกใจแต่ก็ยอมทำตามอย่างว่าง่าย เขานั่งลงบนขอบเตียงและหลับตาลงตามคำขอ เฟยอวี้จ้องมองใบหน้าคมคา

บทที่ 14เสียงทุ้มพร่าคำรามต่ำอยู่ในลำคอ ขณะที่มือยังคงทำงานอย่างบ้าคลั่ง บีบเค้นจนยอดถันแข็งขึงเป็นไตสู้ปลายนิ้วหยาบ เฟยอวี้บิดกายเร่าด้วยความเสียวซ่าน ความรู้สึกที่เพิ่งเคยพบ ความเจ็บปนหวามไหวที่เขาหมอบให้ทำให้นางทำได้เพียงแอ่นอกรับสัมผัสอันดิบเถื่อนนั้นอย่างไม่อาจขัดขืน ทุกสัมผัสของเขาดุดันและลึกซึ้งดั่งจะประทับตราความเป็นเจ้าของลงไปในผิวเนื้อของนางในค่ำคืนนี้พายุแห่งความต้องการโหมกระหน่ำจนนัยน์ตาของรุ่ยอ๋องแปรเปลี่ยนเป็นสีเข้มจัด เขาผละกายออกจากร่างนวลชั่วครู่เพื่อฉีกทึ้งชุดสีแดงมงคลของตนออก กางเกงผ้าเนื้อดีถูกสลัดทิ้งไปจนเผยให้เห็นแกนกายใหญ่โตที่ชูชันพองขยายโดยรอบมีเส้นเลือดปูดโปน สร้างความดุดันและน่ากลัวเกินกว่าที่เฟยอวี้จะจินตนาการถึงภาพเบื้องหน้าทำให้เฟยอวี้ที่กำลังเคลิบเคลิ้มด้วยอารมณ์รักถึงกับสะดุ้งสุดตัว ดวงตาเบิกกว้างด้วยความตื่นตระหนก ความกลัวแล่นพล่านเข้าเกาะกินใจจนนางลืมสิ้นซึ่งปณิธานที่จะยอมมอบกายเพื่อตอบแทนคุณ นางรีบพลิกกายคลานหนีไปทางหัวเตียงหวังจะหลบเร้นจากร่างยักษ์ใหญ่ตรงหน้าทว่ารุ่ยอ๋องในยามนี้หาได้มีความปรานีไม่ มือแกร่งคว้าหมับเข้าที่ข้อเท้าเล็กแล้วกระชากร่า