All Chapters of นางร้ายเช่นข้าคือสนมของฮ่องเต้ไร้ใจ: Chapter 81 - Chapter 90

บทที่ 35เสียงหวานของเฟยอวี้ดังแจ้วขึ้นสั่งการอย่างคล่องแคล่ว นางเดินตรวจตราและจดบันทึกรายการสิ่งของด้วยตนเองอย่างละเอียดลออ ใบหน้าพริ้มเพราซับสีระเรื่อด้วยความสนุกสนานและภาคภูมิใจในตัวสามีที่ล่ารางวัลเหล่านี้มามอบให้นางเพียงผู้เดียวเต๋อไห่กงกงที่ยืนเอามือประสานกันอยู่หน้าประตูห้องเก็บสมบัติ ได้แต่มองภาพนั้นด้วยสายตาที่กึ่งเอือมระอาเกิ่งเอ็นดู เขาถอนหายใจยาวก่อนจะเปรยขึ้นเป็นรอบที่สิบของวัน“พระชายาพ่ะย่ะค่ะ... ให้พวกขันทีและบ่าวรับใช้จัดการเถิด ทรงเหนื่อยจากการเดินทางมาทั้งวันแล้ว เสด็จไปพักผ่อนที่เรือนเถิด”เฟยอวี้เพียงแต่หันมาส่งยิ้มกว้างจนตาหยีและพลางโบกมือปฏิเสธเช่นเดิม“ไม่เป็นไรหรอกเต๋อไห่กงกง ของพวกนี้ท่านพี่ลำบากล่ามาให้ข้า ข้าก็ต้องดูแลตรวจนับให้ดีสิ อีกอย่าง... ข้าชอบนับของพวกนี้นัก เห็นแล้วมันชื่นใจเหลือเกิน!”กงกงอาวุโสส่ายหน้าเบา ๆ พลางลอบยิ้มออกมาโดยไม่รู้ตัว แม้ปากจะบ่นแต่ในใจกลับรู้สึกเปี่ยมล้นไปด้วยความยินดี ตั้งแต่พระชายาผู้นี้ก้าวเข้ามา จวนรุ่ยอ๋องที่เคยเงียบเหงาและเย็นเยียบดุจน้ำแข็งก็กลับมามีชีวิตชีวาอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน ท่าทางกระตือรือร้นและนิสัยที่ตรงไปตร

บทที่ 37เฟยอวี้ลืมตาตื่นขึ้นมาท่ามกลางความเงียบงันของห้องนอนที่ดูจะกว้างขวางผิดปกติในเช้านี้ ไม่ใช่เพราะห้องใหญ่ขึ้นแต่เป็นเพราะข้างกายไม่มีใครนอนกอดต่างหาก“ยังไม่กลับมาทั้งคืนเลยหรือ...”เฟยอวี้พึมพำด้วยน้ำเสียงแหบพร่า หัวใจของนางกระตุกวูบด้วยความกังวลที่เริ่มก่อตัว ปกติพยัคฆ์ร้ายอย่างเขาหากได้ลิ้มรสเหยื่อแล้วย่อมไม่มีทางปล่อยมือไปง่าย ๆ ยิ่งบทรักเมื่อวานถูกขัดจังหวะด้วยราชโองการด่วน เขายิ่งควรจะกระวนกระวายกลับมาสะสางเรื่องค้างคาต่อ การที่เขาหายไปข้ามคืนเช่นนี้ย่อมหมายความว่าสถานการณ์ในวังหลวงต้องตึงเครียดเกินกว่าที่นางจะคาดคิดหลังจากฝืนกายให้ชุ่ยจูปรนนิบัติจนร่างกายสดชื่นขึ้นบ้างแล้ว เฟยอวี้ก็สลัดความกังวลทิ้งไป นางสวมวิญญาณพระชายารุ่ยอ๋องผู้เด็ดเดี่ยว สั่งให้จัวอี้องครักษ์คนสนิทเข้ามาพบเพื่อรายงานความคืบหน้าที่นางมอบหมายให้เขาจับตาดูทางจวนสกุลฉู่“สกุลฉู่ในยามนี้ตกต่ำยิ่งกว่าที่คิดพ่ะย่ะค่ะพระชายา” จัวอี้รายงานพลางก้มหน้าลงด้วยความเคารพ “หลังจากเรื่องอัปยศของฮูหยินกัวที่สนามล่าสัตว์ ใต้เท้ากัวก็ถูกสั่งปลดและลดขั้นลงจนแทบไม่มีอำนาจ ชื่อเสียงของสกุลฉู่ป่นปี้จนคนในจวนไม่กล้าโผล่หั

บทที่ 39เฟยอวี้สาวเท้าไปตามเส้นทางเงียบสงัดมุ่งสู่สวนดอกเหมยตามสถานที่นัดหมาย เบื้องหน้าคือแผ่นหลังของบิดาที่นางเคยเคารพและถามหาความเมตตา ทว่าในยามนี้ เมื่อภาพเหตุการณ์ในชาติก่อนและความจริงที่ได้รับรู้จากจ้าวซื่อผุดขึ้นมาในหัว นัยน์ตาของนางก็กลับกลายเป็นเย็นเยียบไร้ความรู้สึกใดบิดาหันกลับมามองนางด้วยสีหน้าเคร่งขรึมและเข้าเรื่องทันทีอย่างไร้เยื่อใย "ข้านัดเจ้ามาเพราะอยากเตือนให้เจ้าเลิกทำตัวเป็นศัตรูกับตระกูลฉู่เสียที ไม่ว่าเจ้าจะแค้นเคืองจ้าวซื่อเพียงใดแต่ข้านั้นจัดการให้เจ้าแล้ว และอย่าลืมข้าคือบิดาที่เลี้ยงดูเจ้ามาจนได้ดีเป็นถึงพระชายา!"เฟยอวี้แค่นยิ้มหยัน แววตานิ่งสงบจนน่ากลัว “เจิ้งหนาน... เจ้าไม่ได้ทำสิ่งใดเลย ทุกอย่างที่เกิดขึ้นล้วนเป็นผลจากการกระทำของพวกเจ้าเองทั้งสิ้น ส่วนเรื่องที่ท่านเลี้ยงดูข้ามา...” นางเว้นจังหวะพลางจ้องลึกเข้าไปในดวงตาของเขา “ข้ายังสงสัยนักว่าท่านเลี้ยงข้ามาเพื่อให้เป็นหมากในมือหรือบุตรสาวกันแน่”สีหน้าของเจิ้งหนานเปลี่ยนไปชั่วครู่ แววตาที่สั่นไหวเล็กน้อยไม่อาจรอดพ้นสายตานางไปได้ “ทำอะไรไว้ อย่าคิดว่าไม่มีใครรู้ ท่านเองก็เตรียมรับผลกรรมที่ก่อไว้ด้วยเถิ

บทส่งท้าย 1สามวันก่อนถึงกำหนดการประหารชีวิตของฉู่เจิ้งหนาน บรรยากาศในคุกหลวงอันหนาวเหน็บและอับชื้นชวนให้หดหู่ตั้งแต่ก้าวเดินเข้าไป แต่เฟยอวี้ก็ยังคิดจะมาหาผู้ที่ได้ชื่อว่าเป็นบิดาฉู่เจิ้งหนานถูกจองจำในสภาพนักโทษประหารด้วยความผิดฐานสมคบคิดกับกองกำลังเถื่อนนอกด่านที่ลอบเข้ามาสร้างความวุ่นวายในเมืองหลวงช่วงเร็ว ๆ นี้ แต่ตระกูลฉู่รอดพ้นจากการถูกประหารเจ็ดชั่วโคตรมาได้ ก็เพราะเฟยอวี้ร่วมมือกับพี่ชายคนโตอย่างฉู่หยุนเซียว โดยใช้ความลับของเจ้าตัวเป็นเครื่องต่อรองเพื่อเข้าถึงหลักฐานมัดตัวบิดาใจทมิฬผู้นี้ได้เยี่ยนจงเหลียนยืนเคียงข้างเฟยอวี้อยู่หน้ากรงขัง แววตาของเขายังคงเย็นชาดุจน้ำแข็งขณะจ้องมองชายในกรงที่สภาพดูไม่ได้ แต่ถึงกระนั้นฉู่เจิ้งหนานก็ยังใช้สายตาที่เปี่ยมไปด้วยความเกลียดชังไม่ต่างจากเดิมมองเฟยอวี้เช่นเดิม“ข้ามาที่นี่... เพื่อถามคำถามเดียวที่ยังติดค้างในใจ” เฟยอวี้เอ่ยด้วยน้ำเสียงเรียบนิ่ง “ทำไมท่านต้องฆ่าท่านแม่ ท่านทำลงไปได้อย่างไร”ฉู่เจิ้งหนานหัวเราะร่าทันใด เป็นเสียงหัวเราะที่ฟังดูบ้าคลั่งทว่าสงบงันอย่างน่าขนลุก “ใช่! ข้าลงมือเอง ข้าเป็นคนสั่งวางยาแม่เจ้า!” เขาตะคอกใส่หน้ากร

บทส่งท้าย 3นางผลักเขาเบา ๆ ให้แผ่นหลังกว้างพิงกับขอบหินอ่อน ก่อนจะค่อย ๆ เคลื่อนกายเข้าหาแทรกตัวอยู่ระหว่างขาแกร่งของเขาในน้ำที่เริ่มร้อนรุ่ม มือซุกซนเริ่มลูบไล้ไปตามแผงอกที่มีมัดกล้ามสมบูรณ์ ลากผ่านหน้าท้องที่ตึงเคร่งลงไปสู่เบื้องล่างใต้ผิวน้ำ สัมผัสที่แผ่วเบาแต่จงใจปลุกเร้านั้นทำให้รุ่ยอ๋องถึงกับต้องขบกรามแน่นนางไม่ยอมให้เขาเป็นฝ่ายคุมเกมฝ่ายเดียวอีกต่อไป มือเรียวเล็กลากไล้ลงไปสัมผัสกับแก่นกายที่ตึงเคร่งภายใต้น้ำร้อนอุ่นจัด สัมผัสที่นุ่มนวลแต่หนักแน่นจงใจวนเวียนอยู่ตรงจุดอ่อนไหว ทำเอาเยี่ยนจงเหลียนถึงกับสะดุ้งโหยง ลมหายใจของเขาขาดช่วงไปทันที“เฟยอวี้... เจ้า...” เขาพร่าเสียงเรียกนางคล้ายจะปรามแต่กลับเต็มไปด้วยแรงอารมณ์นางไม่ตอบใบหน้างามค่อยเคลื่อต่ำลงมุดลงใต้ผิวน้ำชั่วครู่ สัมผัสจากริมฝีปากที่อุ่นจัดและปลายลิ้นที่ร้ายกาจของนางทำเอาเยี่ยนจงเหลียนแทบจะสิ้นสติ เขาตกใจในความใจกล้าของนาง ทว่าความเสียวซ่านที่โถมเข้าใส่ระลอกแล้วระลอกเล่ากลับทำให้เขาแทบคลั่ง สตรีที่เคยอ่อนหวานบัดนี้กลายเป็นนางมารยั่วสวาทที่ปรนเปรอเขาจนสติกระเจิง“อา... พอ... พอก่อนเฟยอวี้” เยี่ยนจงเหลียนครางกระเส่า มือห