All Chapters of นางร้ายเช่นข้าคือสนมของฮ่องเต้ไร้ใจ: Chapter 41 - Chapter 50

บทที่ 30งานเชื่อมสัมพันธ์ณ ลานพิธีอันกว้างขวางของวังหลวงแคว้นเฉียนเป่ย บรรยากาศถูกเนรมิตให้อลังการสมเกียรติเพื่อต้อนรับคณะทูตจากทั่วสารทิศ กลิ่นอายของสุรารสเลิศและอาหารเลิศรสอบอวลไปทั่วบริเวณเยี่ยนหมิงเทียน ประทับนั่งสง่างามบนบัลลังก์มังกรในฐานะประธานแห่งงานเลี้ยง แววตาคมกริบทรงอำนาจกวาดมองไปทั่วงาน โดยมี จิ้นฮองเฮา ประทับนั่งเคียงข้าง แม้ท่วงท่าจะดูเหมาะสมกันทว่ากลับสัมผัสได้ถึงความห่างเหินเย็นชาที่กั้นกลางระหว่างคนทั้งคู่ ส่วน ชิงเยว่ ในฐานะสนมลี่เฟย ประทับนั่งในตำแหน่งเยื้องไปทางด้านหลัง ปั้นหน้ายิ้มในขณะที่พิธีการก็ดำเนินต่อไปตามลำดับที่ควรจะเป็นจนกระทั่งถึงเวลาที่หลายคนรอคอย มู่หรงจื่อหลิน องค์รัชทายาทแห่งแคว้นชิงอวิ๋นก้าวออกมากลางลานพิธี พร้อมกับขบวนของบรรณาการที่คลุมด้วยผ้าไหมทองคำ เมื่อผ้าถูกเปิดออก แสงระยิบระยับจากอัญมณีล้ำค่าและสมบัติโบราณที่หาชมได้ยากก็ทำให้ตัวแทนจากแคว้นต่าง ๆ ถึงกับหลุดเสียงอุทานออกมาด้วยความตกใจ“ของบรรณาการเหล่านี้... ช่างล้ำค่าเกินไปหรือไม่องค์รัชทายาท?”เยี่ยนหมิงเทียนตรัสด้วยน้ำเสียงเรียบเรื่อยทว่าแฝงความสงสัยเล็กน้อย หากจะบอกว่าตอบแทนที่เขามอบนา

บทส่งท้าย 2เรื่องนี้ต้องมอบความดีความชอบให้ลี่เฟยสุดที่รักที่สังเกตและนำมาแจ้งเขาว่าองค์รัชทายาทแคว้นชิงอวิ๋นเข้าออกวังหลังได้ง่ายดายจนเขาสืบพบความจริงเรื่องนี้เข้า และหากไม่เพราะนางตัดสินใจบอกความจริงทั้งหมดแก่เขาก็คงไม่จบลงด้วยดีเพียงนี้เช่นกัน...ฝ่ายใต้เท้าจิ้นเมื่อได้ยินคำกล่าวหาและเห็นหลักฐานที่มัดตัวแน่นหนาถึงกับสติหลุด ใบหน้าที่เคยทระนงบัดนี้ซีดเซียวปานซากศพ เขาโขกศีรษะลงบนพื้นอย่างบ้าคลั่ง“ไม่จริงพ่ะย่ะค่ะ! กระหม่อมถูกใส่ร้าย! ฝ่าบาททรงถูกมนต์ดำของนางแพศยาซูเมิ่งเข้าครอบงำจนเสียสติไปแล้วพ่ะย่ะค่ะ ทรงเห็นกงจักรเป็นดอกบัว!”เขาร้องตะโกนเสียงหลง ทว่าคำแก้ตัวนั้นกลับยิ่งทำให้สถานการณ์แย่ลงไปอีก สุดท้ายก็ถูกเหล่าองครักษ์กรูกันเข้ามาลากตัวใต้เท้าจิ้นออกไปท่ามกลางเสียงร้องโวยวายที่ฟังไม่ได้ศัพท์ ทิ้งให้เหล่าขุนนางที่เหลือต่างหมอบกราบตัวสั่นเทาด้วยความตื่นตกใจ เยี่ยนหมิงเทียนกวาดสายตามองไปรอบห้องก่อนจะประกาศโองการสุดท้าย“จิ้นฮองเฮามีส่วนพัวพันกับคดีกบฏ ให้ย้ายไปสำนึกผิดที่ตำหนักเย็นจนกว่าการสืบสวนจะสิ้นสุด และห้ามมิให้ใครเข้าเยี่ยมเด็ดขาด!”ความเงียบเข้าปกคลุมท้องพระโรงทันที ทุกอย

บทนำ (2)โมลี่สะดุ้งสุดตัวกับคำสั่งเด็ดขาดที่ไม่เคยพบเจอมาก่อนรีบหมุนตัวเดินออกไปแม้ท่าทางจะยังไม่เคารพนักก็ตาม เมื่อห้องกลับมาเหลือนางคนเดียวก็กระแอมก่อนตะโกนเรียกหา ชุ่ยจู นางกำนัลผู้ซื่อสัตย์ที่ถูกโมลี่แกล้งให้ไปทำงานหนักอยู่ด้านนอก แต่นางกำนัลผู้นี้กลับคือคนเดียวที่ตามนางไปอยู่ที่ตำหนักเย็นด้วยและตายไปก่อนนางเพราะปกป้องนางจากการถูกกลั่นแกล้ง“ชุ่ยจู เข้ามาหาข้า...” เฟยอวี้สั่งเสียงเรียบไม่นานชุ่ยจูก็ย่องเข้ามาด้วยสีหน้าไม่มั่นใจนั่งคุกเข่าไม่มองหน้าเฟยอวี้ “นับจากนี้ไป เจ้ามาเป็นนางกำนัลข้างกายข้า...”ชุ่ยจูตกตะลึงรีบเงยหน้าทันใด “แล้ว... โมลี่เล่าเพคะ?”“ข้าคือเจ้านายของตำหนักแห่งนี้ ไยต้องถามใครด้วย อ้อ แล้วนับจากนี้เจ้าต้องเชื่อฟังข้า คำสั่งของผู้อื่นไม่ต้องฟัง เข้าใจหรือไม่”เฟยอวี้เอนกายพิงหัวเตียงด้วยความเหนื่อยอ่อนจากการใช้พลังมากแต่เรื่องพวกนี้นางจะชักช้าไม่ได้ “เจ้าเข้ามาช่วยข้าเช็ดตัวลดไข้ให้ข้าด้วย”ชุ่ยจูรีบเข้าไปประคองเจ้านาย แม้จะงุนงงแต่ในใจกลับรู้สึกยินดีทั้งที่ตนได้รับใช้ใกล้ชิดและการที่เจ้านายผู้เป็นคนกำหนดชีวิตเปลี่ยนไป หญิงสาวรู้สึกว่าเจ้านายมีความน่าเกรงขามสมฐา

บทที่ 2หลายวันผ่านไป...ณ ส่วนรับรองแขกของตำหนักหลินฮวา บรรยากาศเต็มไปด้วยความอึดอัด จ้าวซื่อผู้เป็นมารดาเลี้ยงของเจ้าของตำหนักและฉู่ชิงเยียนน้องสาวต่างมารดา มาขอเข้าเฝ้าฉู่เฟยอวี้ในรอบหกเดือนสตรีสองนางนั่งนิ่งกวาดสายตามองไปรอบ ๆ ด้วยสีหน้าดูแคลน ตำหนักแห่งนี้ทั้งเล็กและไร้เครื่องเรือนหรูหราด้อยกว่าจวนขุนนางของพวกนางมากนัก ไหนจะคนรับใช้ที่มีเพียงหยิบมืออีก แต่อย่างไรเมื่อมาคราแรกก็ต้องทำตัวสงบเสงี่ยมไปก่อนทว่าความอดทนของทั้งสองก็มีจำกัด พวกนางนั่งรออยู่นานจนเริ่มหมดความอดทนเสียแล้ว“เมื่อไหร่พระสนมจะเสด็จมาเสียที ข้านั่งจนปวดหลังไปหมดแล้ว”จ้าวซื่อเอ่ยถามเสี่ยวเฉิน ขันทีหนุ่มที่มีท่าทางคล่องแคล่วซึ่งยืนเฝ้าประตูอยู่“ข้าน้อยมิอาจทราบได้ หากพวกท่านรีบมิกลับไปก่อนแล้วค่อยมาเข้าเฝ้าคราหน้าดีหรือไม่ขอรับ?”เสี่ยวเฉินตอบไปก็ทำเอาสองแม่ลูกหน้าตึงพูดยังไม่ออก การมาขอเข้าเฝ้าแต่ละทีง่ายเสียที่ไหนกันเล่า เมื่อทำอันใดไม่ได้ก็ได้แต่นั่งสงบเสงี่ยมรอต่อไปในที่สุด ฉู่เฟยอวี้ก็เดินออกมา สตรีหน้าซีดก่อนหน้าบัดนี้ไม่เหลือเคล้าเดิมอีกต่อไปแล้ว ภาพที่เห็นกลับทำให้ทั้งสองคนเบิกตากว้างด้วยความคาดไม่ถ

บทที่ 4เวลาสิบวันที่เหลือถูกเปลี่ยนเป็นหยาดเหงื่อแรงกาย เฟยอวี้ทุ่มเทกับการเตรียมตัวอย่างหนัก นางสั่งตัดชุดร่ายรำใหม่ตามแบบที่นางร่างขึ้นเอง เป็นชุดผ้าเนื้อบางเบาสีแดงเพลิงที่ทิ้งตัวแนบไปกับส่วนเว้าส่วนโค้ง เน้นการเผยผิวพรรณนวลเนียนช่วงเอวและแผ่นหลังมากกว่าชุดร่ายรำทั่วไปในวัง“พระสนม... ชุดนี้มันออกจะ... เปิดเผยไปหน่อยไหมเพคะ”ชุ่ยจูเอ่ยถามขณะช่วยจัดชายผ้า แววตาเต็มไปด้วยความตื่นตะลึงที่ยามอยู่บนร่างของเจ้านายตนแล้วนั้นงดงามจนละสายตาไปไหนไม่ได้“ข้าแต่งแค่ตอนรำเท่านั้นเผยเนื้อหนังหน่อยจะเป็นไรไป ข้าสวมแล้วมิงามหรือไร?”ชุ่ยจูรีบตอบทันใด “งามมากเพคะ มันงามจนแทบหยุดหายใจ ผิวของพระสนมพอตัดกับสีแดงเช่นนี้แล้ว ดูราวกับเทพธิดาจำแลงมาจริง ๆ เพคะ”เฟยอวี้หมุนตัวหน้าคันฉ่อง มองเงาสะท้อนที่เปี่ยมเสน่ห์เย้ายวนของตนเองแล้วก็หยักยิ้มภูมิใจ“ถ้าไม่เด่นที่สุด ข้าจะเอาชนะใจคนดูเพื่อชิงรางวัลใหญ่มาได้อย่างไร” นางหันไปหาขันทีหนุ่มที่ยืนคุมอยู่ห่าง ๆ “เสี่ยวเฉิน เจ้าว่าอย่างไร?”เสี่ยวเฉินที่เพิ่งเงยหน้าขึ้นมาสบตาถึงกับชะงัก ใบหน้าลามไปจนถึงใบหูแดงซ่านราวกับจะเป็นไข้ เขารีบก้มหน้าลงต่ำทันทีจนคางแทบ