Semua Bab สามีที่ดีคือ เพื่อนสาว: Bab 61 - Bab 70

“สู้เขายัยนิด” เธอบอกตัวเองด้วยอาการหน้าแดงระเรื่อ ข่มความอายอีกครั้งเมื่ออคิราห์เดินออกมาจากห้องน้ำ แถมยังทำเป็นเก่งด้วยการโชว์ชุดนอนที่ถือ อคิราห์ซี้ดปาก ก่อนจะเห็นว่าเขาถูกเบะปากคว่ำใส่ เพราะไม่ได้ทำตามที่บอก วนิดาเชิดหน้าใส่คนที่บอกว่าจะไม่ใส่อะไรเลย แต่กลับนำผ้าขนหนูมาพันเอว แล้วเดินหายไปอาบน้ำ ส่วนเจ้าของห้องนั่งรออยู่บนเตียงด้วยใจกระหน่ำเต้นถี่ยิบ อคิราห์รู้สึกตื่นเต้นกว่าครั้งแรก ดวงตาคมมองเตียงที่เคยผ่านศึกรักมาแล้วหนึ่งหน ก่อนกระเด้งตัวขึ้นไปฉีดน้ำหอมเล็กน้อย ตอนวนิดาใกล้ชิดจะได้รู้สึกหอมสดชื่น แล้วกลับไปนั่งรอเหมือนเดิม จนได้ยินเสียงฝีเท้าแว่วมา “อี้” วนิดาโผล่หน้าออกมานิดๆ “อะไร” อคิราห์เก็บอาการ ทั้งที่เขารู้สึกเหมือนจะหายใจไม่ออกเพราะความตื่นเต้น “นิดอาย...แล้วก็หนาวด้วย” วนิดาเคอะเขิน แต่ที่มากกว่านั้นคือเธอหนาว เพราะชุดนอนตัวนี้บางเฉียบเหมือนไม่ใส่อะไรเลย โชคดีที่ช่วงหน้าอกกับท่อนล่างเป็นผ้าลูกไม้ที่มีความหนาขึ้นมาเล็กน้อย “เดี๋ยวเราลดแอร์ให้ ตัวเข้ามาสิ” อคิราห์หยิบรีโมตแอร์ขึ้นมาลดอุ

ความปรารถนายิ่งโหมกระพือจนแทบรั้งตัวไม่อยู่ แต่ก็ปล่อยให้วนิดาปรนเปรอต่อไปอีกชั่วครู่ใหญ่ แล้วจึงเป็นฝ่ายดึงร่างเล็กให้นอนลงบ้าง อคิราห์ลุกขึ้นมานั่งอยู่ระหว่างขาสวย มือลูบไล้ผิวขาวเนียนไปมา ดวงตาไล่มองขึ้นไปเรื่อยๆ แล้วสอดนิ้วเข้าไปในชุดนอน ตรงดิ่งไปยังส่วนบอบบาง “อี้” วนิดารู้สึกเหมือนใจจะขาดเมื่อมือใหญ่วนเวียนอยู่แถวดอกไม้งาม ไม่ถึงชั่วอึดใจก็ปล่อยเสียงครางระงม เพราะนิ้วยาวสอดเข้าหาความนุ่มชื้น อคิราห์ขยับนิ้วอย่างเนิบนาบเชื่องช้า ให้เวลาวนิดาได้ปรับตัว แต่บางครั้งก็ดึงนิ้วออกมาดูดเลียน้ำสีใสแล้วรุกเข้าไปใหม่ ก่อนจะแปรเปลี่ยนเป็นเร็วไวจนได้ยินเสียงกรีดร้องหลายครั้งติด ก่อนเจ้าตัวจะนอนหอบ อคิราห์ยื่นหน้าไปจูบอีกรอบ เขาชอบจูบวนิดาที่สุด นาทีถัดมาก็มองสบตาคู่สวยเพื่อบอกให้เตรียมพร้อม วนิดาตื่นเต้นและแอบกลัวนิดๆ เหมือนในครั้งแรก “เราจะค่อยๆ เข้าไป” อคิราห์จูบบนหน้าผากสวย “อื้อ” วนิดาขานรับ วินาทีนั้นก็รับรู้ได้ถึงการรุกล้ำเข้ามาอย่างเชื่องช้า แผ่วเบา แต่หนนี้ไม่ได้รู้สึกเจ็บแปลบเหมือนค่ำคืนนั้นอีกแล้

ในวันนี้โลกของอคิราห์ดูสว่างขึ้นกว่าเดิมเป็นสิบเท่า เพราะหัวใจถูกปลดล็อกหลังเขานึกกลัวที่จะมีความรักมายาวนาน พลันมองคนที่ส่งยิ้มให้กันแล้วหัวใจก็พองโตคับอก ดีใจที่มีวันนี้กับวนิดา คนที่ไม่เคยทิ้งเขาไปไหน แม้ตอนเริ่มทำบริษัทเครื่องสำอางจะแทบไม่มีเงินทุนอะไรเลย แต่วนิดาก็ไม่คิดหนีหาย และยังพยายามช่วยทุกทาง โดยที่เงินเดือนไม่ได้มากมายอะไร นอกจากอคิราห์จะลักกี้อินเลิฟแล้วยังลักกี้อินเกมด้วย เมื่อในวันนี้ลิปสติกคอลเล็กชันใหม่เสร็จสมบูรณ์แล้ว รอเพียงวันเปิดตัวเท่านั้น เขาจึงให้โบนัสพนักงานด้วยการเลี้ยงขนมนมเนยและเพิ่มวันหยุดให้อีกหนึ่งวัน หากผลประกอบการเป็นไปในทางที่ดี สิ้นปีจะขึ้นเงินเดือนให้ด้วย พอถึงช่วงเย็นอคิราห์ก็พาวนิดาไปสยาม เดินช็อปปิงด้วยใจที่แสนจะมีความสุข “ตัวนี้สวยมากเลยนิด” อคิราห์ชี้นิ้วไปยังเสื้อยืดสีขาวโอเวอร์ไซซ์ที่สกรีนรูปดอกไม้เดซี หากใส่แล้วต้องดูหวาน ดูน่ารักมากแน่ๆ “เหมาะกับอี้” วนิดาสนับสนุน “เหมาะกับเธอเหมือนกัน งั้นเอาไว้ใส่เป็นเสื้อคู่กันไหม” อคิราห์ชักชวน “เอาสิ” วนิดาเห็นด้วย ก่อนอีกฝ่ายจะเอ่ย

บทที่ 18 “อี้บอกม้าไปแล้วว่าอี้ยอมแต่งงานก็ได้ แต่อี้จะเลือกเจ้าสาวเอง” อคิราห์เป็นคนตั้งสติจากประโยคคำสั่งได้ก่อน จึงตอบโต้กลับไปเร็วไวด้วยสีหน้าจริงจัง เพราะเขาเคยบอกกับมารดาไปแล้ว “ฉันอยากได้หนูเหมี่ยวเป็นสะใภ้” ฝ่ายอรัญญา มารดาของอคิราห์บอกถึงความต้องการด้วยท่าทางออกคำสั่งเหมือนเมื่อครู่ “ม้ากำลังผิดคำพูด” อคิราห์ต่อว่า แล้วส่งสายตาไปให้วนิดาเข้มแข็ง “เตรียมตัวแต่งงานได้เลย เดือนหน้า” อรัญญาไม่ฟังอะไรทั้งนั้น ยังคงบอกถึงสิ่งที่บุตรชายต้องทำ “งั้นม้าต้องเป็นเจ้าบ่าวแล้วละ” อคิราห์กระแทกลมหายใจแรงๆ หนึ่งหนก่อนตอบ ถ้ามารดาต้องการเช่นนั้นก็มีอยู่แค่ทางเดียวตามที่เอ่ยออกไป “เจ้าอี้” คนเป็นมารดาเริ่มเอ็ดเสียงดัง เมื่อลูกคนนี้ไม่เคยได้ดั่งใจเลย แล้วตวัดตามองคนที่ลูกชายดึงเข้าไปไว้ในวงแขน “คนที่อี้จะแต่งด้วยต้องเป็นคนที่อี้รักเท่านั้น…” อคิราห์ส่งยิ้มให้วนิดาอย่างไม่ปิดบังและไม่กลัวใดๆ ทั้งสิ้น “คนที่แกรัก...ที่หวังเงินแกน่ะเหรอ” อรัญญาอยากจะหัวเราะให้ฟันร

“อื้อ นั่นครอบครัวอี้” เธอจะไม่รู้สึกอะไรเลยก็เป็นไปไม่ได้ เมื่ออคิราห์อาจจะต้องตัดขาดกับบิดามารดา รวมถึงอาม่าด้วย “แล้วตัวไม่ใช่หรือไง ตัวคือครอบครัวของเรานะ” อคิราห์ยกมืออีกฝ่ายขึ้นมาแนบแก้ม พลางสบตาคู่สวย เขาอยากให้วนิดารู้ไว้ว่าเจ้าตัวคือหนึ่งในครอบครัวของเขา “เรามามีความสุขกับสิ่งตรงหน้าเราดีกว่านิด อี้พอใจที่มีนิด มีพวกเจ้ๆ วันหนึ่งป๊ากับม้า หรืออาม่าอาจจะคิดได้ก็ได้” เขาพยายามองในแง่ดีว่าสักวันหนึ่งทั้งสามจะค่อยๆ เปลี่ยนใจ แต่มันคงต้องใช้ระยะเวลาอีกสักพักใหญ่ วนิดานิ่งไปชั่วครู่แล้วขานรับ “อื้อ” “ว่าแต่พรุ่งนี้ไปหาคุณย่ากันไหม เราอยากไปบอกท่านเรื่องเรากับนิด ตัวได้บอกท่านไปยัง” เขาอยากเข้าตามตรอกออกตามประตู อยากจะบอกถึงความสัมพันธ์ให้ผู้ใหญ่ฝั่งวนิดารับรู้ “คุณย่าก็พอรู้อยู่ก่อนบ้างแล้วละ” วนิดาบอกด้วยรอยยิ้ม “ยังไง” อคิราห์ทำหน้าสงสัย “ก็วันที่อี้ไปส่งเราที่บ้านคุณย่า คุณย่าเห็นเรานั่งหน้าเศร้า ท่านก็เลยถามว่าเราเป็นอะไร เราเลยบอกเรื่องอี้ให้รู้” วนิดาบอกเล่า ตอนที่เธอนั่งโยก