Lahat ng Kabanata ng ไม่เคยคิดรัก: Kabanata 91 - Kabanata 100

ฉัตรฐากลัวจนตัวสั่น สมองบอกให้เขารีบเดินกลับขึ้นไปอยู่บนพื้นทราย แต่หัวใจบอกให้เลิกกลัว เพราะการต้องสูญเสียคนที่รักไปน่ากลัวยิ่งกว่า ชายหนุ่มใช้สายตาแดงก่ำมองไปทั่วบริเวณ สองเท้าเดินลุยน้ำลึกลงไปเรื่อยๆ แม้ต้องหยุดข่มอาการกลัวอยู่บ่อยครั้ง กระนั้นก็ไม่คิดหันหลังกลับขึ้นฝั่ง “แพร...ออกมาหาฉันเถอะ อย่าแกล้งกันแบบนี้ ใจฉันจะขาดแล้ว” เสียงสั่นเว้าวอนขอ สองเท้ายังคงมุ่งหน้าลงน้ำไปเรื่อยๆ จนมีมือหนึ่งดึงรั้งไว้ “พอแล้วไอ้ไฉ” มัฆวานต้องลุยน้ำมาห้ามเพื่อน หากมันเดินลึกลงไปอีกจะถูกน้ำซัดจมหายไปในทะเล และนานมากแล้วที่มันไม่ได้ลงน้ำมาเช่นนี้ “กูจะหาแพรให้เจอ” ฉัตรฐาส่ายหน้า “ไอ้ไฉ” มัฆวานทำเสียงอ่อนใจ ในเมื่อห้ามไม่ได้เขาก็จะลุยน้ำช่วยมันตามหา แล้วหันไปสั่งให้ลูกน้องเรียงแถวหน้ากระดานช่วยกันตามหา โดยมีปภาวิทตามมาสมทบ รวมถึงนนทกรที่ขับรถวนกลับมา หลายจังหวะทำสีหน้าเคร่งเครียด เพราะนานมากแล้วที่แพรไหมเดินหายไปในทะเล หากหญิงสาวไม่กลับขึ้นมาก็มีเพียงไม่กี่อย่าง ฉัตรฐาฝืนส่งยิ้มขอบคุณเพื่อนและลูกน้องทุกคน แล้วหันไปกวาดตามอ

แพรไหมครางรับเบาๆ พลางครุ่นคิดถึงคำบอกของเพื่อน โดยเรื่องที่เธอหายไปเป็นแผนของเธอเอง แผนที่จะพิสูจน์ว่า ใครกันแน่เป็นคนสร้างเรื่องบ้านั่นขึ้นมา และใครที่ไม่ได้จริงใจและห่วงใยเธออย่างแท้จริง โชคดีที่ปณิตาเดินทางกลับมาที่นี่แล้ว จึงได้โทร.ไปขอความช่วยเหลือเมื่อสองคืนก่อน ไม่เช่นนั้นคงมืดแปดด้าน คืนนั้นแพรไหมจงใจทิ้งโทรศัพท์มือถือและรองเท้าไว้ตรงหาดทราย แล้วเดินหายไปในทะเล อาศัยความมืดที่กลืนกินไปทั่วบริเวณค่อยๆ ลุยน้ำเดินเป็นแนวขนานกับชายหาดไปเรื่อยๆ ให้ห่างจากอาณาเขตของมัฆวานมากที่สุด แล้วถึงกลับขึ้นฝั่ง ก่อนจะไปยังจุดที่นัดหมายกับปณิตา ซึ่งเคยอาศัยอยู่ในอำเภอใกล้เคียงให้มารอรับ “แต่ผู้ชายอีกคนก็ตามหาเธอนะ ถึงจะไม่ได้มากเท่าคนชื่อไฉ แล้วเธอจะเอาไงต่อ” ปณิตาว่า หลังขับรถไปตระเวนดูทั้งฝั่งฉัตรฐาและธาดา “คงต้องรอดูต่อไปอีกสักนิด บางทีอีกไม่นานอาจจะมีใครยอมเปิดเผยตัวตนออกมาก็ได้ หรือไม่ก็...มาที่นี่เพื่อชื่นชมผลงานของตัวเอง” เธอยังไม่สามารถให้คำตอบได้ว่าใครคือคนร้ายตัวจริง จะเป็นหนึ่งในผู้ชายทั้งสองไหม หรือจะเป็นคนอื่น คงต้องรอดูไปอีกสักระยะหนึ่ง

หลายชั่วโมงต่อมาฉัตรฐาก็ออกจากโรงพยาบาล แต่ท้องฟ้าเริ่มมืดแล้วจึงทำได้แค่กลับไปนั่งอยู่หน้าโน้ตบุ๊กเพื่อไล่เช็กภาพจากกล้องวงจรปิดอย่างละเอียดอีกครั้ง ด้วยไม่อยากให้ตัวเองพลาดอีก แต่อย่างน้อยคนที่นำไฟล์เหล่านี้มาให้ก็เป็นคนที่เขาไว้ใจมากที่สุดอย่างมัฆวาน “พักสักหน่อยไหมมึง” มัฆวานเอ่ยบอก หลังเขาและเพื่อนนั่งอยู่หน้าโน้ตบุ๊กมาร่วมสามชั่วโมงแล้ว “กูไหว พวกมึงพักเถอะ” ฉัตรฐาตอบขณะไล่ดูภาพจากมุมต่างๆ “คนของกูบอกว่าปลดล็อกรหัสโทรศัพท์คุณแพรได้แล้วนะ กำลังตรวจสอบอยู่” มัฆวานส่งสมาร์ตโฟนไปให้คนที่เชี่ยวชาญเรื่องนี้ช่วยปลดล็อกรหัสให้และกำลังไล่ดูข้อมูลทั้งหมด “ขอบใจว่ะ” ฉัตรฐาเอ่ย หวังว่าจะได้เบาะแสเพิ่ม ขณะนั้นสมาร์ตโฟนของเขาก็มีสายเรียกเข้าจากนนทกร ปิ๊บๆ “ได้เรื่องหรือยัง...” “นอกจากไปดูแลคุณเกลตามคำสั่ง ไอ้อ้นก็แทบไม่ได้ไปไหนเลยครับ แต่ผมจะไปตามสืบถามข้อมูลแถวบ้านของมันต่อให้ครับ” นนทกรรายงาน จากที่ตามเฝ้าดู อธิวัฒน์ยังคงทำหน้าที่ของตัวเอง ไม่ได้แสดงพิรุธใดๆ เลย และไม่ได้ติดต่อใครให้นึกสงสัยอีกด้วย “แล้วช่วงที่ผ

“กูจะให้คนรีบตามหา” มัฆวานจะรีบสั่งลูกน้องให้ไปตรวจสอบว่าใครเป็นเจ้าของ และจะให้ดักเฝ้าดูเผื่อวันพรุ่งนี้รถที่น่าสงสัยจะแล่นผ่านมาอีก ฉัตรฐารู้สึกใจชื้นขึ้นนิดๆ ขอให้มันเป็นข่าวดี มัฆวานและจิรัฐตบมือลงบนบ่าของเพื่อน “ขอบใจพวกมึงมาก มึงไปนอนกันเถอะ” ฉัตรฐาซึ้งใจที่ทั้งสองไม่คิดทอดทิ้งเขา อยู่เป็นเพื่อนและคอยเป็นกำลังใจให้กันมาตลอดตั้งแต่สมัยเรียน “มึงก็ควรนอนไอ้ไฉ” จิรัฐว่าแล้วหาวอีกรอบ ก่อนทั้งเขาและมัฆวานจะแยกตัวไปนอน ฉัตรฐาเองก็ขยับตัวลุกขึ้น เขาเองก็ควรพักเช่นกัน พรุ่งนี้เช้าจะได้มีแรงไปตามหาหญิงสาว “ไอ้ไฉหายไปไหนวะ” คำถามนี้มาจากจิรัฐ เมื่อเดินตามหาเพื่อนไปทั่วบ้านแล้วไม่พบ “มันน่าจะไปนั่งรอคุณแพรที่หาด” มัฆวานว่าแล้วชี้นิ้วนำทางไปยังหาดทราย ลำคอบิดซ้ายขวาไล่ความขบเมื่อย ไม่รู้ว่าเพื่อนนอนไปได้กี่ชั่วโมงกัน แต่ยังดีที่ไม่ดื้อเหมือนวันแรกๆ พลันบอกไปถึงหนึ่งเรื่องสำคัญที่เพิ่งได้รับรายงานเมื่อสักพักที่ผ่านมา “แต่อีกเดี๋ยวจะมีคนมา” “ใครกันวะ” จิรัฐเลิกคิ้ว ก่อนจะได้ฟังคำตอบให้เครี

ฉัตรฐารู้ว่าควรรีบอธิบายเรื่องนี้ด้วยเช่นกัน ไม่อย่างนั้นแพรไหมอาจจะหนีเขาไปอีก แพรไหมนิ่งมองคนที่พยายามขอโทษและสะอื้นไห้ออกมาอย่างไม่อายใคร แล้วมองลึกเข้าไปในแววตาคู่นั้น “แพร...” ความนิ่งเงียบที่ได้รับทำให้ชายหนุ่มใจสั่น กลัวว่าแพรไหมจะไม่เชื่อใจเหมือนที่เขาเคยทำ แต่อย่างน้อยก็ยังดีที่หญิงสาวปลอดภัย ฉัตรฐาพยายามหยุดร้องไห้ เพราะมีอีกหนึ่งเรื่องต้องการจะเอ่ยบอก “แพรฉันรักแพรนะ โคตรรักแพรเลย ฉันขอโทษที่รู้ตัวช้า ขอโทษที่เคยปากเสียใส่” เวลานี้เขายอมทุกอย่าง แล้วรู้สึกว่าหัวใจได้ปลดล็อกจากรอยอดีตเมื่อกล้ายอมรับความรู้สึกของตัวเอง แพรไหมยังคงนิ่งเงียบ ก่อนจะผ่อนลมหายใจออกมาช้าๆ “แพรจะยังไม่เชื่อฉันก็ไม่เป็นไร แต่ฉันจะพิสูจน์ให้เห็นว่าฉันไม่ใช่คนทำ” เขาจะไม่เร่งรัด เมื่อที่ผ่านมาตนเองก็ร้ายกับหญิงสาวไม่เบา แต่จะทำให้เธอเชื่อให้ได้ “คุณรู้แล้วเหรอว่าใครทำ” แพรไหมเห็นแววตามุ่งมั่นของฉัตรฐาจึงถามไปอย่างเร็วไว “ฉันรู้ว่าใครเกี่ยวข้อง แต่ไม่รู้ว่ายังมีคนอื่นอีกไหม แล้วทำไปเพราะอะไร” “ใครกันคะ” เธอถามสวนไป