All Chapters of นางร้ายเช่นข้าคือสนมของฮ่องเต้ไร้ใจ: Chapter 31 - Chapter 40

บทที่ 23นางปลงแล้ว“แฮ่! ทรงตามหาหม่อมฉันอยู่หรือเพคะ?”เยี่ยนหมิงเทียนชะงักไปครู่หนึ่งก่อนจะหยักยกมุมปากขึ้นเป็นรอยยิ้มเอ็นดูที่ชิงเยว่ซึ่งซุกหน้าอยู่ด้านหลังไม่มีวันได้เห็น เขาปล่อยให้นางยิ้มย่องดีใจที่แกล้งมังกรหนุ่มได้สำเร็จอยู่ครู่ใหญ่ ก่อนจะเริ่มสวมบทนายพรานที่ตะครุบเหยื่อในพริบตาเขาหมุนกายกลับมาอย่างรวดเร็วจนน้ำกระเพื่อมไหว มือหนาคว้าเอวบางรั้งเข้ามาแนบชิดแล้วประกบริมฝีปากลงไปในจุมพิตที่ทั้งเร่าร้อนและดุดันเพื่อลงโทษที่นางบังอาจล้อเล่นกับอารมณ์ของเขา เยี่ยนหมิงเทียนรุกรานหนักหน่วงพลางดันร่างของนางให้ถอยรั้งไปด้านหลัง แรงผลักที่ทั้งเร็วและแรงทำเอาชิงเยว่ทรงตัวไม่อยู่ แผ่นหลังนวลเนียนปะทะเข้ากับขอบหินของบ่อน้ำพุร้อนอย่างแผ่วเบาเมื่อเขาผละริมฝีปากออก ชิงเยว่ก็ได้แต่หอบหายใจรัวเร็ว ใบหน้าหวานแดงซ่านด้วยความเขินอายปนตกใจ ดวงตาฉ่ำปรือมองเขาอย่างคาดไม่ถึง“นึกว่าจะแน่กว่านี้เสียอีก... ที่แท้ก็มีปัญญาแกล้งข้าได้เพียงเท่านี้หรือ?” เขาเอ่ยดุเสียงต่ำทว่านัยน์ตากลับพราวระยับด้วยความชอบใจเขารั้งร่างบางที่บัดนี้ไร้เรี่ยวแรงให้ขึ้นมานั่งทับบนตักแกร่ง แผ่นหลังของนางพิงแอบแนบชิดกับอกกว้าง เ

บทที่ 25.1พี่จะมา สนมมนต์ดำเยี่ยนหมิงเทียนหรี่ตาลงปล่อยให้ประกายสังหารวาบผ่านจนอุณหภูมิในห้องดูจะลดฮวบลงทันที ก็ใครให้ขุนนางแก่ตรงหน้าอาจหาญมากล่าวว่าสตรีสุดที่รักของเขากันเล่า“เป็นเช่นนั้นหรือ... ใต้เท้าจิ้น” ฮ่องเต้เอ่ยเสียงเรียบเย็นจนคนฟังแทบหยุดหายใจ “ท่านกำลังจะบอกว่า... ข้าผู้ปกครองแผ่นดินนี้มีสติปัญญาต่ำต้อยกว่าท่าน ถึงได้ปล่อยให้สตรีเพียงคนเดียวมาจูงจมูกได้ตามใจชอบ? เช่นนั้นหรือ”“กะ... กระหม่อมมิบังอาจพ่ะย่ะค่ะ!” ใต้เท้าจิ้นรีบคุกเข่าลงทันทีเมื่อสัมผัสได้ถึงโทสะมังกรที่กำลังคุกรุ่นในจังหวะนั้นเอง รุ่ยอ๋อง ผู้เป็นพระอนุชาต่างมารดาที่ยืนกอดอกดูเหตุการณ์อยู่เงียบ ๆ ก็เค้นเสียงหัวเราะเย็น ออกมาพลางก้าวออกมาช่วยเสริมพี่ชายด้วยท่าทีรื่นรมย์ทว่าเจ็บแสบไม่ต่างกัน“ใต้เท้าจิ้นเอ๋ย... ก่อนจะห่วงว่าฝ่าบาทจะถูกมนต์ดำของสตรีต่างแคว้น ข้าว่าท่านควรห่วงคนของตนเองก่อนดีหรือไม่?” รุ่ยอ๋องยกยิ้มมุมปาก “จัดการดูแลสตรีในจวนสงบก่อนเถอะค่อยมายุ่งกับเรื่องหลังจวนของผู้อื่น”คำพูดของรุ่ยอ๋องนั้นเปรียบเสมือนการเอาเรื่องจริงตบหน้าใต้เท้าจิ้นกลางท้องพระโรง เรื่องนี้ถือว่ารุ่ยอ๋องกำลังเอ่ยเตือนถึงบา

บทที่ 26ร่วมด้วยช่วยกัน“พอดีเลย แผนการของข้าจะสำเร็จเร็วขึ้น หากเจ้าให้ความร่วมมือ...”เยี่ยนหมิงเทียนกระตุกยิ้มที่มุมปาก แววตาคมกริบยามนี้ดูราวกับหมาป่าที่กำลังล่อหลอกลูกแกะให้หลงเข้าไปในกับดักอย่างไรอย่างนั้น และลูกแกะก็ดูเหมือนจะไม่รู้ตัวเสียด้วย“ฝ่าบาทให้หม่อมฉันช่วยอะไรหรือเพคะ?”นางเอ่ยรับคำไปตามสัญชาตญาณ ทว่าเมื่อสบเข้ากับประกายตาที่วาวโรจน์ด้วยความนัยบางอย่าง ชิงเยว่ก็พลันรู้สึกว่าตนเองได้ก้าวพลาดลงไปในหลุมพรางเสียแล้วก่อนที่กายนี้จะพังนางต้องหาทางเลี่ยงอย่างเร่งด่วน “เอ่อ... คือ ไว้บอกคราหลักดีกว่าเพคะ วันนี้ดึกมากแล้ว... บรรทมกันเถิดนะเพคะ”“สายไปเสียแล้วลี่เฟย”เยี่ยนหมิงเทียนกระซิบชิดใบหูด้วยน้ำเสียงแหบพร่า มือหนาที่เคยโอบกอดเพียงภายนอกเริ่มเลื้อยซุกซนเข้าไปสัมผัสผิวกายเนียนลื่นภายใต้ชุดนอนผ้าไหมเนื้อบาง บีบเค้นคลึงเคล้าจนตัวสั่นสะท้านไปทั้งร่าง “แผนการที่ข้าว่า... คือข้าต้องการให้เจ้าตั้งครรภ์มังกรน้อยให้เร็วที่สุด เพื่อตอกหน้าขุนนางเฒ่าพวกนั้นให้หุบปากเสีย”“ฝ่าบาท! อ๊ะ...”ชิงเยว่ยังไม่ทันพูดคำใดร่างทั้งร่างก็ถูกพลิกให้นอนราบลงกับเตียงนุ่มเสียแล้ว เยี่ยนหมิงเทียนตามล

บทที่ 28ซูเมิ่งคือสตรีของข้า“อย่าเรียกนางด้วยชื่อนั่นยามที่อยู่ต่อหน้าข้า!” เขาคำราม น้ำเสียงสั่นพร่า “นางคือซูเมิ่งสตรีของข้า...มิใช่ชิงเยว่”ความจริงที่แสนขมขื่นคือชิงเยว่ในวังแคว้นเยี่ยนยามนี้ แท้จริงคือซูเมิ่ง อดีตนางกำนัลคนสนิทที่เติบโตมาพร้อมกับองค์รัชทายาทแคว้นชิงอวิ๋นซึ่งตามจริงแล้วเขาตั้งใจจะรับนางเป็นสนมของตนหลังจากยืนในตำแหน่งองค์รัชทายาทอย่างมั่นคงแล้ว ทว่าแผนการทุกอย่างกลับพังทลายเมื่อน้องสาวแท้ ๆ อย่างมู่หรงชิงเยว่กลับหนีการแต่งงานเชื่อมสัมพันธ์ไปหาชายคนรัก ทิ้งให้เขาต้องตัดสินใจอย่างเจ็บปวดด้วยการส่งซูเมิ่งผู้มีใบหน้างดงามหยาดเยิ้มคล้ายคลึงกับองค์หญิงสามให้สวมรอยไปแทนเพื่อรักษาสัญญาและได้ทหารมาร่วมศึกและชนะในครานี้เขาหวังเพียงให้นางไปอยู่เป็นฉากหน้า แสร้งทำตัวจืดชืดเพื่อมิให้ฮ่องเต้แคว้นเยี่ยนไม่สนใจ ทว่าผลลัพธ์กลับกลายเป็นว่านางกลับกลายเป็นที่โปรดปรานของศัตรู นี่คือผลลัพธ์ที่เขากลัวที่สุดซึ่งมันเกิดขึ้นแล้ว...“เร่งการเดินทาง...แล้วก็ให้คนผู้นั้นทำอย่างไรก็ได้ให้ข้าได้เจอกับนางด้วย”องครักษ์ก้มหน้าต่ำรับคำสั่งก่อนจะเอ่ยรายงานอีกเรื่องที่สำคัญไม่แพ้กันต่อมาทันที“ส่ว

บทที่ 29.2เสียงของเขาถูกกลืนหายไปเมื่อชิงเยว่โน้มตัวลงปิดริมฝีปากหนานั้นด้วยจุมพิตที่เร่าร้อนทว่าเจือไปด้วยรสเค็มปร่าของหยาดน้ำตา นางบดเบียดริมฝีปากเข้าหาเขาอย่างโหยหาและบ้าคลั่ง สองมือเรียวซุกไซ้เข้าไปใต้ฉลองพระองค์ตัวบาง ลูบไล้แผงอกและมัดกล้ามที่คุ้นเคยอย่างรวดเร็วเพื่อปลุกเร้าอารมณ์เยี่ยนหมิงเทียนที่เดิมทีตั้งใจจะถามไถ่กลับถูกความปรารถนาเข้าครอบงำแทนที่ มือหนาเลื่อนขึ้นมาโอบรอบเอวคอดกิ่วของนางไว้มั่น ขณะที่ชิงเยว่เริ่มขยับกายโลมเล้าเขาอย่างหนักหน่วง นางดูดดึงเรียวลิ้นของเขาอย่างคนหิวกระหาย ไม่อยากให้เขาได้มีโอกาสเอ่ยคำพูดใดที่จะทำให้นางต้องกลับไปเผชิญกับความจริงอันขมขื่นแววตาที่สั่นระริกคู่นั้นดูเว้าวอนและเปราะบางเสียจนคนมองใจหาย นางปลดสายรัดเอวออกช้า ๆ ด้วยปลายนิ้วที่สั่นเทา ก่อนจะค่อย ๆ เลื่อนสาบเสื้อคลุมตัวบางให้หลุดลุ่ยลงจากไหล่เนียนทีละข้าง ท่ามกลางแสงจันทร์รำไรที่ลอดผ่านหน้าต่างเข้ามา ผิวขาวนวลเนียนของนางกลับดูซีดเซียวทว่าเย้ายวนอย่างประหลาด รอยรักสีกุหลาบที่เขาฝากไว้เมื่อหัวค่ำยังคงเด่นชัด ราวกับจะย้ำเตือนว่านางเป็นของเขา... แต่ในใจนางกลับกลัวเหลือเกินว่าจะไม่ใช่ตลอดไปนา