All Chapters of สามีที่ดีคือ เพื่อนสาว: Chapter 31 - Chapter 40

            “ได้เหรอ งั้นคืนนี้นิดแก้เลยนะ” ก็ชุดนอนที่เธออยากได้เป็นแบบที่เขาบอกกันว่าใส่แล้วไม่ได้นอน มันก็ต้องบางอยู่แล้ว แต่ความคิดที่อคิราห์เสนอก็เข้าท่าเหมือนกันจึงทำท่าจะเก็บใส่ราวแขวนไว้อย่างเดิม            “เอาตัวนี้ใช่ไหม เราซื้อให้” อคิราห์รีบแย่งชุดนอนในมือนุ่มมาแล้วเดินไปจ่ายเงิน ไม่เช่นนั้นเขาคิดว่ามีคนจะแก้ผ้านอนจริงๆ แล้วก้มมองชุด มันก็ไม่ค่อยต่างจากไม่ใส่เลยสักนิด ไม่รู้วนิดาคิดอะไรอยู่ หรือที่ห้องจะร้อน ถึงอยากใส่ชุดนอนแบบนี้            วนิดาได้แค่ยืมกลั้นยิ้ม ปล่อยให้อคิราห์ซื้อชุดนอนด้วยความลนลาน ก่อนเธอจะถูกลากดึงออกจากร้าน            “ไปๆ ไปซื้อของทำชาบูดีกว่า”            ทั้งสองเดินตรงไปยังซูปเปอร์มาเก็ต เลือกซื้อวัตถุดิบไปทำชาบู เมื่อก่อนสมัยม

บทที่ 9 “อี้” เสียงนุ่มเล็กๆ ดังขึ้นเรียกคนที่มาถึงบริษัทก่อนเธอ จากนั้นก็เห็นอีกฝ่ายละสายตาจากเอกสารมาสบตากันพร้อมเลิกคิ้วตั้งคำถาม “เมื่อไหร่จะเอาชุดนอนนิดมาให้” ผ่านมาสี่วันแล้ว แต่ชุดนอนที่อีกฝ่ายอาสาจะนำไปซักให้นั้นยังไม่ถูกส่งกลับมาถึงมือเสียที อคิราห์กลอกตามองบนใส่คนที่ถามถึงชุดนอนบางเฉียบทุกวัน “ถามจริง เอาไปทิ้งไหมเนี่ย” วนิดาชักนึกสงสัย พลันหรี่ตามองอย่างคาดคั้น “ไว้เดี๋ยวเอามาให้ก็ได้ แต่เวลาใส่ก็ต้องระวังด้วยรู้ไหม ห้องหับปิดให้ดี” อคิราห์กำชับเสียงเข้ม นึกอยากจะทำเป็นลืมเสียจริง ติดที่เจ้าของนั้นทวงยิกๆ ไม่รู้ว่าถ้าไม่ได้ใส่ชุดนอนตัวใหม่จะอยู่ไม่สุขหรืออย่างไรกัน “ห่วงนิดขนาดนี้ งั้นนิดเก็บไว้ใส่แค่ตอนอยู่กับอี้ดีกว่า” วนิดาพูดตาวาว พลันยิ้มกรุ้มกริ่ม “อื้อ” เขาไม่ได้แย้ง กลับขานรับเสียงดังพอตัว วนิดายกมือขึ้นมาทำท่าตอบตกลง นั่นทำให้เธอได้รับค้อนวงใหญ่กลับมา อคิราห์อยากจะยื่นมือไปหยิกแก้มนุ่มอย่างนึกมันเขี้ยว เดี๋ยวนี้รู้สึกว่าวนิดาก๋ากั่นขึ้นเยอะ ก่อนจะต้องละสายตามองสมาร์ต

“แกชวนหนูนิดจริงปะ” “จริง หนูนิดไม่ว่าง ไปหาย่า” เขาตวัดตาค้อน สรุปว่าอีกฝ่ายเป็นพี่สาวของใครกันแน่ แต่ลึกๆ นั้นคือความดีใจที่ทุกคนเอ็นดูวนิดาของเขา “หาย่าที่ไหน ฉันเห็นหนูนิดอยู่กะหนุ่ม” อริสราส่ายหน้าใส่คำบอกนั้น “เจ้จำผิดคนแล้ว” “ไม่ผิด” “แต่หนูนิดบอกว่าไปหาย่าจริงๆ เจ้ตาฝาด” อคิราห์มั่นใจว่าพี่สาวมองผิดร้อยเปอร์เซ็นต์ “ไม่” อริสราเถียงเสียงแข็ง เพราะเธอเห็นมากับสองตาของตัวเอง แต่ก็ถามเพื่อความมั่นใจอีกรอบ “วันนี้หนูนิดใส่เสื้อน้ำตาล กระโปรงสีขาวใช่ไหม” “อื้อ” อคิราห์ชะงักไป เพราะวันนี้วนิดาใส่ชุดตามที่พี่สาวเอ่ยบอก “เห็นไหม ฉันเห็นหนูนิดจริงๆ” อริสรามั่นใจมากขึ้นหลังได้คำตอบจากน้อง “ว่าแต่หนุ่มที่ว่าหน้าตาเป็นไง” อมิตาถามเร็วไวด้วยความอยากรู้ “ผมยาว ผิวแทน หล่อดี” อริสราขยายความเพิ่ม ส่งผลให้อคิราห์ขบปากขณะครุ่นคิด แล้วหยิบสมาร์ตโฟนออกมากดดูข้อความ “อี้ว่าคนที่เจ้เห็นคงคล้ายหนูนิดแน่เลย อาจจะแต่งตัวคล้ายๆ กันด้วย เพราะหนูนิดส่งข้อความมาบอกอี้ว่าถึงบ้านย

บทที่ 10 วนิดามีอาการกระสับกระส่ายเมื่อโทร.ไปหาอคิราห์เป็นครั้งที่สิบสามแล้ว แต่เจ้าตัวไม่ยอมรับสายเลย ขณะนี้เธอกำลังอยู่บนรถแท็กซี่มิเตอร์ มุ่งตรงไปยังคอนโดมิเนียมของอคิราห์ เมื่อถึงที่หมายสองเท้าก็รีบจ้ำตรงไปยังล็อบบีอาคารเอ สายตากวาดมองหาอคิราห์เผื่อเจ้าตัวจะนั่งอยู่ เมื่อไม่พบจึงเปลี่ยนเป้าหมายเป็นเจ้าหน้าที่ดูแลอาคารแทน ฝ่ายนั้นเมื่อเห็นเธอก็ส่งเสียงทักทาย “สวัสดีค่ะคุณนิด” “นิดมาหาอี้ อี้กลับเข้ามาหรือยังคะ” “คุณอี้ยังไม่กลับเข้ามาเลยค่ะ” “หรือคะ... งั้นนิดขอนั่งรอนะคะ” คำตอบที่ได้ทำให้วนิดายิ่งกังวล ทว่าคงทำได้เพียงแค่รอ ก่อนหน้านี้ไลน์ไปหาพวกพี่สาวของอคิราห์แล้ว แต่เจ้าตัวก็ไม่ได้ไปหา ระหว่างนี้เธอก็ส่งข้อความผ่านไลน์ไปเพิ่ม NID : รับโทรศัพท์นิดหน่อยอี้ NID : นิดอธิบายได้ ทว่าอคิราห์ไม่แม้แต่จะอ่านข้อความกัน โทร.ไปก็ไม่รับเหมือนเดิม วนิดาจึงติดต่อไปหาธนัชชา “ว่าไงยัยหนูนิด” เสียงแหลมๆ ส่งผ่านโทรศัพท์มา “อี้ได้ไปหานัทไหม” เธอรีบถามไปอย่างรีบร้อน “นัง

“นิดไม่ได้มีใคร” วนิดายิ้มเอ็นดูแล้วบอกถึงความจริง ก่อนจะจับหัวไหล่ของคนที่ทำท่าจะล้มลงนอนบนเตียงให้หันมาเผชิญหน้ากัน “ที่นิดต้องโกหก เพราะนิดอยากจะเซอร์ไพรส์อี้ วิณเป็นนักออกแบบนาฬิกา นิดเลยอยากสั่งทำให้อี้ เป็นเรือนพิเศษที่จะมีแค่อี้ที่มี ใกล้จะถึงวันเกิดอี้แล้วไง” เพราะอยากจะเซอร์ไพรส์เขา สองวันที่ผ่านมาเธอเลยจำใจต้องโกหกเพื่อไปพบกับชวิณและนำแบบร่างนาฬิกาไปให้เจ้าตัวดู แล้วเพื่อนก็ได้พาเธอไปเลือกตัวเรือนนาฬิกาด้วยตัวเอง “ม่ายเชื่อ” คนเมาไม่ฟังอะไรทั้งนั้น ยังคงงอแงไม่เลิก “ตามใจ” วนิดาไม่คะยั้นคะยอให้เชื่อ เพราะรู้ดีว่าเวลานี้อคิราห์กำลังเมาหนัก พูดอะไรไปก็มีแต่จะโวยวายยกใหญ่ “เธอไม่ง้อเรา ใช่สิ เดี๋ยวนี้เราไม่สำคัญแล้ว” อคิราห์เบะปากมากกว่าเดิม ทำท่าจะร้องไห้ หัวใจเจ็บแปลบขึ้นอีกระลอก “สรุปอยากให้นิดง้อไหม” หญิงสาวส่ายศีรษะอย่างเอาใจไม่ถูก แต่ก็นึกเอ็นดูไม่น้อย “เราอยากจูบนิด” อคิราห์บอกในสิ่งที่ต้องการ “นิดถามว่าอยากให้ง้อไหม” วนิดาท้วงเมื่ออีกฝ่ายตอบไม่ตรงคำถาม แล้วเห็นเจ้าตัวมองจ