Lahat ng Kabanata ng สามีที่ดีคือ เพื่อนสาว: Kabanata 21 - Kabanata 30

ธนัชชากวาดตามองหาเพื่อนสนิทและหนุ่มผมยาว คาดคะเนว่าทั้งคู่อาจจะหายไปด้วยกัน ดวงตาจึงเบิกกว้างและเป็นประกาย วินาทีนั้นก็เห็นว่าอคิราห์ดีดตัวจากเก้าอี้เร็วไวจนต้องร้องถาม “แกจะไปไหน” “ไปตามหายัยหนูนิด” อคิราห์ไม่ได้อยู่ฟังคำใดอีก รีบจ้ำอ้าวไปรอบๆ ร้านทันที สายตากวาดมองหาคนที่หายไป หัวใจนั้นถึงกับเต้นผิดจังหวะ “สรุปยัยนิดของฉันจะได้ผู้กลับบ้านไหมเนี่ย” ธนัชชาส่ายหน้าใส่ความห่วงเพื่อนของอีกฝ่าย แล้วหันมาเทกแคร์รุ่นน้องด้วยตัวเอง อคิราห์เดินวุ่นไปทั่วร้านแต่ก็ไม่พบวนิดา ก่อนมองทางเดินที่ไปยังห้องน้ำ แล้วกลืนน้ำลายไม่ลงคอ เพราะรู้ว่าที่นั่นเป็นจุดเมกเลิฟยอดฮิต ก่อนสองเท้าจะก้าวเข้าไป สายตาคู่คมมองไปทั่วบริเวณ พร้อมทั้งชะโงกหน้าไปมองตอนมีผู้หญิงคนหนึ่งผลักประตูห้องน้ำออกมา เขาทำได้แค่เดินวนไปวนมาอยู่จุดนั้น พยายามโทร.หาก็ไม่ยอมรับสาย ถ้าเจอตัวเมื่อไหร่อยากจะหยิกให้เนื้อเขียวเลย ไม่รู้จงใจไม่รับหรือเปล่า อกเขาร้อนรุ่ม จนอยากจะเอาน้ำสาดใส่ ยิ่งเวลาผ่านไป ยิ่งรู้สึกเหมือนถูกไฟลวกใจ เขาเดินวนกลับไปหาในร้าน ถา

บทที่ 7 ‘ชีวิตใครชีวิตมัน จะเอาสิทธิ์อะไรไปห้าม’ คนพูดนั้นกำลังนั่งมองเวลาบนหน้าจอสมาร์ตโฟน หลังหย่อนก้นลงนั่งบนโซฟาตัวนุ่ม 16.45 น. อคิราห์ใช้ลิ้นดันกระพุ้งแก้ม สายตากวาดมองไปรอบๆ ล็อบบีของโรงแรมชื่อดังแห่งหนึ่ง แล้วนั่งเขี่ยหน้าจอสมาร์ตโฟนไปมา ขณะที่สมองนั้นกำลังตั้งคำถาม ‘ทำอะไรอยู่วะนังจี้’ ‘แกมาที่นี่ทำไมเนี่ย’ อคิราห์หาคำตอบว่าเขาจะมานั่งแกร่วอยู่ที่นี่ทำไม สู้ไปทำสปาไม่ดีกว่าเหรอ เขานึกคัดค้านในสิ่งที่กำลังทำอยู่ ‘กลับดีกว่า’ อคิราห์บอกกับตัวเอง ก่อนจะยกมือขึ้นปิดปากหาวจนตาหยี ด้วยเมื่อคืนนอนไม่ค่อยหลับ ‘กลับไปนอนเถอะนังจี้’ อคิราห์บอกตัวเองอีกรอบแล้วทำท่าจะขยับตัวลุกขึ้น แต่สุดท้ายก็ไม่ไปไหน ยังคงอยู่ที่เดิมจนเวลาล่วงเลยไปอีกสองชั่วโมง สายตาเฝ้ามองไปยังประตูทางเข้า 18.45 น. ‘ไหนว่านัดกันทุ่มหนึ่งไง อีกสิบห้านาทีเองยังไม่เห็นมีใครมาเลย’ อคิราห์นึกบ่นในใจ และมั่นใจว่าตัวเองนั้นได้ยินไม่ผิดแน่ ‘หรือจะเปลี่ยนที่นัดกัน’ เขาเริ่มกังวลด

“ชอบ” อคิราห์รู้สึกถูกใจร้านที่วนิดาเลือกเป็นอย่างมาก พลันหรี่ตามองคนที่ยิ้มหวานและส่งสายตาแวววับมาให้กัน เริ่มรู้สึกกลิ่นตุๆ จึงวางมีดหั่นสเต๊กลงแล้วยกมือขึ้นมาเท้าคางตั้งคำถาม “เธอทำดีหวังผลใช่ไหมเนี่ย” “ใช่” แน่นอนว่าวนิดาตอบกลับเร็วไว แล้วบอกถึงความต้องการ “อีกสองวันแต่งหน้าให้นิดหน่อยได้ไหม” “แต่งทำไม นิดจะไปเที่ยวอีกเหรอ” อคิราห์ย่นหน้าขมวดคิ้ว นี่วนิดาติดเที่ยวหรืออย่างไรกัน “ไม่ได้ไปเที่ยว แต่จะไปงานเลี้ยงสละโสดของเพื่อน เราอยากสวย” เพื่อนเก่าสมัยเรียนมัธยมศึกษาตอนต้นของเธอกำลังจะแต่งงาน เธอเองก็ถูกเชิญไปด้วย ทั้งวันที่เป็นงานมงคลและงานเลี้ยงสละโสด “น้าๆ งานแต่งยัยชมพู คนที่ดีกับนิดน่ะ” วนิดาอ้อนทำแก้มป่องใส่ หวังให้อคิราห์ตอบตกลง “ก็ได้” เขาพอจำเพื่อนคนนั้นของวนิดาได้ เพราะคอยติดต่อมาหาวนิดาอยู่เรื่อยๆ ไม่ได้รังเกียจหรือเลิกคบเพราะครอบครัวเจ้าปัญหา “งั้นเย็นวันงานนิดหอบชุดมาเลยนะ จะได้ไปแต่งที่ห้องอี้” วนิดายิ้มหน้าบาน คิดว่าวันงานเธอต้องดูดีและสวยไม่มีที่ติ เพราะอคิราห์มีเทคนิ

“ใจเราสั่น” เวลานี้หัวใจดวงโตเต้นถี่ยิบจนแทบจับจังหวะไม่ได้ อาการหนักกว่าเดิมเสียอีก “อี้ไม่ชอบที่นิดอ้อนเหรอ หรืออี้อยากให้นิดเป็นสายรุก” วนิดายังทำตาใสเป็นประกายราวมีเพชรอยู่ด้านในใส่ ยื่นหน้าไปใกล้อีกนิดพลางทำแก้มพองลม “เธอ...กล้าเหรอ” อคิราห์ถามเสียงตะกุกตะกัก มองดวงหน้าคนที่ไม่มีแววกลัวเลยสักนิด ไม่รู้ไปเอาความฮึกเหิมมาจากไหน “อนุญาตปะล่ะ” วนิดาเอียงหน้า ปิดปากรอฟังคำอนุญาต “เธอไม่กล้าหรอก” คนที่ถูกรุกอย่างหนักกัดปากตอบไปคล้ายท้าทายนิดๆ นึกอยากรู้เหมือนกันว่าวนิดาแค่หยอกกันเล่นหรือเปล่า “แบบนี้คืออยากให้นิดเริ่มใช่ไหม” วนิดาไม่ได้รอฟังคำตอบอีก ดันลำตัวขึ้นให้ความสูงของใบหน้าเท่ากับของอคิราห์ วางมือไว้บนไหล่แกร่ง แล้วทาบทับกลีบปากลงไปกับริมฝีปากหนา อคิราห์เบิกตากว้างในความกล้าของวนิดา ปลายจมูกสัมผัสได้ถึงความหอมอ่อนๆ ที่ได้กลิ่นจนชิน แต่ในวันนี้มันกลับทำให้รู้สึกต่างออกไป คล้ายว่ายิ่งทำให้คนใจกล้าน่าหลงใหล ขณะที่เขานั้นก็ยังถูกรุกจูบไม่หยุด และเริ่มหนักหน่วงล้วงลึกขึ้น วนิดาลองสอดปลายลิ้นเล็กเข้าไปในโพ

“ก็มารับแล้วไหมวนิดา รีบขึ้นรถมา” อคิราห์ย่นคิ้วใส่ จะมากลับกับเพื่อนอะไร เขามานั่งรอตั้งนานแล้ว พลันเร่งเร้าให้รีบขึ้นมาบนรถ วนิดาเดินอ้อมไปอีกฝั่งหมายจะเปิดประตูรถ ทว่ามีเสียงเรียกให้ต้องหันมองเสียก่อน “นิด” “ว่าไงโอ๊ต” “มีคนมารับเหรอ” “อื้อ” วนิดายิ้มรับแล้วขยับตัวเล็กน้อยให้อคินได้เห็นสารถีของเธอ ฝ่ายอคิราห์อดจะมองคนที่น่าจะเป็นเพื่อนของวนิดาไม่ได้ เมื่ออีกฝ่ายนั้นผมยาว ผิวแทน ตามคำบอกของแม่หมอเป๊ะ ก่อนจะลอบกลอกตา ช่วงนี้ไม่รู้ทำไมวนิดาถึงมีหนุ่มผมยาวรายล้อมรอบตัว “เราคิดว่านิดกลับคนเดียวอ่ะ เลยจะให้กลับด้วย” “ขอบใจนะ” “แต่ว่าไว้ถึงแล้วไลน์หาโอ๊ตด้วยนะ” “ได้เลย” อคินส่งยิ้มให้กับสารถีของเพื่อน แล้วถอยห่างออกมา ส่วนหญิงสาวก็ก้าวเท้าขึ้นรถมาตอบคำถาม “ใครอ่ะ” “เพื่อน” แม้จะพอเดาได้ แต่ไม่รู้ทำไมเขาถึงอยากได้ยินคำตอบที่ชัดเจนแล้วเลิกคิ้วย้ำให้แน่ใจอีกรอบ นั่นทำให้เห็นวนิดาพลิกตัวมาหาพร้อมเอ่ยคำยืนยัน “คนนี้เฟรนโซนแน่