All Chapters of เถ้าแก่เนี้ยผู้มั่งคั่งคนนี้คือฮูหยินที่ท่านโหวทอดทิ้ง : Chapter 11 - Chapter 20

ล่วงเลยเข้าสู่วันที่เจ็ดนับแต่เยว่ซินจายเปิดลั่นดาลรับแขก ทว่าบรรยากาศบนถนนชิงสุ่ยกลับยิ่งทวีความคึกคักดุจงานเทศกาลหยวนเซียว กิตติศัพท์ของขนมเปี๊ยะดอกเหลียนฮวาและขนมเปี๊ยะดอกท้ออันงดงาม รสชาติหวานล้ำละลายในโพรงปาก เลื่องลือไปไกลทั่วทั้งสิบลี้ของเมืองหลินอัน บรรดาคุณหนูในหอห้องและเหล่าฮูหยินจวนคหบดีต่างส่งบ่าวไพร่มาเข้าแถวรอคอยตั้งแต่ฟ้ายังไม่สาง สภาพหน้าร้านยามนี้เรียกได้ว่าผู้คนหลั่งไหลมาดุจสายน้ำไม่ขาดสายอวิ๋นเยว่ซินในชุดผ้าฝ้ายหยาบสีครามเข้มรวบแขนเสื้อทะมัดทะแมงยืนต้อนรับลูกค้าอยู่หลังโต๊ะไม้หนานมู่ แม้หยาดเหงื่อจะผุดพรายเต็มหน้าผากมน ทว่ารอยยิ้มการค้ากลับไม่เคยเลือนหายไปจากใบหน้างดงาม นัยน์ตากระจ่างใสกวาดมองก้อนเงินตำลึงและอีแปะทองแดงที่ไหลมารวมกันในลิ้นชัก“หลีกไป! พวกเจ้าหลีกทางให้เถ้าแก่จินเดี๋ยวนี้!”เสียงตวาดกร้าวของชายฉกรรจ์ร่างบึกบึนสองคนดังแหวแหวกฝูงชน ผู้ที่เดินนวยนาดตามหลังมาคือจินฟู่กุ้ย เถ้าแก่แห่งจินอวี้โหลว หอขนมที่เคยยิ่งใหญ่และผูกขาดการค้าในย่านนี้มานานนับสิบปี ชายวัยกลางคนรูปร่างอ้วนท้วนสวมชุดผ้าไหมชุดคลุมยาวซึ่งตัดเย็บด้วยผ้าไหมเนื้อดีสีทองอร่าม นิ้วมือสวมแหวนหย

รัตติกาลแผ่สยายปกคลุมเมืองหลินอันจนมืดมิด คืนเดือนมืดลมกรรโชกแรง บรรยากาศเงียบสงัดไร้สรรพเสียง มีเพียงเสียงใบต้นหลิวลู่ลมไหวลู่กระทบกัน ทว่าท่ามกลางความสงบงันนั้น เงาดำสามสายกลับลอบเร้นปีนข้ามกำแพงหินเข้ามายังลานเรือนด้านหลังของเยว่ซินจายอย่างเงียบเชียบผู้บุกรุกทั้งสามสวมชุดดำโพกหน้ามิดชิด ในมือของพวกมันถืออุปกรณ์จุดไฟ และถังไม้บรรจุน้ำมันน้ำมันก๊าดกลิ่นฉุนกึกโชยแตะจมูก“ลูกพี่ นังแม่ม่ายนั่นคงหลับสนิทไปแล้ว คืนนี้เราเผาเพิงครัวมันให้วอดตามคำสั่งเถ้าแก่จินเลยดีหรือไม่ ข้าอยากเห็นมันสิ้นเนื้อประดาตัวนัก” ชายชุดดำร่างผอมกระซิบเสียงเหี้ยมเกรียม พลางพยักพเยิดหน้าไปยังเพิงกระเบื้องที่ตั้งเตาอบดินเผา“เบาสียงลงหน่อยไอ้โง่! รีบราดน้ำมันซะ ทำงานให้เสร็จแล้วรีบไปรับรางวัลที่จินอวี้โหลว ห้าสิบตำลึงเงินรอพวกเราอยู่!” ชายผู้เป็นหัวหน้าตวาดเสียงแผ่ว พลางดึงจุกถังน้ำมันออกเตรียมสาดกระเซ็นทว่ายังไม่ทันที่หยาดน้ำมันหยดแรกจะร่วงหล่นแตะพื้นศิลา เสียงแหบพร่าเย็นเยียบก็ดังก้องขึ้นจากเงามืดหลังต้นกุ้ยฮวา“สุนัขลอบกัดยามวิกาล รนหาที่ตาย!”พรึ่บ!ร่างกำยำของโม่เหยียนพุ่งทะยานออกจากเงามืดรวดเร็ว คมเท้าของเ

บรรยากาศภายในห้องโถงรับรองของจวนจิ่งหนิงโหวแห่งเมืองหลวงเยียบเย็นลงกะทันหัน เซียวจิ่งหยางเบิกตากว้าง นัยน์ตาคมกริบสั่นระริกขณะจ้องมองขนมเปี๊ยะไส้ไข่เค็มในมือที่ถูกกัดไปเพียงครึ่งคำ“สวีเฉิง! เจ้าแน่ใจหรือว่าเถ้าแก่เนี้ยร้านเยว่ซินจายผู้นั้นแซ่อวิ๋น!” เสียงทุ้มต่ำตวาดกร้าวเจือความตื่นตระหนกจนสหายสนิทสะดุ้งสุดตัวรองแม่ทัพสวีเฉิงกะพริบตาปริบ ๆ รินชาปี้หลัวชุนลงจอกพลางตอบซื่อตรง “ข้าแน่ใจ ชาวเมืองหลินอันล้วนเรียกขานนางว่าเถ้าแก่เนี้ยอวิ๋น นางเป็นสตรีม่ายรูปโฉมงดงาม ทว่าสวมหมวกหมวกปีกกว้างปิดบังใบหน้าเสมอ ที่สำคัญนางหอบหิ้วบุตรชายวัยราวสามสี่หนาวผู้หนึ่งอยู่ข้างกายด้วย ท่านโหว... ท่านรู้จักสตรีผู้นี้หรือ”เพล้ง!เศษขนมร่วงหล่นจากมือ เซียวจิ่งหยางปัดจอกชาบนโต๊ะตกลงแตกกระจาย “สตรีม่าย บุตรชายวัยสามหนาว อวิ๋นเยว่ซิน! เป็นนางแน่แท้!”ชายหนุ่มขบกรามแน่นจนนูนเป็นสัน เส้นเลือดดำปูดโปนตรงขมับ ความโกรธขึง ความสับสน และความเสียดายซึ่งอธิบายไม่ได้ตีรวนอยู่ในอก สตรีที่เขาเคยปรามาสว่าไร้ค่าดั่งก้อนกรวด สตรีที่เขาไล่ตะเพิดออกจากจวนพร้อมหนังสือหย่าร้าง ไฉนจึงไปโผล่ที่เจียงหนาน ซ้ำยังเปิดร้านขนมที่โด่งดั

ท้องฟ้าเหนือเมืองหลินอันยังคงมืดมิด ทว่าภายในเพิงครัวด้านหลังของเยว่ซินจายกลับสว่างไสวด้วยแสงไฟจากเตาถ่านที่คุกรุ่น ความร้อนระอุแผ่ซ่านขับไล่ไอเย็นของวสันตฤดูจนสิ้นอวิ๋นเยว่ซินในชุดผ้าฝ้ายหยาบสีม่วงอ่อนอมชมพูรวบผมมวยสูงปักด้วยปิ่นไม้กำลังยืนอยู่หน้าเขียงไม้หนานมู่ ใบหน้างดงามซึ่งเปรอะเปื้อนคราบแป้งเล็กน้อยฉายแววมุ่งมั่น ปลายนิ้วเรียวขาวกำลังนวดแป้งผสมข้าวหมักสีแดงชาด นวดเฟ้นจนเนื้อแป้งเนียนละเอียดกลายเป็นสีชมพูเข้มไล่ระดับอย่างเป็นธรรมชาติ“นายหญิง แป้งสีแดงนี้สีสดตระการตายิ่งกว่าชาดทาปากเสียอีกเจ้าค่ะ” ปั้นเซี่ยที่กำลังกวนเม็ดบัวรสหวานละมุนอยู่หน้าเตาเอ่ยขึ้นด้วยดวงตาเบิกกว้าง “เราจะใช้มันทำขนมเปี๊ยะดอกหมู่ตานหรือเจ้าคะ”“ใช่แล้วปั้นเซี่ย หมู่ตานคือราชาแห่งบุปผา สัญลักษณ์แห่งความมั่งมีศรีสุข ยศถาบรรดาศักดิ์สูงส่ง” น้ำเสียงของนางราบเรียบ ทว่าสองมือกลับเคลื่อนไหวรวดเร็ว นางนำแป้งสีแดงและสีขาวมาซ้อนทับกัน รีดด้วยสากไม้ไผ่จนบางเฉียบ ห่อหุ้มไส้เม็ดบัวกวนไว้กึ่งกลางจากนั้นอวิ๋นเยว่ซินก็หยิบมีดแกะสลักเล่มจิ๋วขึ้นมา ปลายมีดคมกริบกรีดลงบนผิวนอกของก้อนแป้งอย่างแผ่วเบาและแม่นยำ หกแฉกหลัก และส

สายฝนแห่งวสันตฤดูโปรยปรายลงมาอย่างแผ่วเบา หยาดน้ำค้างเกาะพราวบนใบต้นหลิวลู่ลมริมคลองชิงสุ่ย อากาศเย็นชื้นแผ่ซ่าน ทว่าภายในเพิงครัวของเยว่ซินจายกลับคุกรุ่นไปด้วยไอร้อนจากเตาอบดินเผาอวิ๋นเยว่ซินในชุดผ้าฝ้ายหยาบสีส้มอมชมพูรวบแขนเสื้อขึ้นอวดท่อนแขนขาวผ่อง สองมือคล่องแคล่วกำลังปั้นก้อนแป้งหลากสีสัน สีเหลืองทองสกัดจากหนานกวา[1]นึ่งสุก สีชมพูระเรื่อจากน้ำเซี่ยนไช่[2] และสีเขียวจากปัวไช่[3] แป้งนุ่มเนียนถูกคลึงและปั้นแต่งอย่างประณีตบรรจงจนกลายเป็นรูปสัตว์ตัวน้อยน่าเอ็นดู ทั้งกระต่ายน้อยหูยาว และลูกพยัคฆ์ตัวกลม“นายหญิง ขนมเปี๊ยะรูปสัตว์เหล่านี้ช่างน่ารักน่าชังจนบ่าวอดใจไม่ไหวเลยเจ้าค่ะ” ปั้นเซี่ยชะเง้อคอมอง แววตาเป็นประกายขณะช่วยบรรจุไส้หน่ายหวง[4]สีเหลืองทองรสหวานมันละมุนลงในตัวแป้ง “ท่านตั้งชื่อมันว่าขนมเปี๊ยะเด็กน้อย ช่างเหมาะสมกับเด็กน้อยเสียจริง”“สตรีในหอห้องล้วนรักถนอมบุตรหลานดุจแก้วตาดวงใจ” อวิ๋นเยว่ซินแย้มยิ้มบางเบา ขณะใช้ปลายมีดเล่มจิ๋วกรีดทำลวดลายหนวดพยัคฆ์ “หากเด็ก ๆ ชื่นชอบและร้องขอ มารดาย่อมยินดีควักจ่ายเงินตําลึงโดยไม่เสียดาย เป็นกลยุทธ์รักบ้านย่อมรักนกกาบนหลังคา[5] เมื่อเด็กต