บททั้งหมดของ ไม่เคยคิดรัก: บทที่ 101 - บทที่ 110

“ทำไมล่ะคะพี่ไฉ” กัลย์สุดาร้องถาม “อยู่ทางนี้มันอันตรายครับ พี่ไม่รู้ว่าวันไหนคนของพี่กับไอ้ธาดาจะปะทะกัน” ฉัตรฐาแสร้งทำหน้าเครียด “แต่ว่า...เกลเป็นห่วงพี่ไฉ” กัลย์สุดาร้องแย้ง “กลับไปอยู่ทางโน้นเถอะครับ ปลอดภัยกว่า พี่ขอ” ฉัตรฐาร้องขอ “ก็ได้ค่ะ แต่พี่ไฉต้องดูแลตัวเองดีๆ นะคะ พี่มัฆกับพี่จีก็เหมือนกัน” หญิงสาวยินยอม การกลับไปที่กรุงเทพฯ น่าจะเป็นผลดีมากกว่า “ครับ มึงดูแลเกลให้ดีด้วย” ฉัตรฐาหันไปสั่งกำชับกับลูกน้อง “ได้ครับ” อธิวัฒน์ก้มหน้าลงรับคำสั่ง ก่อนจะเห็นเจ้านายเดินไปสั่งงานเรื่องการตามหาแพรไหมกับคนที่เหลือต่อ “งั้นเรากลับกันเลยก็ได้ค่ะ” กัลย์สุดาว่าแล้วพลิกตัวเดินกลับไปขึ้นรถ อธิวัฒน์รีบเดินตามไปเงียบๆ แต่สีหน้าเต็มไปด้วยความเคร่งเครียด ส่วนชายทั้งสามที่เดินแยกตัวออกมาไกลแล้วหันมองหน้ากัน “มึงว่ามันจะไปหาโน้ตบุ๊กคืนนี้เลยไหม...” จิรัฐถามความคิดเห็นกับมัฆวานและฉัตรฐา “ท่าทางร้อนรนแบบนั้น ยังไงก็คงต้องไปคืนนี้แน่ ตอนนี้ก็คงเหลือแค่ว่ามีคนร่วมมือกับมันหรือเปล่า และ

หากบิดาถามเขาสักนิด จะรู้ได้ว่าเรื่องที่เกิดขึ้นไม่ใช่อย่างที่ท่านเข้าใจ เขาไม่ได้ทิ้งเพื่อนให้อยู่เล่นน้ำคนเดียว เขาเคยพยายามอธิบายไปแล้วแต่ท่านก็ไม่ได้รับฟัง ด้วยกลัวจะเสียชื่อเสียง บิดาจึงเอาเงินไปบิดเบือนความจริง “แกโกหก แกนั่นแหละชวนพี่กานต์ไป แกทิ้งพี่ชายของฉันให้จมอยู่ในน้ำ” กัลย์สุดาส่ายหน้า ไม่มีทางเชื่อคำพูดอีกฝ่ายแน่นอน “จริงอยู่ว่าก่อนหน้านั้นพี่ชอบชวนมันไป แต่หลังๆ มันชวนพี่ต่างหาก เพราะเหมือนจะมีเรื่องเครียด ตอนนั้นพี่ถามมันก็ไม่ยอมบอก เกลลองนึกดีๆ ว่าจริงไหม และพี่ก็ไม่รู้ว่าทำไมมันถึงกลับไปเล่นน้ำอีกรอบ ทั้งที่มันก็เดินแยกตัวตรงกลับบ้านแล้ว” ฉัตรฐาถอนหายใจช้าๆ ไม่นึกเลยว่าจะเป็นเพราะเรื่องนี้ เขาไม่ได้บอกว่าตนเองไม่ได้มีส่วนผิด เขาผิดเพราะสมควรดูแลกานต์พลให้ดีให้สมกับที่เพื่อนเคยช่วยตนไว้ ในวันนั้นหลังขึ้นจากน้ำกันแล้วเขาควรกลับไปนั่งเล่นที่บ้านของเพื่อนเหมือนทุกที แต่เพราะรู้สึกเพลียเลยขอตัวแยกกลับบ้านเลย ส่วนกานต์พลก็ว่าจะตรงกลับบ้านไปนั่งรอน้องสาวที่ขอไปเดินเที่ยวกับเพื่อนหลังเลิกเรียน กว่าจะมารู้ว่าเพื่อนหายไปก็เป็

เธอรู้เรื่องนี้จากคำบอกเล่าของอธิวัฒน์ เพราะเจ้าตัวบังเอิญนำของเก่าไปส่งให้เจ้านายที่บ่อนนั้นเข้าพอดี จึงไปได้ยินสัญชัยพูดระบายกับพวกนักพนันด้วยกัน สัญชัยจึงเป็นตัวเลือกที่เหมาะสม “ไอ้ฉิบหาย” ธาดาสบถลั่น นึกเจ็บใจไม่น้อย งานที่ทางบ้านเขาให้มันคอยช่วยญาติเขาดูแลโรงงานที่เหลืออยู่ไม่ได้กระจอกเลยสักนิด “แต่มันกลับผิดพลาด เพราะไอ้สัญมันไม่ยอมไปฆ่าอีแพรด้วยตัวเองเหมือนที่ตกลงกันไว้ มันดันเอาเงินก้อนเล็กๆ ไปจ้างไอ้พวกมือสมัครเล่นมาจัดการ แล้วมันก็เอาเงินไประเริงกับบ่อนพนันบ่อนอื่นต่อ” กัลย์สุดายังเจ็บใจไม่หาย หากมันทำตามที่ตกลงเรื่องก็คงจบไปนานแล้ว “สุดท้ายงานก็ไม่สำเร็จ จากที่จะใส่ร้ายว่าไอ้ธาดารู้เรื่องที่อีแพรท้องลูกของไอ้ไฉจึงฆ่าทิ้งด้วยความโกรธ พอไอ้ไฉรู้เรื่องก็คงไม่อยู่เฉยต้องไปตามล้างแค้นแทนอีแพรแน่ จากนั้นพวกแกก็จะไล่ฆ่ากันเอง กลับกลายเป็นไอ้ไฉได้เป็นฮีโร่ เพราะช่วยอีแพรออกมาจากไอ้โรคจิตอย่างไอ้ธาดาได้” กัลย์สุดานึกเจ็บใจที่สัญชัยไม่ยอมไปฆ่าแพรไหมด้วยตัวเอง โดยตกลงกันไว้ว่าจะให้มันใช้มีดกรีดท้องแพรไหมควักลูกของฉัตรฐาออกมา ให้เหมือนธาดาทำ

แพรไหมนิ่งเงียบไปหลังจากนั้น ขณะที่มัฆวานปล่อยคำถามสำคัญออกมา “คุณแพรก็เคยอยากได้รับการให้อภัยใช่ไหมครับ” หญิงสาวขบเม้มปาก เพราะรู้ความหมายของคำถามนี้ดี ฉัตรฐาในตอนนี้ก็ไม่ต่างจากเธอในตอนนั้นที่อยากให้ครอบครัวให้อภัยเช่นกัน “ถ้าคุณจะไม่ให้อภัยมัน ผมก็คงทำอะไรไม่ได้ แต่อย่างน้อยให้โอกาสมันพิสูจน์ว่า มันรักคุณจริงๆ ก็ยังดีครับ” มัฆวานได้แค่หวังว่าเพื่อนจะได้รับโอกาสนั้น แต่ทั้งหมดทั้งมวลล้วนขึ้นอยู่กับแพรไหม และเมื่อสิ้นคำพูดเขาก็ตรงไปขึ้นรถแล้วกลับไปยังบ้านพัก “ขอบใจว่ะ” ฉัตรฐาหันดวงหน้าไปมองมัฆวานอย่างซึ้งใจ ก่อนกลับไปมองหญิงสาว “แพรจะไม่กลับไปเป็นเหมือนเดิมค่ะ” แพรไหมเอ่ยขึ้นด้วยถ้อยคำที่จริงจังและเด็ดขาด เธอจะไม่กลับไปอยู่ในสถานะเดิมอีกแล้ว “แพร...” ฉัตรฐาเสียงเบาหวิว หัวใจวูบหาย เพราะกลัวหญิงสาวจะโกรธและเกลียดกัน “ส่วนคุณถ้าจะยอมแพ้ แพรก็ไม่ได้ว่าอะไร” เธอใช้สายตานิ่งๆ มองคนที่ทำหน้าเศร้า “แพร...ฉันไม่ยอมแพ้หรอก” ฉัตรฐาทำตาโต หัวใจเต้นไวขึ้น เริ่มเข้าใจความหมายคำพูดของหญิงสาวว่าเจ้

“ไม่ได้ค่ะ” ขืนเขาอยู่ เธอคงไม่มีสมาธิทำอาหารแน่ “งั้นพรุ่งนี้เช้ามาหาใหม่นะครับ” ชายหนุ่มไม่ได้ดื้อดึง ด้วยไม่อยากทำให้แพรไหมต้องปวดหัว แต่เช้าวันพรุ่งนี้รับรองว่าเธอจะได้เห็นหน้าเขาอีก พลันขยับตัวลุกแล้วเอ่ยเรียกชื่อคนที่กำลังจะเดินไปยังห้องครัว “แพรครับ” “อะไรคะ” “รักแพรนะ” แพรไหมแสร้งทำเป็นมองนกมองไม้ไม่ได้ยินคำพูดนั้น ทำให้มีคนขบเขี้ยวเคี้ยวฟัน แสร้งทำเป็นงอนเดินสะบัดก้นไปขึ้นรถ ไม่นานก็ต้องยกมือขึ้นป้องปากหาว เพราะรู้สึกง่วงไม่น้อย การตื่นเช้าไม่ใช่ทางของเขาเลย แต่ก็พร้อมจะปรับเปลี่ยนให้เข้ากับหญิงสาวได้ “แพรจะคอยดูว่าจะเป็นยังไงต่อ” เธอยังไม่ได้เอาใจลงไปเล่นกับความสัมพันธ์ครั้งนี้ ขอดูความพยายามของใจดวงโตไปก่อน วันนี้โชคไม่เข้าข้างแพรไหมสักเท่าไร เพราะมีฉัตรฐาเป็นลูกค้ารายแรกและรายเดียวทั้งวัน แต่ก็ไม่ได้คิดท้อ เชื่อว่าพรุ่งนี้ต้องเป็นวันที่สดใสสำหรับเธอ เมื่อเช้าวันใหม่มาถึงเธอก็ก้าวเท้าออกจากบ้านหมายจะไปยังตลาดสด แม้ของสดจะยังเต็มตู้เย็น แต่เมื่อวานเธอลืมซื้อเส้นใหญ่และแป้งมันสำ