جميع فصول : الفصل -الفصل 80

บทที่ 25“รอยนี่... ใครมันกล้าลงมือกับเจ้า!”เฟยอวี้เห็นว่าไม่อาจปิดบังได้อีกต่อไป นางจึงค่อยๆ ยันกายลุกขึ้นนั่งสบตาพยัคฆ์หนุ่มที่กำลังแผ่ไอสังหารออกมาทั่วห้อง นางเอื้อมมือไปกุมมือหนาของเขาไว้แน่นพลางเล่าความจริงเรื่องที่จ้าวซื่อบุกมาทำร้ายตนถึงในจวนเยี่ยนจงเหลียนขบกรามแน่นจนเป็นสันนูน แววตายังคงวาวโรจน์ด้วยความไม่ยินยอม “เจ้าถูกกระทำเพียงนี้เหตุใดไม่มีใครมารายงานข้า!”“ท่านพี่ฟังข้านะเพคะ... เรื่องที่บ่าวไพร่ไม่มีใครมารายงานท่าน เป็นเพราะข้าสั่งห้ามไว้เอง ท่านอย่าได้เอาความพวกเขาเลยนะเพคะ ส่วนเรื่องของจ้าวซื่อ... ข้าก็ได้เอาคืนนางไปอย่างสาสมแล้ว นางเจ็บกว่าข้าหลายเท่านัก ท่านพี่ไม่ต้องลดตัวลงไปจัดการด้วยตนเองให้เสียเกียรติหรอกเพคะ”นางรบกวนเขามามากแล้วเรื่องนี้นางสร้างเรื่องขึ้นมาเองและก็เก็บทบดอกมาพอตัว เพียงรอเวลาที่ตระกูลฉู่จะล่มสลายเพราะภัยตนเองสะใจกว่าให้ตายไปเลยคราวเดียวนักทว่านางเห็นเขายังขัดเคืองใจไม่คลาย เฟยอวี้จึงเริ่มปฏิบัติการสยบพยัคฆ์ นางขยับกายเข้าไปใกล้แล้วโน้มตัวขึ้นโอบรอบคอเขาไว้ แสร้งทำตาละห้อยออดอ้อนเหมือนลูกแมวน้อยที่กำลังสำนึกผิด“ท่านพี่อย่าโกรธไปเลยนะเพคะ...

บทที่ 27ในที่สุดขบวนก็เดินทางมาถึงเขตป่าที่ถูกจัดเตรียมไว้ สำหรับเฟยอวี้นั้นนางเคยมาร่วมงานคราแรกยามได้เห็นกระโจมพักแรมของรุ่ยอ๋องที่ตั้งตระหง่านอย่างสง่างามสมฐานะพระอนุชาของฮ่องเต้ถึงกลับหยักหน้ายอมรับว่าราวยกเรือนหลังหนึ่งมาตั้งเลยก็ว่าได้ แค่เป็นเรือนที่สร้างจากผ้าแทน ภายในกว้างขวางถูกปูด้วยพรมขนสัตว์และเครื่องเรือนครบครัน ด้วยตามความต้องการของเจ้าของกระโจม ภายในนี้จึงไร้เงาของสตรีรับใช้ มีเพียงเหล่าขันทีที่ยืนประจำจุดอย่างสำรวมเท่านั้นหลังมื้อค่ำจบลงเยี่ยนจงเหลียนก็ถูกฮ่องเต้เรียกตัวไปเข้าเฝ้าที่กระโจมหลวงเป็นการด่วนทำให้เฟยอวี้อยู่ในกระโจมนอนเพียงผู้เดียว นางจึงใช้เวลานี้หยิบถุงหอมที่ยังปักค้างอยู่ขึ้นมาทำต่อ นางนึกถึงคำพูดของเขาที่ขอเพียงให้นางอยู่เคียงข้างตลอดเวลา แต่นางรู้ดีว่าในยามออกล่าสัตว์ เขาไม่อาจพานางตามได้ทุกฝีก้าว นางจึงตั้งใจจะทำถุงหอมที่บรรจุกลิ่นเดียวกับที่นางใช้ประจำมอบให้เขาพกติดกายไว้ เพื่อให้กลิ่นอายของนางได้อยู่เป็นเพื่อนเขายามที่ต้องห่างกัน ทว่าฝีมือการเย็บปักของนางนั้นมิได้ชำนาญนัก แม้จะตั้งใจเพียงใด เส้นด้ายที่ปักลงไปกลับดูยุ่งเหยิงสะเปะสะปะจนแทบจะมองไม่

บทที่ 29แรงตบอย่างแรงกระแทกเข้าที่ใบหน้าขาวนวลจนชิงเยียนถลาตกจากตั่ง นางกุมแก้มที่ร้อนผ่าวพลางมองสามีที่ลุกขึ้นยืนตัวสั่นเทิ้มด้วยโทสะ“อีคนสารเลว! เจ้าอยากให้ข้าตายหรืออย่างไร! นั่นมันถึงขั้นพระชายาอ๋องเชียวนะ รุ่ยอ๋องคือเชื้อพระวงศ์หนึ่งเดียวที่ฝ่าบาทไว้ชีวิต เจ้ายุยงให้ข้าไปลงมือกับชายาอ๋องเนี่ยนะ!”ชิงเยียนหัวเราะเบา ๆ ในลำคอก่อนพยุงกายขึ้นมาพลางจัดเสื้อผ้าที่ยับย่นก่อนเอ่ยตอบเสียงเรียบ “ท่านพี่คือใต้เท้าผู้ยิ่งใหญ่จะขี้ขลาดไปไยเจ้าคะ ที่นี่คือป่าลึก... อุบัติเหตุเกิดขึ้นได้เสมอ เพียงแค่หลอกล่อนางให้กลายเป็นของท่านมีหรือพี่สาวของข้าจะกล้าเอื้อนเอ่ยบอกแก่ท่านอ๋อง ดีมิดีท่านพี่จะได้เชยชมชายาของท่านอ๋องเชียวนะเจ้าคะ”ชิงเยียนขยับเข้าไปใกล้สามีอย่างพยายามข่มความขยะแขยงไว้ภายใต้ท่าทางยั่วยวน “ข้าในฐานะน้องสาว... จะเป็นคนเปิดทางให้ท่านเอง ท่านจะได้ลิ้มรสเลือดเนื้อเชื้อไขนางโลมที่แสนเย้ายวนนั่นตามที่เคยฝันไว้เสียที”ตัณหาของกัวฉีฮุ่ยเริ่มบดบังความกลัวเกรงเสียแล้ว ภาพความงามของเฟยอวี้ที่เขาจำได้นั้นทำให้กัวฉีฮุ่ยหายใจหอบถี่ เขากระชากร่างชิงเยียนเข้ามาบดจูบอย่างหิวกระหายเพื่อระบายอารมณ์ท

บทที่ 31ท่ามกลางความมืดมิดของผืนป่าลึกนั้นแม้จะดึกแล้วแต่เสียงฝีเท้าย่ำเดินและเสียงลูกธนูที่พุ่งแหวกอากาศกลับดังสนั่นไม่ขาดสาย เยี่ยนจงเหลียนในชุดเกราะเบาควบม้าฝ่าดงป่าด้วยอารมณ์ที่คุกรุ่น เขายิงศรใส่ทุกสิ่งที่เคลื่อนไหวอย่างไม่เลือกหน้า แววตาคมกริบฉายความกราดเกรี้ยวที่สะสมมาทั้งวันความขัดแย้งในใจสุมรุมเขาจนแทบบ้า ภาพสายตาของเฟยอวี้เมื่อพบนางที่โรงม้ายามเช้ายังคงตามหลอกหลอน เขาอยากจะเข้าไปกอดนางทว่ากลับขลาดกลัว... กลัวเหลือเกินว่าหากเขาขยับเข้าใกล้ นางจะถอยหนีเพราะความหวาดกลัวในความป่าเถื่อนที่เขาเผลอแสดงออกไป“รายงานท่านอ๋อง! เกิดเรื่องใหญ่แล้วพ่ะย่ะค่ะ!”เสียงตะโกนพร้อมเสียงฝีเท้าม้าที่หอบกระชั้นทำให้เยี่ยนจงเหลียนหยุดชะงักธนูที่กำลังง้างในมือ ทันทีที่ม้าเร็วขยับเข้าใกล้ ทหารผู้นั้นก็รายงานด้วยน้ำเสียงสั่นพร่า“พระชายา... พระชายาอาการย่ำแย่พ่ะย่ะค่ะ! ตอนนี้หมอหลวงกำลังถูกตามตัวไปที่กระโจมพักพ่ะย่ะค่ะ!”หัวใจของพยัคฆ์ร้ายพลันหยุดเต้นไปชั่วขณะ ความโกรธแค้นและความขลาดกลัวมลายหายไป เหลือเพียงความหวาดวิตกที่พุ่งขึ้นถึงขีดสุด เขาไม่รอฟังคำอธิบายใด ๆ อีกต่อไป มือหนากระชากบังเหียนม้าอย่า

บทที่ 33ทั้งคู่ล้มตัวลงนอนโดยที่รุ่ยอ๋องยังคงทับร่างนางไว้แบบไม่ยอมถอนกายออกจนคนใต้ร่างต้องท้วงติง“ท่านพี่... ถอยออกไปได้แล้วเพคะ” เฟยอวี้ประท้วงเสียงแผ่วเมื่อรู้สึกว่าส่วนนั้นของเขาเริ่มขยายตัวคับแน่นขึ้นมาอีกครั้ง “ข้ารับไม่ไหวแล้วจริงๆ”รุ่ยอ๋องยอมถอนกายออกในที่สุด ความวูบโหวงทำให้เฟยอวี้สยิววาบไปทั้งร่าง ก่อนจะถูกเขาดึงเข้าไปตระคองกอดในสภาพเปลือยเปล่าจนความเงียบเข้าครอบคลุมนานในที่สุดเสียงหวานก็เอ่ยขึ้นอย่างรู้สึกผิด“ท่านพี่... ความจริงพิษกำหนัดนั่นหมดไปตั้งนานแล้วเพคะ” เฟยอวี้เอ่ยสารภาพ “ข้าเพียงแต่... ไม่อยากให้ท่านหลบหน้าข้าอีกจึงต้องโกหกไปเช่นนั้น”เยี่ยนจงเหลียนนิ่งไปครู่ใหญ่ ก่อนจะกระชับอ้อมกอดแน่นขึ้นแทนความรู้สึกของเขาในขณะนี้เช่นกัน“พี่เองก็ต้องขอโทษเจ้า... เพียงเพราะพี่กลัวเหลือเกินว่าเจ้าจะมองพี่ราวกับปีศาจ คนอื่นพี่ทนได้แต่หากเป็นเจ้า พี่รับมันไม่ไหว”รุ่ยอ๋องถอนหายใจยาวก่อนจะเล่าเรื่องในวัยเด็กที่เขาถูกพี่ชายร่วมบิดาที่ตายไปแล้วหลอกไปหอนางโลมและถูกสตรีในหอนางโลมนั่นหลายนางรุมล้อมหวังข่มเหง แต่แล้วโชคดีที่มีเด็กหญิงคนหนึ่งมาช่วยไว้เขาจึงไม่ถูกข่มเหงแต่ภาพสตรีและกล